ตอนที่45 ผู้ชายคนนั้น

C h a p t e r 45

"สวย!! " เสียงเรียกพร้อมประตูที่ถูกเปิดเข้ามา ทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ

"มาแล้วเหรอ"

"ทำอะไร!! "

"ก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือไง" เรียวใช้จังหวะที่ผู้ชายสามคนตัวใหญ่ให้ความสนใจกับผู้ชายที่มาใหม่รีบผลักคนพวกนั้นออกแล้วก็ลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตู

รู้ทั้งรู้ว่ายังไงก็คงไปไม่ถึง...

ปึก!

แล้วก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างตีเข้าที่ท้ายทอยจนล้มลงไปนอนบนพื้น สายตาโฟกัสไม่ได้เพราะมึนงงจากแรงกระแทก เธอจำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรต่อจากนั้น...

จำไม่ได้หรือไม่อยากจะจำก็ไม่รู้

ปัจจุบัน

"แล้วต่อจากนั้นล่ะ น้องจำอะไรไม่ได้แล้วเหรอ"

"ตอนนั้น รู้สึกแค่ว่าเจ็บมาก มันมึนไปหมด จำไม่ได้แล้วค่ะว่าได้ยินอะไรบ้าง..." เรียวเอียงคอเพราะได้ยินเสียงในสมอง น้ำเสียงที่ดูคุ้นเคย เหมือนได้ยินที่ไหนมาก่อน

"ไว้นึกออกแล้วก็ค่อยมาบอกก็ได้ค่ะ น้องกับผู้ตายเป็นอะไรกันคะ"

"เป็น..." เพื่อนก็ไม่ใช่ คนรู้จักก็ยากจะเป็น จะบอกว่ายังไงดี "คนที่รู้จักในมหาลัยค่ะ"

"พวกน้องเคยมีปัญหากันมาก่อนหรือเปล่า" ปัญหาของเธอกับสวยมีมาตั้งนานแล้ว มันเป็นเรื่องไร้สาระของผู้หญิงที่คอยเขม่นกัน แล้วยังมีปัญหาในเรื่องของแฟนเก่าอีก...

"มันเป็นเรื่องตั้งแต่สมัยเรียนค่ะ เรารู้จักกันเพราะเรียนคณะเดียวกัน"

"แค่นั้นเหรอคะ? " เรียวมองแววตาของตำรวจสาวที่จ้องมองเธอเหมือนต้องการคำตอบอะไรบางอย่าง ก็รู้สึกเสียวสันหลัง

เธอรู้อะไรมาหรือเปล่าถึงมาเค้นถามแบบนี้

"คุณตำรวจ อยากรู้อะไรก็ถามมาเถอะค่ะ" เรียวไม่อยากพูดถึงเรื่องเก่าๆ เพราะมันยาวจนเล่าไม่หมด ให้ถามเฉพาะเจาะจงเป็นเรื่องเรื่องไปมันคงดีกว่านี้

"แฟนของผู้ตายเคยเป็นแฟนน้องมาก่อน ใช่ไหมคะ"

"ค่ะ"

"บอกได้ไหมคะ ว่าเรื่องที่ทะเลาะกันในวันที่เกิดเหตุเริ่มต้นมาจากเรื่องนี้"

“…” มันปนกันไปหมดจนไม่รู้ว่าเป็นเรื่องไหนบ้าง วันนั้นสวยบอกว่าอยากจะแก้แค้นให้เพื่อนของเธอที่ชื่อจีน แล้วก็มีเรื่องส่วนตัวด้วย แล้วเรื่องไหนเป็นประเด็นหลักกันล่ะ

"เวลาที่น้องทั้งสองคนทะเลาะกัน มีชั่ววูบหนึ่งที่อยากจะทำร้ายผู้ตายไหมคะ? "

"หมาย...หมายความว่าไงคะ"

"เรื่องของน้องมันเป็นแรงจูงใจในการทำร้ายกันได้"

"ฉันไม่ได้ทำร้ายสวย คลิปวิดีโอที่สวยถ่ายไว้พวกคุณไม่ได้ดูกันเหรอ กล้องวงจรปิดข้างนอกห้องอีก"

"ไม่มีโทรศัพท์ของผู้ตาย มีแต่โทรศัพท์ของน้องที่ตกอยู่ ส่วนกล้องวงจรปิดใช้งานไม่ได้ 1 ตัว อีกสองตัวถูกใครเอาไปแล้ว..."

"เป็นไปไม่ได้ ก็ในเมื่อ..." ในเมื่อโทรศัพท์ของสวยถูกใครคนหนึ่งหยิบไป เธอจำได้ว่ามีใครสักคนหยิบไป...

"ที่พี่ถาม เพราะต้องการข้อมูลเฉยๆ ไม่ได้จะกล่าวหาอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวนะ...แล้วใครพาน้องออกมาจากที่เกิดเหตุ"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"หมวดครับ ผู้กำกับต้องการคุยด้วยครับ" ตำรวจหญิงที่นั่งอยู่ถึงกับหน้าเสีย พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะลุกขึ้น แล้วหันมามองเธอ "ถ้าต้องการข้อมูลเพิ่มเติมทางเราจะติดต่อไป ระยะเวลานี้ไม่อนุญาตให้ออกนอกประเทศนะคะ"

เรียวพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามตำรวจหญิงออกไป เธอก้มหน้ามองมือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดที่เคยแห้งไปแล้ว ตอนนี้แผลกำลังจะปริแตกอีกครั้ง

โทรศัพท์ของสวยหายไป กล้องวงจรปิดก็ไม่มี เหลือแต่ลายนิ้วมือบนอาวุธที่ใช้สังหารกับผลการชันสูตรเท่านั้นที่จะยืนยันความบริสุทธิ์ของเธอได้ ไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย

ร่างกายเริ่มร้อน เหงื่อขึ้นที่หน้าผากและหลังจนเปียกชื้นไปหมด

จู่ๆ ก็มีฝ่ามือหนาของใครคนหนึ่งเอื้อมมาจับมือที่สั่นเทาของเธอไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในร่างกายทำให้รู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เรียวเงยหน้าขึ้นไปมอง

"ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ที่นี่แล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือปนไปด้วยความห่วงใยของเขา ทำให้หัวใจที่สั่นไหวเพราะความกลัวถูกแทนที่ด้วยความคิดถึงโหยหา

อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าไม่เจอเขาแค่ไม่กี่วัน มันช่างอ้างว้างเหลือเกิน ไม่มีอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจได้นอกจากเห็นหน้าเขาเท่านั้น

“…”

"ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ผมรู้ว่าคุณไม่ผิด" ทั้งที่เขายังไม่เคยฟังเรื่องราวจากปากเธอด้วยซ้ำแต่กลับเชื่อใจเธอ...

เรียวโถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดเขาผู้ชายตรงหน้าก่อนจะร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาคือคนเดียวจริงๆ ที่เป็นที่พึ่งให้เธอได้ นึกไม่ออกเหมือนกันถ้าเธอโดนฉีดยาไอซ์เข้าตัวจริงๆ เขาจะยังอยู่ตรงนี้อีกหรือเปล่า จะยังอยู่เคียงข้างเธออีกไหม...ไม่รู้จริงๆ

"คุณพอลสัน..." น้ำเสียงอู้อี้พูดอะไรบางอย่าง ถึงจะฟังไม่ออกแต่ก็รับรู้ได้ว่าเธอกำลังเรียกชื่อเขาอยู่

“ผมอยู่ตรงนี้” พอลสันยกยิ้มอย่างพอใจ เขาชอบที่เธอรู้จักที่จะพึ่งพาเขา ไม่ใช่คิดแต่จะพึ่งพาตัวเองอย่างเดียว เรื่องนี้มันหนักเกินไป จากที่เชนเล่าให้ฟัง ไม่ใช่แค่เรื่องคนธรรมดา แต่มันโยงถึงผู้ใหญ่ที่มีชื่อเสียงอื่นอีกด้วย

เขาสาบานเลยว่าไม่ว่าใครก็ตามทำให้เธอเดือดร้อน เขาจะเล่นงานให้ไม่มีที่ยืนอีกเลยในโลกใบนี้ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร...

ในรถ

บรรยากาศในรถ เงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน มือของเธอยังถูกบีบแน่นรวมถึงมีนิ้วโป้งสากๆ ของเขาลูบไล้ไปมาอยู่ตลอดเวลา ตอนแรกก็รู้สึกดีใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัด กลัวว่าเขาจะตะคอกใส่หรือกำลังไม่พอใจ...

"ทำไมไม่โทรไปบอกผม" นั่นคือประโยคแรกที่เขาพูดขึ้นหลังจากที่เราเข้ามานั่งในรถ "ทำไมไม่โทรบอกว่าเกิดอะไรขึ้น"

“…” เรียวไม่กล้าสบตาเขาเพราะกลัวตัวเองจะรู้สึกแย่ไปมากกว่าเดิม

"คุณกลัวอะไร"

"ฉัน..."

"รู้ไหม...ว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน...โทรหาไม่ติดจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจบ่งบอกได้ว่าเขาเป็นห่วงเธอมากอย่างจริงใจ

เรียวเงยหน้าขึ้นมา ถึงได้เห็นสีหน้าที่แท้จริงของเขาว่ามันเศร้าหมองขนาดไหน แววตามีแต่ความกังวล ริมฝีปากแห้งแตก ผมเผ้าที่ดูยุ่งเหยิง เนกไทก็ถูกถอดออกไว้หลวมๆ

เรียวเอื้อมมือไปลูบแก้มเขาช้าๆ อย่างอ่อนโยน เพิ่งสังเกตเห็นเขาใกล้ๆ ว่าใต้ตาคล้ำมาจากการไม่ได้หลับได้นอน ใบหน้ามีแต่ความอ่อนล้า

"ฉันไม่อยากให้คุณเสียงาน..."

"แล้วจะให้ผมเสียคุณไปแทนงั้นเหรอ!! " เขาขมวดคิ้วและหันมาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ที่ผมบอกว่าจริงจัง ผมพูดจริงๆ ทำไมไม่เชื่อบ้าง ผมให้คุณได้ทุกอย่างแค่คุณพูดมาว่าต้องการอะไร แต่แค่เชื่อใจผมบ้างไม่ได้เลยเหรอ"

ประโยคต่อมากลายเป็นตัดพ้อด้วยความน้อยใจ เธอไม่เคยเห็นเขาในอารมณ์แบบนี้มาก่อน มันดู...จริงใจกว่าเดิม

“…”

"คุณกำลังจะทำให้ผมคลั่งตาย รู้ตัวหรือเปล่า"

"ฉัน...ฉันไม่อยากให้คุณมาคิดมากกับเรื่องนี้ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันคิดว่าฉันรับมือได้"

"คุณรับมือไม่ไหวหรอก"

"หมายความว่ายังไงคะ"

"คุณจำได้ไหม ว่าใครอยู่ในห้องนั้นกับคุณ นอกจากผู้หญิงที่ตาย" เขาพูดเหมือนรู้ว่าใครอยู่กับเธออย่างนั้นแหละ

"ฉัน..."

"นอกเหนือจากที่คุณให้ปากคำไป มีอะไรที่คุณลืมไปบ้าง"

"..."

"กล้องวงจรปิดตัวนอก ใครเป็นคนเอาไป คุณรู้ไหม"

"...มันหายไปไหนคะ"

"ไลม์เป็นคนเอาไป"

"คุณไลม์? "