ตอนที่43 คิดถึงคุณเหลือเกิน

C h a p t e r 43

"มีคนตาย!! " เสียงตะโกนของใครคนหนึ่งดังขึ้น จันทร์เจ้าพยายามเพ่งสายตามองไปในห้อง...

"เรียว!! " เธอเห็นผู้หญิงนอนจมกองเลือดอยู่ภายในห้อง ก็ตะโกนชื่อเพื่อนออกไปโดยอัตโนมัติแต่ความจริงแล้ว...

ไม่ใช่!! นั่นไม่ใช่เพื่อนเธอ!!

"เรียวหายไปไหน!! "

เธียเตอร์ที่กำลังง่วงงุน มึนงงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ถึงกับตื่นเต็มตา เหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิดขึ้นคือ มีผู้หญิงนอนจมกองเลือดอยู่ บริเวณรอบข้างมีข้าวของถูกกระจัดกระจาย แจกันแตกละเอียดอยู่บนพื้น...

เช้าวันต่อมา

ฮ่องกง

08.00 น.

พอลสันยังคงนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์เพื่อหวังให้มีใครสักคนโทรเข้ามา แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มี หัวใจเริ่มเต้นแรงไม่มีสาเหตุ เมื่อคืนเชนโทรมาบอกว่าเรียวไม่อยู่ที่ห้อง จากนั้นเขาก็ออกคำสั่งให้ไปตามหาจนตอนนี้ ก็ยังไม่มีวี่แวว ส่วนเรียวก็ปิดโทรศัพท์ติดต่อไม่ได้

ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

"นายครับ พักผ่อนหน่อยดีไหมครับ ถ้าเชนติดต่อมาผมจะปลุกนาย" เควินมองดูเจ้านายที่มีสีหน้าอิดโรยเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน

"ไม่ต้อง" เขาส่ายหน้าก่อนจะยกมือขึ้นนวดเปลือกตา

"พี่..." พอร์ชเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่

"อืม"

"อาเหลียงติดต่อมา...ฝั่งนั้นรับข้อเสนอเราแล้ว เพียงแต่มีเงื่อนไขเพิ่มเข้ามาในสัญญา"

"...ลองว่ามา"

"เขาอยากได้เงินเปอร์เซ็นต์มากกว่าที่เราเสนอไป"

"..."

"อาเหลียงลองคุยแล้ว แต่ฝั่งนั้นเขาบอกว่ามีคนมาเสนอให้เขารับโครงการเหมือนกัน ถ้าเราไม่โอเคเขาจะรับอีกฝ่ายไว้พิจารณา"

"..."

08.21 น.

'ไพลิน ลูกสาวของคุณพรชัย เจ้าของร้านอาหารอิตาลีห้าดาวที่กำลังมีข่าวถูกฟ้องเพราะใช้วัตถุดิบไม่มีคุณภาพ ได้เสียชีวิตลงแล้วเมื่อเวลา 5 ทุ่มครึ่งของเมื่อคืนนี้ ตำรวจได้ตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้วพบร่องรอยการต่อสู้...'

"เธียเตอร์ แกโทรหาเรียวติดยัง"

"ยัง"

"มันหายไปไหนวะ" จันทร์เจ้าวางโทรศัพท์ลงก่อนจะขยี้ผมของตัวเองจนยุ่งด้วยความหงุดหงิด "เมื่อเช้า ฉันโทรไปที่บ้านมา คุณน้ารับสาย บอกว่าเรียวไม่ได้กลับไป แสดงว่ามันหายไปตั้งแต่เมื่อคืน"

"ถ้ามันออกไปแล้วก็ต้องโทรหาเพื่อนอยู่แล้ว"

"เอาไงดีวะ จะโทรบอกพ่อริวดีไหม"

"อย่าเพิ่ง บางทีมันอาจจะไปไหนสักที่แล้วลืมบอกเราก็ได้"

"ฉันเป็นห่วงมันว่ะแก"

"ฉันเชื่อ ว่ามันจะไม่เป็นอะไร"

ครืด ครืด ครืด ครืด

มีข้อความจากเบอร์แปลก

'ฉันไม่เป็นอะไร จากเรียว'

"เฮ้ย!! เรียวส่งข้อความมา"

"โทรกลับไปดิ" จันทร์เจ้าโทรกลับแต่...

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

"ปิดเครื่อง? ...ทำไมมันไม่โทรมา เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า" จันทร์เจ้าเริ่มเดินไปมาพลางครุ่นคิด

"เรื่องนี้มันแปลกมาก สวยตายได้ยังไง"

"แถวนั้น มีกล้องด้วยไม่ใช่เหรอ"

"เราเข้าไปไม่ได้"

"ไม่!! มีคนหนึ่งทำได้" จันทร์เจ้ายกยิ้มนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

11.21 น.

"คุณช่วยบอกคุณพอลสันทีได้ไหมคะ ขอร้องเถอะค่ะคุณเชน" เชนได้ฟังเรื่องที่จันทร์เจ้าเล่า ก็แสดงสีหน้าลำบากใจออกมา

"ผมรู้ว่าคุณอิงกาญจน์สำคัญกับนายมาก แต่ธุรกิจที่ฮ่องกงก็สำคัญไม่แพ้กัน ถ้าผมบอก นายต้องทิ้งงานที่นั่นมาแน่"

"แล้วจะให้ทำยังไง พวกเราไม่รู้ว่าจะไปตามหาเธอที่ไหนแล้วนะ"

"ผมจะช่วยเองครับ ตอนนี้คงต้องตามหาคุณเรียวกันก่อน"

"แล้วจะเริ่มกันยังไงครับ" เธียเตอร์ถามขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน

"กล้องวงจรปิดในที่เกิดเหตุ ตำรวจคงได้ไปแล้ว เราคงต้องไปหากล้องนอกร้าน" จันทร์เจ้าพูดไปด้วย ตาโตขึ้นเรื่อยๆ "ใช่!! กล้องหลังร้านด้วย!! "

"เดี๋ยวผมจัดการเองครับ"

12.23 น.

ฮ่องกง

"เขาให้เวลาเราคิดแค่ 6 ชั่วโมง ตอนนี้ผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วนะพี่ จะเอายังไงดี ลองหาคนอื่นดีไหม"

"แกคิดว่าจะมีใครใหญ่กว่าเขาอีกหรือไง"

"แต่..."

"ถ้าปล่อยเวลาไป คาร์เตอร์ได้เข้ามาก่อนเราแน่"

"แต่พี่..."

"เควิน ไปบอกอาเหลียง ว่าเราตกลง"

"ครับนาย"

"เอาจริง? " พอร์ชมองหน้าพี่ชายด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ พี่จะยอมเสียผลประโยชน์มากมายให้คนพวกนั้นจริงๆ นะเหรอ

"กำไรที่ได้มาก็ยังเยอะกว่าทางนั้นอยู่ดี" พอลสันพูดจบก็ไม่สนใจเรื่องงานอีกต่อไป เขาลุกขึ้นเดินไปที่ริมหน้าต่างก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

'เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

เธอไม่ควรจะหายไปนานขนาดนี้ โทรศัพท์ก็ปิด แล้วจะให้เขาโทรติดต่อยังไง...ความกังวลในใจมันมากล้นจนอยากจะบินกลับไปเสียตอนนี้เลย

"ยังติดต่อคุณเรียวไม่ได้อีกเหรอพี่"

"อืม"

"เธอคงมีธุระมั้ง"

"แต่ก็ต้องติดต่อฉันมาบ้าง ไม่ใช่หายเงียบไปแบบนี้"

"ให้ผมโทรหาเพื่อนเธอดีไหม" พอลสันเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างสงสัย

"ใคร? ผู้หญิงคนนั้นนะเหรอ"

"ใช่"

พอลสันพยักหน้าให้น้องชายเบาๆ เป็นคำตอบ พอร์ชหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรออกหาจันทร์เจ้าทันที

[ค่ะ]

"ผมเองนะ"

[ค่ะ คุณพอร์ช]

"คุณ อยู่กับคุณเรียวหรือเปล่า"

[...]

"พี่ชายผมโทรหาเธอไม่ติด เลยอยากรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่"

[เอ่อ...เธอ...เธอ...กำลังนอนอยู่ค่ะ...พอดีไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ฝาก...ฝาก บอกคุณพอลสันไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวฉันจะดูแลให้เอง]

"อ่อ...งั้น..."

[อุ้ย สัญญาณ...มะ...มะดี....เลย....ค่ะ]

สายถูกตัดไป พอลสันยังคงขมวดคิ้วไม่คลาย คิดว่าเขาโง่มากเลยใช่ไหม ถึงไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอกำลังปิดบังอะไรอยู่

ถ้ามีอะไรไม่ดีเธอก็ควรจะบอกหรือติดต่อเขาสิไม่ใช่เลือกที่จะหายไปแบบนี้

"ฉันจะบินกลับคืนนี้"

"ไม่ได้นะพี่!! "

"แกอยู่คุยกับทางนี้ไปก่อนแล้วกัน"

"แต่ฝั่งนี้เขาต้องการคุยกับพี่คนเดียว"

"แต่ฉัน..."

"พี่จะให้ผู้หญิงคนเดียวมาทำให้ธุรกิจเราพังแบบนี้เหรอ!! ตลาดฮ่องกง เรามองมานานแล้วนะ กว่าจะได้มีโอกาสมาคุยก็เสียกำลังไปมากเหมือนกัน อีกอย่าง เพื่อนเธอบอกว่าคุณเรียวแค่ไม่สบาย พี่ต้องไปเพื่อยืนยันความรู้สึกตัวเองงั้นเหรอ...ถ้าพลาดตรงนี้ไปแล้ว เราต้องเริ่มนับหนึ่งอีกครั้งเลยนะ ผมไม่อยากให้พี่เป็นเหมือนผม อย่าพังเพราะผู้หญิงคนเดียวได้ไหม ผมขอ..."