ตอนที่ 3
บทที่3
October 31, 2026
ผ่านมาอีก2วันหลังจากที่ผมฟื้นหมอให้ผมกลับมาบ้านได้เพราะตอนนี้แข็งแรงดีแล้วถึงแม้แผลบางจุดจะยังไม่หายก็เถอะ เป็นเฟยที่มารอพาผมกลับเพราะป๊าผมมีงานที่ต้องจัดการที่บริษัทระยะทางจากโรงพยาบาลมาบ้านก็ไม่ได้ใกล้แล้วก็ไม่ได้ไกลผมขอเฟยอยากลงซื้อนู้นนี้เอาจริงอยากกินขนมแหละแต่เฟยขัดใจผมทุกอย่างเลยครับ ถามว่าทำไมก็ไอป๊ามันสั่งห้ามไม่ให้ผมไปไหนเด็ดขาดไม่ว่าจะอะไรก็ตามเห้อ..คนหล่อเซ็ง ไม่นานผมก็กลับมาถึงบ้าน
“คุณหนูลงมาได้แล้วครับ”
“เอยอุ้ม”(เฟยอุ้ม)จริงแล้วจะเดินเองก็ได้แต่ผมดันขี้เกียจนี้สิให้เฟยอุ้มสบายกว่าตั้งเยอะ
“คุณหนูอยากทานอะไรมั้ยครับเดี๋ยวเฟยไปเอามาให้”
“ยากกิงขนง”(อยากกินขนม)ผมชี้ไปยังขนมกองโตที่อยู่บนโต๊ะอาหารคงจะเป็นไอป๊าที่จัดหามาให้เพราะคงรู้ว่าผมคงงอแงอยากกินขนม
“เอยคุงป๊าจากาบเมื่อรายย”(เฟยคุณป๊าจะกลับเมื่อไร)
“คุณคริสจะกลับมาก่อนทานข้าวเย็นครับคุณหนูมีอะไรรึป่าว”
“ปาวๆ”หลังผมทานขนมเสร็จตามเดิมครับหนังท้องตึงหนังตาหย่อนผมให้เฟยอุ้มขึ้นห้องแล้วผมก็นอนยาวมาจนถึงเย็นตื่นมาก็ได้ยินเสียงโวยวายจากด้านล่าง
“ไอคริส!มึงกลับมาไม่คิดจะไปหาเพื่อนฟูงเลยรึไงว่ะ!”
“ไม่จำเป็น”
“เออ!แม่งกูมันไม่สำคัญไงเหอะ!แล้วกูได้ข่าวว่ามึงยิงคู่หมั่นตัวเองจริงหรอว่ะ?”
“หึ”
“ทำไมว่ะ เหตุผลอะไรทำให้มึงเดือดขนาดนั้น ไม่กลัวพ่อมึงรึไง”
“ป๊า”ผมเสียงผู้เป็นพ่อเสียงอ่อนครั้งหันมองคนที่กล้ายืนเถียงกับพ่อของเค้าแบบนี้ ไอนี้มันไม่กลัวลิ้นขาดรึไงว่ะดูไปดูมาก็หล่อเหมือนกันนะเนี้ยความสูงก็ใกล้ๆกับพ่อราศีก็อื้มแนวๆเดียวกันเลยนี้วา
“อะไรไออ้วน”ป๊าเดินมาอุ้มผมทันทียังไม่พอขโมยจุฟผมอีก????????
“ไอคริสเด็กที่ไหนว่ะน่ารักชิบ..”ชายร่างสูงอีกคนเดินเข้ามาจะจับผมแต่ไอป๊าแม่งไวครับอุ้มผมหลบไม่ยอมให้จับผมง่ายๆ
“ป๊าคายยเยออ”(ป๊าใครหรอ)ผมพูดไปทั้งยังใช้นิ้วป้อมๆชี้ไปทางผู้ชายคนนั้น
“ป๊า?”
“ลูกกู”เท่านั้นละครับจากที่อึ้งอยู่แล้วอึ้งไปใหญ่
“ห้ะลูกมึง!!?” “อะไรยังไงว่ะ ทำไมกูไม่รู้เรื่อง”
“ตกลงคายย”ผมพูดถามซ้ำอีกครั้งก็ไม่มีใครตอบผมนิ
“เพื่อนกู ชื่อเรียว”
“มึงอธิบายกูหน่อยไอคริส..”หลังจากนั้นป๊าผมก็พูดเล่าเรื่องของผมให้อาเรียวฟังโดยที่มีผมนั่งอยู่บนตักไม่ออกห่างไปไหน
“..แล้วพ่อมึงรู้เรื่องมั้ย”
“อาจจะ”
“ไม่คิดบอก?”
“ไม่”
“เห้อเรื่องของมึงแต่ หนูอินนมาให้อากอดหน่อยครับบ”พูดไปทั้งยังเดินมาแย่งผมไปอุ้มทันทีป๊าผมหน้าเสียเลยครับ
“อย่ามาแตะลูกกู!”
“หวงอะไรนักหนาลูกมึงก็หลานกู กูจะอุ้มหลานกูไม่ผิดเนอะสุดหล่อของอา”
“ช่ายยย”เป็นปลื้มครับอาเรียวคงจะเป็นคนแรกและคนเดียวที่บอกว่าผมหล่อ
“อิน อยากไปเที่ยวบ้านอามั้ยครับ”
“เที่ยวเยออบ้างอาเรียวเยอ”
“ใช่ครับ บ้านอามีอะไรให้ดูเยอะเลยนะ สนามยิงปืน สนามซ้อมมวย สนใจมั้ยครับสุดหล่อ”
“สงครับๆปายๆป๊าปาย”(สนครับๆไปๆป๊าไป)ได้ยินแค่สนามยิงปืนผมนี้แทบจะพุ่งเกาะหัวอาเรียวเลยครับผมอยากจับปืนอีกสักครั้งแค่จับก็ยังดีความสุขของผมม
“มึงสนใจแบบนี้ด้วยรึไงไออ้วน กูนึกว่าในหัวมีแต่ขนม”
“....”โห้ยกำลังอารมณ์ดีไอป๊าทำเสียเลยขนมอะที่หนึ่งอยู่แล้ว แต่เรื่องป้องกันตัวก็ต้องสนใจดิเป็นลูกมาเฟียเลยนะเห้ยย
“ลูกคงเหมือนมึงอยากจับปืนตั้งแต่พูดได้ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นว่ะคริส555”
“หึ”
“คริสแต่กูอยากนอนกับหลานว่ะ วันที่มึงพาหลานไปเที่ยวให้หลานค้างกับกูได้ป่ะ”
“ไม่”
“นิดเดียวกูอยากนอนคุยกับหลานนน”
“ไม่ ส่งลูกกูคืนมาแล้วมึงกลับบ้านไป”
“โห่ ไม่เอาดิว่ะคริส”
“ไม่งั้นกูไม่พามันไป มึงเลือกเอา”แล้วทั้งสองก็เถียงกันไปยาวๆเลยครับผมนี้จะน็อคตายคามือของอาเรียวกับป๊าแล้วครับเล่นดึงผมเป็นตุ๊กตาเลยแต่ผมว่าน่ารักดีนะครับแบบนี้ผมที่ไม่เคยได้รับความสำคัญมันรู้สึกดีมากเลย
“55555มะอ้าววยุดเถียงง5555”
หลังจากที่อาเรียวกลับไปคุณป๊าสุดหล่อของผมก็ทำหน้าโหดไม่พูดไม่จากับผมสักคำ ถามว่าทำไมน่ะหรอครับก็อาเรียวแย่งผมจากป๊าตลอดหอมแก้มอุ้มยกพาผมวิ่งหนีป๊าผมตลอดแล้วไอผมก็อยากแกล้งป๊าไงไม่ยอมไปหาเลยกลายเป็นว่าตอนนี้ป๊ามานั่งทำหน้าบูดเป็นตูดลิงเลยครับ
“คุงป๊าทามน่าเหมืองตูดลิงเยย”(คุณป๊าทำหน้าเหมือนตูดลิงเลยย)ผมเดินเข้าไปหาป๊าแต่ป๊ากลับลุกเดินหนีผมออกจากห้องทำงาน
“อะอ้าวป๊าาา”ผมวิ่งตามด้วยเท้าป้อมๆของผมแต่ว่าแบบมันสั้นเว้ยตามไม่ทันนน
“ป๊าารอด้วยยย”ผมวิ่งตามป๊ามาแต่ต้องหยุดพักบางครั้งเพราะเหนื่อยก็ป๊าเล่นเดินไปทั่วเลยครับ ผมเรียกชื่อป๊าตลอดทางพนักงานในบริษัทต่างพากันซุบซิบ บ้างก็ยิ้มขำผม
“....”อยู่ดีๆป๊าก็หยุดเดินหันมามองผม ผมที่เห็นแบบนั้นน่ะหรอรีบจ้ำเท้าป้อมๆของผมรีบวิ่งไปหาเลยแต่ไอขาไม่รักดีคือมันพันจนผมล้มหน้าทิ่มเลยครับส่วนป๊าผมหรอหมดครับลุคมาเฟียวิ่งไปรับผมที่หน้าทิ่มแต่เพราะป๊ามารับมันเลยแย่กว่าเดิมเพราะพอป๊ามาถึงมันคือจังหวะเดียวกับที่ผมจะถึงพื้นหน้าผมมันประทับลงบนเท้าป๊าเต็มๆครับแล้วคือพนักงานก็แบบยืนดูอยู่หลุดขำกันแบบไม่เกรงใจใคร
“หึ อยากจุฟเท้าก็ไม่บอก”ป๊ามันหัวเราะผมมมแล้วกว่าจะอุ้มผมขึ้นมาผมก็หน้าจุมอยู่อย่างนั้น หมดเลยความหล่อความน่ารักของกูววม้ายยยอินรับม้ายด้ายย
“เชอะ!”ผมทำหน้ายู่เป็นหมูโดนเฉือดใส่ป๊าทันที
“ปวดขี้รึไง ไออ้วน”
“ม้ายย เหม็งท้าวป๊าตางหากกเว้ยย”(ไม่! เหม็นเท้าป๊าต่างหากเว้ย)