ตอนที่ 14
ตอนที่14 เขาคือใคร
October 22, 2026
Chapter 14
"แกโทรเรียกทนายเหรอ" เธียเตอร์หันมาถามเธอด้วยสีหน้ามึนงงปนตกใจ
"เปล่า" เรียวส่ายหน้ารัวๆ และเหลือบสายตามองผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง
เดี๋ยวนะ!! เรียวก้มมองหาบางสิ่งที่อยู่ในกระเป๋า ใช่ มันหายไป โทรศัพท์ของเธอหายไป
"เหอะ คิดว่าฉันจะกลัวใช่ไหม ไม่มีทาง พ่อฉันเป็นใคร พ่อนิวเป็นใคร แกคงรู้ดี"
"งั้นก็มาสิ เอาเลย โทรตามญาติโกโหติกามาด้วย เอามาให้หมด ฉันก็อยากจะรู้ว่าถ้าเขารู้ถึงสันดานของพวกเธอสองคนจะทำยังไง"
"คิดว่าตัวเองดีกว่างั้นสิ!! ตอนเรียนแกก็คอยแต่แย่งของของฉัน แค่ฉันแย่งคืนมาบ้างมันจะตายเหรอ"
"ฉันไปแย่งของเธอตอนไหนไม่ทราบ"
"อย่าให้สาธยาย เพราะวันนี้ก็คงพูดไม่จบ!! "
"ตัวเองไม่ได้เองแล้วมาอิจฉาริษยาคนอื่น"
"ฉันไม่ได้อิจฉา!! "
"น่ารำคาญ"
"นี่!! "
"พวกคุณ!! เลิกทะเลาะกันสักที!! "
"พวกเราจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดค่ะ!! ฉันจะไม่ยอมอีแสบแน่!! "
"เอาเลยค่ะ ดีเลย" เธอแค่อยากประชดประชันเท่านั้น ในเมื่อมีผู้ชายมาเสนอเป็นทนายความให้แล้ว เรื่องนี้พ่อก็คงจะไม่รู้
"คุณอิงกาญจน์ครับ กลับไปก่อนได้เลยครับ ทางนี้ผมจะจัดการเอง" ทนายความคนนั้นหันมาพูดกับเธออย่างนอบน้อม
"แล้วเธียเตอร์..."
"ผมรับหน้าที่ให้มาดูแลคุณอิงกาญจน์คนเดียวครับ"
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง" เธียเตอร์หันมาตบไหล่เธอเบาๆ
"ได้ไง เรื่องเกิดขึ้นเพราะฉัน ไม่งั้นแกคงไม่ไปต่อยมันหรอก"
"ฉันโทรบอกแม่แล้ว เดี๋ยวทนายฉันคงมา"
"งั้นฉันรอทนายแกมาก่อนค่อยไป"
ไม่นานนัก ทนายความสาวของเธียเตอร์ก็มา เธอก็โดนเพื่อนสนิทไล่ให้กลับบ้านก่อน
"...ฝากด้วยนะคะ"
เรียวหันไปบอกทนายความของตัวเองก่อนจะเดินออกมาจากสถานีตำรวจ ดูสภาพเธอสิ มีแต่รอยเสื้อผ้าฉีกขาด ใบหน้ามีรอยตบที่มุมปาก เลือดยังแห้งติดอยู่เลย มันเป็นการต่อสู้ที่รุนแรงพอสมควร ทั้งดึงหัว จิกตบ ถือเสียว่าออกกำลังกายก็แล้วกัน
เธอบิดเนื้อบิดตัวพลางเดินลงบันไดมาก็เห็นรถเบนซ์สีดำสนิท จอดอยู่ พร้อมกับชายหนุ่มรูปงามยืนเด่นเป็นสง่า กอดอกพิงประตูรถ สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ใส่เสื้อยืดสีขาวถูกคลุมด้วยเสื้อสูทสีกรม ทรงผมถูกจัดไว้อย่างดี คิ้วถูกขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร…
เรียวค่อยๆ เดินไปยืนตรงหน้าเขาก่อนจะเอ่ยถาม
"คุณมาทำอะไรที่นี่"
“…” พอลสันไม่ยอมตอบ ใช้สายตาจ้องมองเธอนิ่ง ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าในเสื้อสูท ส่งมาให้
"คุณ!! ...เอามันมาได้ยังไง ฉันคิดว่าทำหายไปแล้วเสียอีก"
"คุณอายุเท่าไหร่แล้ว" อยู่ๆ เขาเอ่ยถามถึงอายุเธอ…
"21ค่ะ"
"โตแล้ว แต่ยังมีเรื่องตบตีกันแย่งผู้ชาย"
"ฉันไม่ได้ตบแย่งผู้ชาย!! "
"แล้วทะเลาะกันเรื่องอะไร"
"คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ ขอบคุณสำหรับโทรศัพท์" เธอดึงโทรศัพท์ออกจากมือของเขาก่อนจะหันหลังเดินออกไป
หมับ!
แต่กลับโดนคว้าแขนไว้ได้ก่อน
"อะไรอีก!! อยากโดนกัดอีกหรือไง!! " เธอกำลังอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากจะชวนเขาทะเลาะกันหรอกนะ
“…” พอลสันใช้สายตามองรอยช้ำที่แขนของหญิงสาวก่อนจะขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม
เรียวเห็นเขาไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูด แต่กลับสนใจบางสิ่งที่อยู่บนร่างกายของเธอมากกว่า…เขามองอะไร
“หาเรื่องเจ็บตัว” พอลสันบ่นพึมพำ
“…เรื่องของฉัน!!” เรียวมองตามสายตาของเขาก็เห็นรอยช้ำบนแขนของตัวเอง จึงรีบเอาแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดทันที "ปล่อย!! "
"ปากคุณนี่ ใช้ได้เลยนะ"
"ค่ะ ฉันทราบ และตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำงาน ฉันจะปากดีมากกว่านี้ก็ได้"
"พยศดีจริงๆ " เขากัดฟันพูด ก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อดันเธอเข้าไปข้างใน
แต่…
"เอ่อ...คุณ...คุณพอลสัน...ใช่ไหมครับ" มีผู้ชายอายุประมาณ 40 ต้นๆ ใส่สูทผูกเนกไทสีน้ำเงินเดินเข้ามามองพอลสันใกล้ๆ แต่เขากลับไม่สนใจสายตายังคงจ้องมองหญิงสาวข้างกายอยู่ "ผม...ผมพยายามติดต่อคุณมาตั้งนานแล้ว ไม่คิดว่าจะได้เจอ...เดี๋ยว...เดี๋ยวสิครับ"
พอลสันดันตัวหญิงสาวขึ้นรถก่อนจะเข้าไปนั่งข้างในเพื่อปิดทางออกไม่ให้เธอลงมาได้ ก่อนที่รถจะออกตัวขับออกไป
"คุณ...จะพาฉันไหน"
"กลับบ้าน"
"ฉันไปเองได้"
"ฟังคำสั่งมันจะตายไหม!! "
"ตอนนี้ฉันไม่ใช่เลขาของคุณนะคะ" พอลสันหันมาทำตาขวางใส่เธอก่อนจะเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้
"หรืออยากจะเป็นอย่างอื่น...ถ้าคุณยังไม่หุบปาก ผมจะข่มขืนคุณในรถนี่แหละ"
“…” เรียวที่กำลังจะอ้าปากรีบกลืนคำพูดลงคอทันที ไม่ใช่ว่าเธอกลัวเขา แต่เธอรู้ว่าเขาคงจะทำจริงเพราะดูจากน้ำเสียงของแล้ว…มันดูจริงจังเกินไป
เมื่อเห็นหญิงสาวสงบลงได้ เขาก็เริ่มเอ่ยปากถาม
"ไปมีเรื่องอะไรกัน"
"ก็...ก็...มันเป็นเรื่องของผู้หญิง คุณอย่าถามเลยค่ะ ฉันไม่อยากจะพูด" ใครจะอยากพูดว่าทะเลาะกันเพราะเรื่องแฟนเก่า เธอไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว
"ได้ ตามใจคุณ" พอลสันนั่งเชิดหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งที่ในใจแทบลุกเป็นไฟอยู่แล้ว กล้าดียังไงถึงมาทำร้ายร่างกายผู้หญิงของเขา ดูสภาพเธอสิ…