ตอนที่36 มิเชล

C h a p t e r 36

ภายในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงกับเสียงหอบครางเท่านั้น ทุกอย่างเป็นไปตามอารมณ์ สิ่งที่เกิดขึ้นคือความรู้สึกของคนทั้งคู่ที่หล่อรวมเข้าด้วยกัน เสื้อผ้าถูกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ชายหญิงคู่หนึ่งยังคงบรรเลงเพลงรักกันอย่างไม่ลดละ ความเร่าร้อนเปรียบเสมือนไฟที่เผาผลาญร่างกายให้มีหยาดเหงื่อผุดพลายขึ้นตามเนื้อตัว เสียงคำรามและเสียงครางไม่เป็นจังหวะถูกปลดปล่อยออกมา ร่างทั้งสองกระตุกถี่ด้วยความสุขก่อนจะหมดแรงลง

เช้าวันนี้

เรียวตื่นแต่เช้าเพื่อโทรสั่งอาหารให้ขึ้นมาส่งข้างบน ส่วนชายหนุ่มยังคงนอนหายใจสม่ำเสมออยู่ในห้องนอน

เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ มีหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งถูกวางไว้บนโต๊ะ จึงหยิบขึ้นมาอ่านเพื่อฆ่าเวลา

ครืด ครืด ครืด ครืด

"ฮัลโหล"

[เรียว!!]

"โอ๊ย หูจะแตก"

[คิดถึง แกบอกว่ามากระบี่เหรอ]

"เออ"

[คิดถึงแกจัง]

"แล้วแกอยู่ไหน มาหาหน่อยสิ"

[ฉันอยู่ฝรั่งเศส มาคุยเรื่องส่งออกไวน์กับพ่อ]

"แล้วรีสอร์ตให้ใครดูแล"

[แม่ดูอยู่]

"ก็ว่าหายไปไหน ที่แท้ก็งานรัดตัว"

[อื้อ คิดถึงจัง]

"โทรหาเธียเตอร์ด้วยนะ มันก็เป็นห่วงเหมือนกัน"

[รู้แล้ว...เรียว ถามอะไรหน่อยสิ]

"ว่า"

[ทำยังไงให้ผู้ชายสนใจวะ]

"..."

[คือฉันไปเจอผู้ชายคนหนึ่งที่คลับ...คือ...ฉันรู้สึกว่าชอบเขา แกว่าฉันควรจะทำยังไงดี]

"แปลกแฮะ"

[ไม่แปลก]

"มันมีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า"

[...]

"ที่โทรมาไม่ใช่แค่จะถามเรื่องนี้แน่ๆ ตกลงมีอะไร"

[จับผิดเก่งเว่อร์]

"ไหนเล่าสิคะ"

[..วันก่อนฉันไปคลับกับพี่ที่มาด้วยกัน...แล้วบังเอิญไปเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นฝรั่งหล่อมากแล้วพูดไทยได้ เรานั่งคุยกันแล้วก็ดื่มกันจากนั้นก็พากันขึ้นไปข้างบน...] น้ำเสียงปลายสายเริ่มแผ่วลง เรียวขมวดคิ้วแน่นขึ้น

"จันทร์เจ้า!! ...แกไม่เคยปล่อยตัวนะ"

[อื้อ ฉันรู้ แต่...แต่มันเป็นไปเองอ่ะแก ตอนเช้าฉันต้องรีบกลับเพราะเดี๋ยวพ่อจะจับได้ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก]

"ผู้ชายเฮงซวย!! " เรียวกำลังมีโทสะกับการคุยโทรศัพท์ จู่ๆ ก็มีร่างสูงใหญ่นั่งลงข้างๆ ก่อนจะใช้ฝ่ามืออุ่นร้อนรั้งเอวเธอให้เข้าไปใกล้ หูแนบกับโทรศัพท์ที่กำลังคุยอยู่เพื่อแอบฟัง

[เขาไม่ใช่คนไม่ดีหรอก]

"รู้ได้ไง"

"ก็...ตอนที่เรานั่งคุยกัน เขาบอกว่าเพิ่งถูกหักหลังจากคนรัก เขาร้องไห้เสียใจจนฉันอดสงสารไม่ได้ ก็เลย...]

"ร้องไห้เป็นเพื่อน? "

[อื้อ]

"โอ๊ย!! ให้ตายเถอะ" พอลสันใช้มือลูบไล้วนเวียนที่หน้าท้องของหญิงสาว ตอนนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ไม่คิดว่าพอมาอยู่ในร่างของเธอจะเซ็กซี่ขนาดนี้ สายตามองผ่านทะลุไปก็เห็นบราสีดำอ่อนๆ ความแข็งขึงภายในส่วนล่างก็เริ่มแน่นขยายออกมาอีกครั้ง

[แต่เขาก็ทิ้งนามบัตรไว้ให้นะ แล้วยังบอกว่าให้ติดต่อไปด้วย]

"จันทร์เจ้า แกป้องกันหรือยัง"

[ตอนนั้น...น่าจะใส่ถุง]

"ไม่มีน่าจะสิ เอาให้ชัวร์ ไม่งั้นมันจะเสียกับตัวแกนะ"

[อื้อ รู้แล้ว]

"กินยาด้วยนะ ห้ามลืม"

[อื้อ...ฉัน...ฉันชอบเขาอ่ะ ทำไงดี]

"ชอบ? ชอบอะไร ร่างกาย หน้าตา"

[ก็รวมๆ กันนั่นแหละ]

เรียวยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเองพลางคิดเรื่องเครียดของเพื่อนไปด้วย จันทร์เจ้าคือเพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนมัธยมแล้ว ภายนอกดูเหมือนเป็นหญิงสาวทันโลก แรดบ้าง แต่ความจริงเธอเป็นผู้หญิงที่ไร้เดียงสาแทบไม่รู้อะไรเลย แล้วจะไปทันความคิดผู้ชายได้ยังไง

"ติดต่อไป แล้วบอกว่า 'ฉันต้องการให้คุณรับผิดชอบค่ะ'"

[บ้า!!]

"พูดจริงๆ เอาตามนี้แหละ ถ้าเขาทำเป็นไม่รู้จัก แกก็เอาเบอร์มา เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

[เรียว ฉันชอบเขาจริงๆ นะ...ตอนที่คุยกันชีวิตเขาดูน่าสงสารมากเลย]

"โกหกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เชื่อได้ยังไง"

[ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น...แกแค่นี้ก่อนนะ ไว้จะติดต่อไปใหม่ รักแก]

"อืม รักแกเหมือนกัน"

เธอวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมา อ่อนใจกับเพื่อนคนนี้ ดันมาเสียตัวให้กับคนที่รู้จักไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ นึกแล้วก็น่าเป็นห่วง ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

"เพื่อนเหรอ"

"ค่ะ คุณหิวหรือยัง"

"หิว"

"รอแป๊บนะ ฉันโทรไปสั่งข้าวแล้ว เขาคงกำลังมาส่ง" ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะประกบริมฝีปากแผ่วเบาลงไป ขบกัดเล็กน้อยก่อนจะพูดน้ำเสียงแหบพร่า

"หิวคุณมากกว่า"

"ไม่..." ท่อนแขนแกร่งอุ้มเธอขึ้นและเดินเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว เธอไม่ทันได้ปฏิเสธ ก็ถูกวางลงบนเตียง พร้อมกับจูบละเมียดละไมจนห้ามใจไม่อยู่ ความปรารถนาถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง...

14.38 น.

พอลสันลุกจากที่นอน เดินออกมานอกห้องเพื่อคุยกับเชน

"รู้หรือยังว่าใครส่งมา"

"ครับ" เชนกระซิบข้างหูเขาเบาๆ เพื่อป้องกันคนในห้องได้ยิน "..."

"แสดงว่าไม่ใช่พวกเดียวกัน"

"วันก่อนผมเอารถไปตรวจดู พบว่ารถถูกตัดสายเบรก จะเอายังไงดีครับ"

"รอพอร์ชกับเควินกลับมาก่อน ค่อยหาลือกันอีกที"

"ครับ"

ฝรั่งเศส

หญิงสาวผิวขาว ตาโต ตัวเล็ก ใส่กางเกงยีนนั่งอยู่ในร้านอาหารกับพ่อและพี่คนสนิท ถึงแม้อาหารจะดูน่ากินสักแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอารมณ์จะกินอะไรลงไปอยู่ดี

ชายวัยกลางคนเห็นลูกสาวนั่งก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถืออยู่ก็อดสงสัยไม่ได้ จึงหันไปสะกิดแช่ม เลขาของตัวเอง

"อีหนูเป็นไร"

"ไม่รู้เหมือนกันครับ เห็นหงอยๆ ตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว"

"วันนั้นลูกสาวฉันกลับมาเกือบเช้า ไปไหนมาได้บอกหรือเปล่า"

"ไม่อ่ะครับ"

"หรือว่ามีใครรังแก"

"โธ่ เฮียครับ ใครจะกล้า น้องจันทร์เจ้าเป็นเทควันโดสายดำเชียวนะ"

"เออ...ใช่"

จันทร์เจ้าแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเพราะมัวแต่สนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เบอร์มือถือของผู้ชายคนนั้น มือสั่นไปหมดไม่กล้าจะกดโทรออกไป ใจหนึ่งก็กลัวเขาจะไม่รับ อีกใจก็กลัวเขาบอกจำไม่ได้...

'ผมเกลียดความรัก มันไม่มีจริงหรอก เป็นแค่เรื่องหลอกลวงทั้งนั้น'

'ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ ความรักดีๆ ก็มีเยอะนะ'

'ผมเคยมีรักแท้ให้ผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ทุกอย่างมันกลายเป็นแค่คำโกหกหลอกลวง คำว่ารักที่เธอเคยพูดมันเป็นเรื่องไม่มีอยู่จริง..."

'แต่ก่อนฉันก็เคยมองว่าความรักไม่มีจริง แต่พอนานวันเข้าถึงได้เข้าใจว่าความจริงสิ่งที่ทำร้ายเราอยู่ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความคิดเราเองต่างหาก คุณเป็นคนดีคนหนึ่ง สักวันต้องเจอความรักดีๆ แน่ค่ะ' เขาหันใบหน้าที่เริ่มแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์มามองเธอ สบสายตากันและกัน เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวนเวียนอยู่ในท้อง หัวใจเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้ายิ่งใกล้เข้ามา ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสถูกความนุ่มนวล...มือข้างหนึ่งสอดเข้าเส้นผมใต้ท้ายทอยของเธอและกดเข้าหาตัวเพื่อให้รับรสชาติของลิ้นอุ่นร้อนให้มากขึ้น...