ตอนที่35 ขอรางวัลหน่อย

C h a p t e r 35

"เธอให้ผมเก็บเป็นความลับ...แต่ผมจะบอกให้พวกคุณรู้ ว่าเธอเป็นใคร"

"..."

"ใครครับ" คุณอิกะมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

เรียวขมวดคิ้วมองพอลสันอย่างข่มขู่ ถ้าเกิดเขาทะลึ่งพูดชื่อเธอขึ้นมาจะทำยังไง นิ้วมือเรียวยาวเอื้อมไปที่เอวของเขาก่อนจะหยิกเบาๆ เป็นการตักเตือน

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกอะไร ยังคงยิ้มหน้าระรื่น ท้าทายหญิงสาวอย่างที่สุด

"เธอ..."

"ขอโทษค่ะ!! " เรียวลุกขึ้นพร้อมกับส่งเสียงดังลั่น เพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนในห้อง "ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" เธอพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที

แกร๊ก

เธอยืนถอนหายใจอยู่หน้าห้อง มือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมหน้าอกไว้ เพื่อปรับอารมณ์ให้เย็นลง

"คุณอิงกาญจน์ต้องการอะไรหรือเปล่าครับ" เชนที่ยืนอยู่หน้าห้องเอ่ยถามขึ้น

"ไม่ค่ะ" เธอส่ายหน้าไปมาก่อนจะมองหาป้ายห้องน้ำ

หมับ!!

ขณะที่กำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ข้อมือก็ถูกใครบางคนจับเอาไว้แน่น จนเธอต้องหันไปมอง

"คุณโกรธผมเหรอ"

"เปล่า ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ"

"ผมแค่แกล้งเล่น ไม่ได้จะบอกจริงๆ สักหน่อย"

"สมควรเหรอคะ คนอื่นเขาจะคิดยังไง"

"แล้วทำไมคุณต้องอยากให้ผมเก็บเรื่องของเราเป็นความลับด้วย"

"แล้วทำไมฉันต้องอยากบอกเรื่องของเราให้ใครรู้ด้วย...ให้คนอื่นรู้ว่าฉันเป็นแค่คู่นอนเล่นๆ ที่คุณไม่ได้จริงจังด้วยนะเหรอ"

"ผมเคยพูดแบบนั้นหรือไง"

"แต่คุณก็ไม่เคยพูดอะไรเลยไงคะ" เป็นความคิดที่อยู่ในจิตใต้สำนึกอยู่แล้ว พอเขาถามมาแบบนั้นเธอถึงพลั้งปากพูดออกมาโดยไม่ทันได้คิด "ฉันไม่อยากจะทะเลาะด้วย" เธอยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

พอลสันยืนนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำ พลางครุ่นคิดสิ่งที่เธอพูด เขาบอกว่าชอบเธอก็แปลว่าชอบจริงๆ ไม่ได้สื่อความหมายเป็นอย่างอื่น เขาก็ไม่เคยบอกสักหน่อยว่าเธอเป็นแค่คู่นอน ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ได้จริงจัง แล้วอะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น

ส่วนเรื่องระหว่างเรา...เขาไม่เคยคิดอยากจะเก็บเป็นความลับเลยนะ

เรียวจ้องมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ พร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ สมองของเธอกำลังสับสนกับคำพูดบางคำของมิเชล รวมถึงคำพูดของเขาด้วย ทุกสิ่งทุกอย่างมันจะไม่มีอะไรถ้าเขาชัดเจนกับเธอมากกว่านี้ ทำอะไรให้เห็นมากกว่านี้

แต่นี่...เขาไม่เคยพูดอะไรเลย แค่บอกว่าชอบเธอ ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะจริงจังด้วยสักหน่อย แค่บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา ก็ไม่ได้แปลว่ามีเธอคนเดียวนี่นา

โธ่เว้ย!!

ปัง!

เธอสะดุ้งตกใจ หันไปมองผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้องน้ำ นั่นคือคุณมิเชล หญิงสาวเดินยิ้มหน้าระรื่นมาเปิดก๊อกน้ำล้างมือ ก่อนจะเงยหน้ามองเรียวในกระจก

"คุณเรียวเก่งจังเลยนะคะ"

"คุณต้องการพูดอะไรกันแน่"

"ฉันว่าคุณมูฟออนดีกว่าค่ะ"

“…” เรียวรั้งสายตาจากกระจก หันไปจ้องหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ แทน หลายครั้งที่ผู้หญิงคนนี้พยายามจะพูดให้เธอมีความรู้สึกไม่มั่นใจและเกิดความลังเลในใจ มันมีความเป็นไปได้สองอย่างคือหนึ่งเธอชื่นชมเขามากๆ กับสองเคยเป็นผู้หญิงของเขามาก่อน...

"มองแบบนั้นทำไมคะ"

"ที่คุณมาพูดแบบนี้ กำลังอิจฉาเหรอคะ"

"ทำไมฉันต้องอิจฉาด้วย"

"ก็คุณยังมูฟออนจากเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่กลับมาบอกให้ฉันตัดใจ"

"ฉันแค่กลัวว่าคุณจะหลงรักเขาไปมากกว่านี้ การแสดงออกของเขาอาจจะทำให้คุณเข้าใจผิดไปเอง จนคาดหวังคิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ แต่ฉันรู้ดีค่ะ ว่าเขาเป็นคนยังไง คุณไม่เหมาะสมกับเขาหรอกค่ะ เพราะคุณไม่สามารถรับในสิ่งที่เขาเป็นได้"

"คุณจะบอกว่าคุณเหมาะสม? "

"ค่ะ ฉันมาที่นี่ก็เพราะเขา ฉันต้องการให้เขาเห็นว่าฉันรับเขาได้ทุกอย่างไม่ว่าเขาจะมีใคร"

"คุณคิดว่ามันเป็นความรักเหรอคะ"

"ใช่ค่ะ สำหรับฉันมันคือความรัก"

"งั้นฉันจะบอกคุณให้เข้าใจ ฉันชอบเขา ความรู้สึกของฉันก็คงไม่น้อยไปกว่าคุณหรอก แต่สิ่งที่ฉันมีคือฉันเชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองได้เพื่อฉันและฉันก็เชื่อใจเขา"

เรียวดึงกระดาษทิดชูออกมาเช็ดมือก่อนจะทิ้งขยะแล้วเดินไปที่ประตูเตรียมจะเปิด

"อย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกันค่ะ"

เรียวปิดประตูพร้อมกับเสียงประโยคสุดท้ายที่มิเชลพูดออกมา เธอไม่เคยคิดจะเสียใจทีหลังกับสิ่งที่เลือก แต่ก็อดหวั่นไหวกับคำพูดเหล่านั้นไม่ได้

พอลสันกลับมาที่ห้อง นั่งมองกล่องขนาดใหญ่ถูกห่อด้วยกระดาษสีชมพูอยู่ข้างหน้า เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกกับเธอยังไงดี ว่าเขามีความรู้สึกกับเธอมากกว่าใครทุกคนและเขาจริงจังกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้มาก...

และสิ่งเดียวที่นึกออกที่สามารถแสดงความจริงใจได้ก็คือสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น

"นายครับ เรียกคุณอิงกาญจน์เข้ามาเลยไหมครับ"

"อืม"

เรียวอาบน้ำเสร็จ กำลังจะทาครีมก่อนนอนก็มีเสียงเคาะประตูมาจากข้างนอก เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูก็เจอเชนยืนอยู่

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"นายเรียกครับ"

"ตอนนี้? "

"ครับ"

"งั้นฉันขอเปลี่ยน..."

"ไม่ต้องครับ นายบอกว่าให้เข้าไปได้เลย" กลางคืนดึกๆ ดื่นๆ เรียกให้เธอไปหา มันคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ

เรียวเดินกลับเข้าห้องไปหยิบกรรไกรตัดเล็บใส่กระเป๋าก่อนจะเดินไปหาเขาที่ห้องฝั่งตรงข้าม

แกร๊ก

ภายในห้องมืดมิด แทบมองไม่เห็นอะไร นอกจากแสงไฟจากริมระเบียงนอกห้อง