ตอนที่ 4
บทที่4
October 31, 2026
หลังจากที่ผมกับป๊ากัดกันได้สักพักป๊าก็บอกให้ผมอาบน้ำแต่สิ่งที่ผมต้องตกใจถึงกับถีบป๊า(ถึงจะไม่กระทบเลยก็เถอะ)ก็ป๊ามันเดินตามผมเข้ามาในห้องน้ำไงครับ!!
“ป๊าาออกกปายยข้าวมาทามมายย”(ป๊าออกไปเข้ามาทำไม)ผมใช้แรงน้อยๆบวกกับขาป้อมๆมือป้อมๆทั้งผลักทั้งถีบป๊าแต่ไม่ขยับเลยครับอยากจะร้องไห้เป็นภาษาไก่
“ทำไม กูจะอาบให้”
“ม้ายยยผมอาบบบเองงง”ไม่ฟังเลยครับป๊าไม่สั่งผมเลยใครก็ได้พาไอโรคจิตออกไปที..ป๊าเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆแล้วจับผมถอดเสื้อผ้า..แง่ๆๆๆอินจาร้องไห้
“หึ”
“ม้ายยยป๊าโรคจิตตตต”จบแล้วชีวิตของอินฮึกๆป๊ามองสำรวจร่างกายอ้วนๆของผมก่อนที่จะยิ้มหัวเราะออกมา
“อ้วนจริงๆ”ป๊าใช้มือมาลูบที่ท้องของผม แต่ใครจะยอมอยู่นิ่งๆให้ลูบละเหอะตีเลยดิ้ครับ
“ตีทำไม ลูบนิดนึงไม่ได้รึไงหื้มอ้วน”
“ม้ายด้าย!ออกปายเยยจาอาบเอง”
“ไม่จะอาบให้แล้วก็จะอาบด้วยเลย”
“.....”ครับป๊ามันจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเอง..แบบก็เข้าใจว่าเป็นป๊าอาบน้ำกับลูกมันคงไม่เป็นไรแต่ไอผมที่มีความทรงจำก่อนตายเนี่ยมันไม่ไหวเว้ยย แล้วไอก้อน8ลูกที่ท้องนั้นผมอยากจะทุบทิ้งจริงๆฮืออ
“หึ เป็นไงน้ำลายไหลเลยสิ”
“น้ามยายบ้าอาราย เดี๋ยวอินจามีเยอะกว่าห้ายดู!”(น้ำลายบ้าอะไร เดี๋ยวอินจะมีเยอะกว่าให้ดู)
“หรอ จะรอดู”พูดจบป๊ามันก็ขำผมอีกแล้วครับถ้าบอกว่าตอนนี้ผมเป็นตัวตลกของป๊าก็คงไม่ผิด ผมยอมทำใจให้ป๊าอาบน้ำให้เพราะถึงขัดไปก็ไม่ได้ผลอะไรอยู่ดีหลังอาบน้ำเสร็จป๊าก็ออกมาใส่เสื้อผ้าอย่างไวคือไวแบบไวจริงๆแต่ก็หล่อจริงๆผมได้แต่ยืนอึ้ง ป๊าเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของผม ผมละลุ้นจริงๆว่ามาเฟียแบบป๊าจะเลือกชุดให้ลูกยังไง
“....ป๊า..”ครับไม่ต่างจากเฟยเลยชุดหมีพูสีเหลืองที่ผมไม่คิดจะใส่มันอีกแล้วตอนนี้ป๊ากำลังจัดการใส่ให้ผม
“อะไร”
“ทามมายม้ายให้อินใส่เท่ๆบ้างงง”
“นี้ไง เท่แล้ว”
“มันเท่ตรงหนายยย ม้ายเท่”(มันเท่ตรงไหน ไม่เท่)
“อ้วนแบบมึงใส่แบบนี้ดีแล้ว”จบครับนึกว่าเลือกเท่ๆให้ลูกใส่บ้างความหวังที่จะใส่ชุดเท่ๆของผมหมดสิ้นแล้วน้ำตาอินจะไหล ป๊าใส่ชุดให้ผมเสร็จก็พาลงมาทานข้าวแล้วเตรียมตัวไปบ้านอาเรียว ใช้เวลาเดินทางไม่นานครับประมาณ20-30นาทีก็ถึงบ้านอาเรียว ไม่ต่างกันเลยครับบ้านอาเรียวเล็กกว่านิดหน่อยแต่ดูแล้วมีความเข้มงวดกว่าที่บ้านป๊าผมเยอะ
“ถึงแล้ว”
“เน้บ้านอาเรียวเยอ”ผมหันไปถามเพื่อความแน่ใจ
“ใช่ ทำไม”
“ทามมายคนคุ้มกานเยอะจางงะ”(ทำไมคนคุ้มกันเยอะจังง่า”
“ที่นี้เป็นสถานที่ฝึกด้วย พวกที่เดินอยู่อาจจะเป็นแค่คนที่มาฝึก”
“อ่ออออ”ผมเดินลงจากรถก็เห็นอาเรียววิ่งลงมาจากบ้านทันที
“หนูอินนของอาาาา”อาเรียววิ่งมาอุ้มผมจุฟแก้มซ้ายแก้มขวาของผมทันทีส่วนป๊าผมน่ะหรอปล่อยรังสีอำมหิตเต็มที่แบบถ้ายังไม่หยุดตายแน่
“ส่งลูกกูมา”
“หวงกันว่ะไอคริสนี้เพื่อนมึงนะ”
“เรื่องกู”ป๊าเดินมาแย่งผมคืนไปแต่อาเรียวก็ไม่ทำอะไรต่อเพราะคงกลัวป๊าผมอยู่เหมือนกันเวลาป๊าโกรธมันน่ากลัวนิเนอะ
“อาเรียวอินยากปายทีนามยิงปืนน”(อาเรียวอินอยากไปที่สนามยิงปืนน)
“หื้ม สนใจขนาดนั้นเลยหรอเรา”
“ช่ายยย”
“กินขนมแล้วค่อยไปดีมั้ยครับ”
“ขนมเยอกินๆ”
หลังจากผมป๊าแล้วก็อาเรียวนั่งคุยบวกทานขนมเสร็จก็ถึงเวลาที่จะต้องไปสนามยิงปืนตามที่บอกผมไว้ตั้งแต่ตอนเข้ามาแล้วครับได้ยินเสียงฝึกซ้อมบวกกับเสียงปืนดังมาจากด้านหลังของคฤหาสน์ของอาเรียว ผมป๊าและอาเรียวเดินมาบริเวณด้านหลังสิ่งที่ผมเห็นคือสนามยิงปืนและสนามฝึกซ้อมแบบเหมือนของทหารอะไรแบบนั้นแล้วไอคนที่กำลังฝึกคือหน้าอย่างดุ สมที่จะมาเป็นลูกน้องมาเฟียจริงๆ
“ป๊าลูกน้องป๊ามาจากที่นี้เยอ”ผมหันไปถามคนที่อุ้มผมอยู่
“ไม่ใช่ มาจากบ้านใหญ่”
“บ้านใหญ่เยอ?”พูดไปก็เถอะครับผมไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับป๊าเลยแล้วก็ไม่ได้อยากจะถามอะไรขนาดนั้นถ้าป๊าอยากเล่าก็เล่าเอง
“ใช่”
“อินครับจะไปตรงไหนก่อนดี”อาเรียวหันมาถามผม
“ปืนๆปายปืนๆ”แน่นอนครับผมอยากไปสนามยิงปืนก็ผมชอบนิชอบแบบชอบมาก
“งั้นไปเลยยย”
พอถึงสนามยิงปืนเสียงของสิ่งที่ผมคิดถึงก็ดังขึ้นในใจผมมันเต้นแบบจะระเบิดได้แล้วครับ
“ป๊าาายากยิงๆ”(ป๊าอยากยิงๆ)ผมหันไปหาป๊าด้วยท่าทางดีใจ
“ไม่ได้”
“ป๊าาอินจายิงงง”ผมทำสายตาอ้อนๆไปให้ป๊า ป๊าหันมองแบบดุๆทันที ผมเลยส่งสายตาไปให้อาเรียวเพื่อหวังให้อาเรียวช่วย
“หื้ม ส่งสายตามาอาแบบนั้นทำไมครับ”
“น้องอินยากยิงๆอาเรียว”ผมทำเสียงกับสายตาอ้อนๆมห้อาเรียวอีกครั้งพร้อมกับให้ป๊าปล่อยผมลงเดิน เดินไปเกาะขาอาเรียวใช้หน้ากลมๆของผมถูไปที่ขาของอาเรียว
“ไม่ได้ครับ อาก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้เรายิง”อาเรียวทำหน้าเศร้าๆส่งมาให้ผม แต่ผมหรอที่จะยอมอดทั้งที่มาถึงที่แบบนี้ ผมรีบจ้ำเท้าป้อมๆของผมเข้าไปในสนามทันที ป๊าและอาเรียวรีบวิ่งมาคว้าตัวผมไว้
“ทำอะไร!!!”ป๊าดุผมเสียงดังเมื่อจับตัวผมได้
“อยากตายรึไง!กูบอกไม่ได้คือไม่ได้ทำไมดื้อ!!!!”ป๊าดุผมแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาจะร้องไห้แล้วครับ
“อินครับ อาไม่ชอบเลยแบบเมื่อกี้มันอันตรายเรารู้มั้ย”พอแล้วครับน้ำตาผมไหลแล้วทั้งป๊าทั้งอาดุผมหน้าตั้งเลยโดยเฉพาะป๊าที่ตอนจับผมป๊าใช้แรงบีบมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บมากๆ
“กูจะไม่พามาที่นี้อีกแล้ววันนี้กลับ!”ป๊าพูดเสียงดังใส่ผม ผมตัวสั่นแล้วก็ร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของป๊าผมไม่ชอบเวลาป๊าดุเลยมันเจ็บเจ็บมากๆ
“คริสมึงใจเย็น”อาเรียวเรียกตามหลังป๊ามาเพราะกลัวป๊าจะขาดสติ
“เสือก!”ป๊าหันไปตะโกนด่าอาเรียวแล้วใช้ให้ลูกน้องนำรถมาเพื่อที่จะกลับบ้าน
“ฮึก ....ฮืออ.... ป๊..า”ผมร้องไห้เรียกชื่อป๊าเพราะตั้งแต่ออกมาจากบ้านอาเรียวป๊าไม่แม้แต่มองผมไม่แม้จะพูดกับผมเลย
“....”
“ฮึก น้องอินขอโทด..ขอโทดที่น้องอินดื้อ...ฮืออ”
“ปะป๊าอย่าเงียบส่ายน้องอินฮึก..พุดกาบน้องอินนาคราบฮืออ”ไม่ได้ผลแล้วครับมันทำให้ผมยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่....
หนูอินพาร์ท...
ผมร้องไห้มาตลอดทางเลยครับไม่รู้ทำไมถึงหยุดไม่ได้ผมพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลแต่พอผมมองไปที่ป๊ากลับมาแต่ความเยือกเย็นมันทำให้ผมร้องไห้ไม่หยุด ผมมองป๊าเดินออกจากรถโดยไม่สนใจผมที่ร้องไห้ตามหลังมาเฟยที่เห็นผมร้องไห้ก็รีบวิ่งมาอุ้มผมทันที
“คุณหนูครับ ทำไมร้องไห้ละครับ”เฟยตกใจมากที่เห็นผมร้องไห้จนตาแดงไปหมด
“ฮึกเฟยยคุนป๊าโกดฮือออ”ผมกอดคอของเฟยแน่นมันเจ็บปวดมากจริงๆ
“โอ๋ๆไม่เป็นไรนะครับ รอคุณคริสใจเย็นลงแล้วค่อยง้อคุณคริสดีมั้ยครับ”
“ฮืออคุนป๊าโกดน้องอินน้องอินดื้อกะคุนป๊า”
“ไม่ร้องนะครับคุณหนูของเฟย ขึ้นไปที่บนห้องกันนะครับ”เฟยอุ้มผมขึ้นมาภายในห้องและจัดวางให้ผมนั่งบนเตียงผมยังคงร้องไห้ไม่หยุด เฟยนั่งคุกเข่าด้านหน้าผมแล้วกอบกุมมือเล็กของผมไว้
“คุณหนูต้องหยุดร้องก่อนนะครับ เชื่อเฟยตอนนี้คุณคริสแค่กำลังโกรธรอคุณคริสหายโกรธผมเชื่อว่ายังไงคุณหนูก็ง้อสำเร็จไม่ยากแน่นอน”
“จะจิงนะฮึกคุนป๊าจะหายโกดจิงนะ”เฟยพยักมาตอบผม ผมจัดการรับปาดน้ำตาลวกๆจะต้องไม่ร้องไห้คุณป๊าจะได้หายโกรธ!! ผมเหนื่อยเพราะร้องไห้มาตลอดทางพอหัวถึงหมอนผมก็เผลอหลับไปทันที
คริส พาร์ท...
“มีอะไร”เสียงแข็งของคริสดังถามไปยังเฟยที่ยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของเค้าแต่กลับไม่ยอมพูดอะไรออกมา
“คุณคริสครับ คุณหนูหลับไปแล้วครับ”
“อือ ปล่อยนอนไป” “ไปตามกันต์มาให้กูหน่อย”
“ได้ครับ”เฟยเดินออกไปเพียงไม่นานกันต์ก็เดินเข้ามาในห้องของคริส
“คุณคริสเรียกผมมีอะไรรึป่าวครับ”
“ไปจัดการคนกับฉัน”
“ใครครับ”กันต์ตอบกลับเสียงนิ่งแต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องครุมเครือขึ้น
“ไปก็รู้เอง จัดการรถไปสนามบินxx”หลังพูดจบคริสก็เดินออกจากห้องทำงานเพื่อจัดการเกี่ยวกับการเดินทาง หลังจากเสร็จจากทุกอย่างคริสเดินเข้ามาภายในในห้องของลูกชายตัวแสบของเค้าที่ตอนนี้กำลังหลับอย่างสบายใจแต่ใบหน้าที่แสนน่ารักตอนนี้ยังคงแปอะเปื่อนด้วยคราบน้ำตาบวกกับขอบตาสีดูแดงๆ จริงๆแล้วคริสหายโกรธตั้งแต่ที่ลูกน้อยเริ่มง้อแล้วแต่ครั้งนี้ตั้งใจที่จะดัดนิสัยหากตามใจจนเกินไปอาจจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเล็กเพราะในอนาคตคนตัวเล็กต้องขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูลแบบเค้าเช่นกัน หลังยืนมองร่างของลูกน้อยอยู่นานคริสก็เดินออกจากห้องไปเพื่อไปสนามบินทันที
หนูอินพาร์ท...
ร่างน้อยตอนนี้กำลังนอนสั่นเนื่องจากดูแล้วคงฝันร้ายเอามากๆในภาพความฝันของอินปรากฏคริสที่กำลังเดินถอยห่างจากตนไปเรื่อยรวมทั้งเฟยและกันต์ที่พากันแยกจากกับเค้าไปไกลขึ้นภาพที่เห็นคือสายตาเย็นชาของคนเป็นพ่อและคนสนิทที่มองมาที่เค้าสายตาที่ไม่มีอารมณ์ใจดวงน้อยๆคล้ายกำลังถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดรอบด้านเริ่มปกครุมด้วยความมืดมิดที่บีบรั้นเข้ามา ทุกคนกำลังจากไปกำลังทิ้งเค้าไปอีกครั้งไม่เอาไม่เอาแล้วไม่อยากอยู่คนเดียวไม่อยากถูกทิ้งอีกแล้ว ร่างน้อยนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้นจนเฟยที่เข้ามาเห็นก็ตกใจยกใหญ่
“คุณหนู!!!”เฟยเรียกตะโกนเสียงดังลั่นร่างที่นอนร้องไห้ได้สติตื่นขึ้นมาครั้งเห็นเฟยก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทันที
“ไม่เอาฮือออย่าทิ้งอินไม่ฮืออ”
“คุณหนูมองตาผม นั้นแค่ความฝันผมอยู่ตรงนี้แล้วเห็นมั้ย ผมไม่มีวันทิ้งคุณหนูนะครับ”เฟยกอดตอบผมแน่นเพื่อทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง เฟยอุ้มผมลงมาชั้นล่างเพราะตอนนี้ก็เย็นแล้วจำเป็นต้องทานอาหาร ผมมองไปรอบๆแต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เป็นพ่อที่มักจะมานั่งรอทานข้าวกับผมอยู่เสมอ
“คุณหนูวันนี้มีแต่ของที่คุณหนูชอบทานให้อร่อยนะครับ”
“เฟย..คุนป๊าละ”
“คุณคริสบอกว่าจะไปทำงานสักพักอีกหลายวันถึงจะกลับมา”