ตอนที่28 ไอติมเป็นเหตุ

C h a p t e r 28

"วันนี้หลานไปไหนมา"

"อ้ายหนี่ไปดูหนังมาค่ะ"

"กับใคร...หรือกับคุณพอลสัน" อ้ายหนี่ก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนพยายามหนีความผิด "นี่หลานไปกับคุณไลม์อีกแล้วเหรอ!! "

"ก็ตอนแรกนัดเพื่อนไว้ แต่เพื่อนไม่มา แล้วบังเอิญเจอคุณไลม์พอดี ก็เลยได้เขาไปดูหนังเป็นเพื่อนค่ะ"

"เราจะคลาดกับคุณพอลสันเขาไม่ได้นะ หนูต้องทำคะแนนให้เขายอมรับหน่อย พยายามให้เขาหลงหนูให้ได้"

"ทำไม...ทำไมอ้ายหนี่ต้องทำแบบนั้นด้วยคะ อ้ายหนี่ชอบคุณพอลสันก็จริง แต่ถ้าเขาไม่ชอบ..." เสียงค่อยๆ แผ่วลงด้วยความไม่แน่ใจ

"ก็ต้องทำให้เขาชอบให้ได้ แล้วก็อย่ายุ่งกับคุณไลม์ให้มากนัก เขาไม่ใช่คนดีอะไร"

"แต่อ้ายหนี่ว่าเขาเป็นคนดีมากนะคะ คุณพอลสันยังน่ากลัวกว่าตั้งเยอะ"

"หนูเชื่อที่ปู่บอกก็พอ คนที่เหมาะสมกับหนูที่สุดคือคุณพอลสัน" อ้ายหนี่เห็นสีหน้าของปู่ก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ตั้งแต่เล็กจนโต หลังจากพ่อเสียก็มีคุณปู่คอยดูแลมาตลอด คอยวางแผนชีวิตหาสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอเสมอ และครั้งนี้เธอก็เชื่อว่าคุณปู่ต้องพยายามเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอแน่นอน

เรียวนั่งอยู่ข้างหน้าเคาน์เตอร์สายตายังคงจ้องมองไปที่ประตูห้องผ่าตัดอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไลม์ยังคงนั่งรออยู่ข้างๆ ด้วย

สักพักเขาก็ลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์

[คุณไลม์ จะกลับหรือยังครับ] สายตาเขาจ้องมองไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ในโรงพยาบาลสัตว์ ก่อนจะรั้งสายตากลับมามองรถเบนซ์สีดำที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม

"กลับไปก่อนเลย"

[ให้ผมทิ้งรถไว้ให้ไหมครับ]

"ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันกลับเอง"

[ครับ]

ไลม์เดินกลับเข้ามาข้างใน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หมอออกมาพอดี เรียวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปหาหมอเพื่อสอบถามอาการ

"เป็นยังไงบ้างคะ น้องไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม อีกนานไหมคะกว่าจะหายดี แล้ว...ต้องตัดขาไหมคะ"

"ใจเย็นๆ นะครับ น้องปลอดภัยดีแล้วครับ ต้องรอดูอาการสักอาทิตย์ก่อน หมอถึงจะปล่อยน้องกลับบ้าน ว่าแต่คุณเป็นเจ้าของหรือเปล่าครับ"

“…” เธอกะพริบตาปริบๆ แล้วหันมามองคนข้างตัว คือ เขาเป็นคนพาน้องหมามา เธอคิดว่าเขาเหมาะจะเป็นเจ้าของมากกว่า

ไลม์สัมผัสได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงเผลอยิ้มออกมา

"ผมเป็นเจ้าของครับ"

"งั้นช่วยมากรอกเอกสารทีครับ"

ไลม์กรอกเอกสาร คุยกับหมอเสร็จก็เดินออกจากโรงพยาบาลมาพร้อมกับเรียว ขณะที่กำลังเดินมาที่รถเขาและเธอก็คุยกันมาตลอดทาง

"คุณมองเห็นได้ยังไงคะ ถ้าเป็นฉันคงไม่เห็นว่ามีหมาโดนรถชนอยู่ตรงนั้น"

"ผมแค่หันไปเห็นพอดีนะ แต่ถ้าไม่ได้คุณ น้องก็คงไม่รอด" พอได้ยินคำชม เธอก็อดอมยิ้มน้อยๆ ไม่ได้

"ว่าแต่ คุณจะกลับยังไงคะ"

"ผมมากับคุณ จะให้กลับยังไงล่ะครับ"

"แท็กซี่ไง"

"ผมหิว"

"..."

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ ผมเลี้ยง"

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปด้วยสักหน่อย"

"ไปฉลองกันครับ"

"..."

"ที่เราช่วยเหลือชีวิตสัตว์โลกไง"

'หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความ...'

'หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความ...'

พอลสันโยนโทรศัพท์ไปบนเตียงด้วยความหงุดหงิด เดินไปริมระเบียง หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ เขาโทรหาเธอหลายรอบแล้ว แต่เธอไม่เคยคิดจะรับสายเขาเลย

"นายครับ คุณจีนเธอติดต่อมา"

"ฉันเคยบอกแล้วไง ว่าจะติดต่อไปเอง"

"ดูเหมือน เธอจะชอบนายมากนะครับ"

"ชอบอะไร ชอบที่ฉันมีเงิน หรืออำนาจ? ทำไมชอบพูดแทนเธอตลอด” เชนมีท่าทีเลิ่กลั่กจนพอลสันต้องหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรือว่าชอบ? "

"เปล่าครับ ผมเห็นเธอ มีความจริงใจดี"

"อะไรที่นายเรียกว่าจริงใจ"

"ก็...ก็เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว"

"พ่อเธอกำลังจะขายลูกสาวกินต่างหาก"

"เธออาจไม่มีทางเลือกก็ได้นะครับ"

"อะไรคือไม่มีทางเลือก ทุกอย่างมีทางเลือกเสมอ ยกเว้นแต่ตัวเธอจะเลือกทางไหน เจอทางที่ดีก็ดีไป เจอทางที่ไม่ดี สุดท้ายก็คือการทำร้ายตัวเอง”

พอลสันหันไปมองนอกหน้าต่าง พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ไม่เคยลืมเลือน อดีตที่ยังคอยหลอกหลอนอยู่ทุกวัน

ในอดีตที่เขาสามารถเลือกทางเดินของตัวเองได้ แต่ไม่เคยคิดจะทำ คอยแต่โทษคนอื่นและโทษตัวเอง แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่ตามมา ถึงได้เข้าใจ ไม่ว่าทางเลือกที่เลือกจะเป็นยังไง สุดท้ายมันจะกลับมาหาเรา

การชอบใครสักคนก็เหมือนกัน คนที่เข้าหาเขาแท้จริงก็หวังในเงินทอง อำนาจกันทั้งนั้น ไม่มีความจริงใจอยู่แล้ว ยกเว้น…ยกเว้นความรู้สึกที่เขามี ดูเหมือนมันจะเป็นความจริง ว่าเขาจะชอบอิงกาญจน์จริงๆ

เรียวกับไลม์มานั่งกินชาบู อยู่ที่ร้านอาหารเปิดข้างเซเว่น ตอนแรกเธอก็ไม่หิวแต่พอได้กลิ่นหอม ท้องก็เริ่มส่งเสียงร้องออกมา

"คุณเคยกินมาก่อนหรือเปล่า" เรียวถามหนุ่มฝรั่งที่นั่งอยู่ตรงข้าม

"ครั้งแรก"

"งั้นถ้าคุณได้กิน ต้องติดใจแน่นอน" เธอพูดจบก็จัดการใช้ปากกาเขียนเมนูที่จะสั่งลงกระดาษ จากนั้นก็ส่งให้พนักงาน รอไม่นานก็มีพนักงานมาเสิร์ฟ

"คุณเห็นหรือยัง" อยู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น

"เห็นอะไรคะ"

"คลิป"

"คลิปอะไรคะ" ไลม์หยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดบางสิ่งบางอย่างก่อนจะส่งให้เธอ "ไม่ใช่คลิปอะไรไม่ดีใช่ไหม"

"คลิปดีครับ" เธอลังเลใจสักพักก็ยื่นมือไปรับมาดู ที่เธอเห็นคือคลิปที่เธอกับเขานั่งกินข้าวด้วยกันในครั้งที่แล้ว

กะไว้แล้วเชียวว่าต้องมีคนถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอเอาไปลง

"มันถูกแชร์ไปเยอะหรือยังคะ"

"ตอนแรกก็เยอะอยู่ แต่ไม่นานมานี้มีคนลบออกไปหมดแล้ว"

"มีคนลบไปแล้วเหรอ ใครกัน"

"คนที่มีอำนาจก็มีไม่กี่คนหรอกครับ" ไลม์พูดไปด้วย พลางใช้ตะเกียบคีบหมูจุ่มน้ำซุปและแกว่งไปมาให้สุก

"คุณหมายถึงใคร"

"พอลสันไง"

"เกี่ยวอะไรกับเขา"

"คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา" ความสัมพันธ์ ก็คงเป็นแค่เจ้านายกับเลขา หรือไม่ก็คู่นอน…

"ไม่มีค่ะ"

"ผมแค่อยากจะเตือน อย่ายุ่งกับเขาเลยครับ เขาน่ากลัวกว่าที่คิดนะ"

"เช่นอะไรคะ"

"ก็ ผู้หญิงที่เข้าใกล้เขา ไม่เคยรอดเงื้อมมือเลยสักคน ผมกลัวว่าคุณจะตกหลุมพราง" คำพูดของเขาทำให้เรียวชะงักมือที่กำลังจะตักข้าว

ช้าไปแล้วล่ะ เธอตกหลุมพรางเขาไปแล้ว

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ"

"ผมพูดในฐานะที่ในอนาคตเราอาจจะได้ทำงานร่วมกัน" เธอเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเขาพอดี

"ฉันเพิ่งเห็นว่าตาของคุณเปลี่ยนเป็นสีฟ้า หรือมันเป็นสีฟ้ามาก่อนแล้ว"

"อาจเป็นที่แสงไฟก็ได้...คุณชอบเหรอ"

"ค่ะ ดวงตาคุณเป็นประกายสวยมาก" เธอหลุบสายตาลง มองถ้วยน้ำซุปบนโต๊ะ

"มองมากๆ จะตกหลุมรักผมเอานะครับ"

“แค่กๆ” คำพูดเขาทำเอาเธอสำลักน้ำซุปที่เพิ่งเอาเข้าปาก

ให้ตายเถอะ!! เล่นมุกอะไรของเขาเนี่ย

"ล้อเล่นครับ ไม่ต้องจิกตาใส่ก็ได้"

"ฉันคิดไว้ว่าพรุ่งนี้จะให้เลขาโทรไปนัดคุณอีกทีเรื่องสัญญา"

"ได้ครับ ผมว่างไม่ได้ทำอะไร"