ตอนที่46 ปัญหา

C h a p t e r 46

วันต่อมา

07.11. น.

เชนนั่งคุกเข่าอยู่บนพรม สีหน้าเศร้าหมองเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด สายตาจับจ้องไปที่รองเท้าหนังของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาข้างหน้า

บรรยากาศเงียบสงบมานานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงพลิกกระดาษ...

เชนอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงท้องไป กลายเป็นความเงียบที่ยิ่งทำให้อึดอัด ยิ่งทำให้กดดัน

"นายครับ..."

"..." พอลสันยังคงนั่งนิ่งไม่สนใจชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่

"ผม...ผมรู้ว่าเธอสำคัญกับนายมาก แต่เพราะกลัวงานที่ฮ่องกงจะล่ม ผมเลยคิดว่าจะทำทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนนายจะกลับ...แต่" แต่ใครจะคิดว่านายจะกลับมาเร็วขนาดนี้ "ขอโทษครับนาย" ประโยคหลังเริ่มเสียงอ่อนลง

พรึ่บ!

เสียงหนังสือพิมพ์ถูกวางบนโต๊ะ

พอลสันเอนหลังกับพนักเก้าอี้ เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มก่อนจะแสยะยิ้ม สายตาคมกริบจ้องมองลูกน้องอย่างดุดัน

"นาย..."

"คำสั่งฉันมันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหม"

"ไม่ใช่ครับ" ถึงเชนจะอยู่กับพอลสันมานาน แต่ก็ยังไม่เคยชินกับนิสัยและอารมณ์ของเจ้านายอยู่ดี "ไม่ใช่แบบนั้นครับ"

"ไม่ใช่อะไร ฉันถามแกกี่ครั้งก็ไม่เห็นบอก ถ้าไม่ได้หนึ่ง ฉันก็คงยังไม่รู้เรื่องอีกนาน"

"...." หนึ่งคือลูกน้องคนสนิทของเชน เรื่องกล้องวงจรปิดก็ได้หนึ่งเป็นคนจัดการหามา อีกเรื่องที่เขาลืมไปคือ นายต้องโทรหาหนึ่งเพื่อสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นแน่

"จัดการเตรียมตัวไว้ให้ดี พรุ่งนี้..."

"นายครับ นายจะลงโทษยังไงก็ได้แต่อย่าส่งผมไปบรูไนเลยนะครับ"

พอลสันหรี่ตามองลูกน้องอีกครั้ง เขารู้ว่าทำไมเชนถึงไม่อยากไปบรูไน ถ้าไม่ขู่แบบนี้เชนก็คงไม่เห็นคำพูดเจ้านายอย่างเขาสำคัญ

"แล้วจะให้ทำอะไร"

"ผม...ผมจะจัดการเรื่องของคุณอิงกาญจน์แทนนายเองครับ"

"แล้วทำไมแกต้องทำแทนเธอด้วย"

"เธอ...เธอเป็นผู้หญิงของนาย..."

"เป็นผู้หญิงของฉัน ฉันก็ควรจะจัดการเองไม่ใช่เหรอ"

"นายครับ...ผมผิดไปแล้ว"

"ถ้าเรื่องมันหนักมากกว่านี้จะทำยังไง แกพอมีอำนาจที่จะช่วยเธอได้ไหม" แน่นอนว่าไม่ สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งอำนาจเจ้านายอยู่ดี

"ขอโทษครับนาย มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"

"ทั้งที่แกควรเป็นคนที่ฉันควรเชื่อใจที่สุด แต่ก็ทำให้ผิดหวังได้ทุกที"

"ผม...ผมแค่อยากจะแบ่งเบาภาระนายบ้างก็เท่านั้น อีกอย่างคุณอิงกาญจน์ก็ไม่อยากให้ผมบอกนายด้วย"

"เธอสั่ง แกก็ต้องทำตามงั้นสิ"

"ไม่ใช่ครับ..."

"งั้นแสดงว่าฉันไม่ใช่เจ้านายแกแล้วใช่ไหม"

"คือ...."

"งั้นตั้งแต่นี้ต่อไป แกไปทำหน้าที่ให้อิงกาญจน์ก็แล้วกัน"

"??!! "

"ในเมื่อแกเป็นคนของเธอ งั้นคงจัดการเรื่องนี้ได้ใช่ไหม รู้ใช่ไหมว่าควรจัดการยังไง"

"นะ...นายครับ"

"เรียกตัวครูสกลับมา ฉันจะให้ครูส มาทำหน้าที่แทน"

"...."

"ไม่พอใจอะไร? หรือคำสั่งของฉันแกจะไม่ฟังอีก"

"เปล่าครับ...ในเมื่อนายสั่ง ผมก็ต้องทำตาม"

"ดี...งั้นตั้งแต่นี้ต่อไป เจ้านายของแกคืออิงกาญจน์"

คำสั่งของเจ้านายไม่เคยเป็นคำสั่งที่ไร้เหตุผล ครั้งนี้นายคงต้องการให้เขาช่วยเธออย่างเต็มที่ถึงได้มอบหน้าที่นี้ให้

"ครับ ผมจะทำหน้าที่นี้ให้เต็มที่และดีที่สุด"

"คำสั่งสุดท้าย ในฐานะเจ้านายแกต้องดูแลเธอให้ดีที่สุดให้มากกว่าที่ดูแลฉัน"

เชนเงยหน้าสบตาเจ้านายที่ทำงานด้วยมานานหลายปี แต่ก่อนตอนเขาไม่เหลือใครเป็นแค่เด็กกำพร้า มีเรื่องกับคนอื่นไปทั่ว ไม่มีใครคอยสั่งสอนการใช้ชีวิตที่ดี จนกลายเป็นคนสํามะเลเทเมา ขี้ขโมย จนต้องขึ้นโรงพักแทบทุกวัน แต่แล้ววันหนึ่งนายก็เข้ามาพูดเพียงประโยคเดียวคือ 'ถ้าอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ก็ตามมา'

ไม่รู้ว่าทำไมถึงตัดสินใจตามไป แต่การที่เลือกในวันนั้นคือจุดเปลี่ยนทุกอย่างของชีวิต เจ้านายส่งเขาไปเรียนหนังสือและเรียนศิลปะป้องกันตัวเพื่อให้ใช้กำลังแบบถูกที่ถูกทาง ตอนนั้นเควินคือผู้ช่วยคนสนิทของนายก่อนแล้ว เขาถึงได้เป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดก่อนจะได้เป็นคนสนิทอีกคนและถูกส่งไปดูแลธุรกิจที่ต่างจังหวัดแทน

นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้านายกำลังจะสั่งให้เขาไปเป็นลูกน้องคนอื่น ก็รู้สึกโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ยังไงก็ตาม ในเมื่อนายสั่ง เขาก็จะทำให้เต็มที่และจะดูแลคุณอิงกาญจน์ให้ดีที่สุด

09.04 น.

'มีคลิปจากกล้องวงจรปิดจากบุคคลนิรนามส่งมาที่เพจดัง เป็นคลิปผู้ชายคนหนึ่งอุ้มหญิงสาวออกมาจากร้านเหล้าที่เกิดเหตุฆาตกรรม..."

'ใครหลายคนคงจำได้เกี่ยวกับคู่รักที่โด่งดังในโซเชี่ยวที่หนุ่มหล่อสาวสวยนั่งกินอาหารข้างทางทั้งที่ใส่ชุดราตรีกับชุดสูท บางคนไปตามหาประวัติของทั้งคู่ก็ได้รู้ว่าคือคุณอิงกาญจน์ ภัทรนิธิโภคิน ลูกสาวเจ้าของโรงแรมห้าดาวชื่อดังกับคาร์เตอร์ ไลม์ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่โด่งดังมากในต่างประเทศ พึ่งรู้ว่าพวกเขาคบหากันอยู่ เหมาะสมกันมากเลยค่ะ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือทั้งคู่เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีของนางสาวไพลิน...'

'คู่รักต่างวัย เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม...คาดว่าเป็นเรื่องชู้สาว'

ข่าวเกี่ยวกับเรียวและไลม์ขึ้นสื่อต่างๆ กลายเป็นประเด็นหลักที่มีคนให้ความสนใจกันมาก

เรียวถูกเรียกตัวให้มาที่สถานีตำรวจอีกครั้งโดยมีทนายนพ ทนายความของบริษัท Red Blood ที่เก่งที่สุดมาด้วย เพื่อสอบปากคำเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องลายนิ้วมือบนอาวุธสังหาร ตำรวจจึงจำเป็นต้องคุมตัวเธอไว้ให้อยู่ในห้องสอบสวน

"คุณอิงกาญจน์ไม่ต้องกังวลนะครับ ตอบคำถามตามความจริง เรื่องนี้จะไม่ทำให้คุณมีความผิด" เรียวไม่อยากจะกังวลแต่เธอห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ "อีกอย่างคลิปที่ถูกปล่อยออกมา ผมกำลังให้คนไปตรวจสอบว่าถูกตัดต่อมาหรือเปล่า"

"พอจะตรวจสอบได้ไหมคะ ว่าใครเป็นคนเอาคลิปไป"

"ผมกำลังให้คนไปตรวจสอบครับ"

"ขอบคุณคุณนพมากนะคะ"

"เรื่องนี้ ขอบคุณคุณพอลสันเถอะครับ" เธอต้องขอบคุณเขาอยู่แล้ว ก็เขาดันเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเธออย่างกับอะไรดี

แถมเมื่อเช้าเชนยังบอกว่าเขาจะมาเป็นลูกน้องของเธอ

มันน่าตลกไหมล่ะ เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องมีลูกน้องไปทำไม

"สวัสดีครับ คุณอิงกาญจน์" ตำรวจชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามานั่งตรงข้ามเธอ

"สวัสดีค่ะ" เธอไหว้นายตำรวจที่อายุมากกว่า

"ผมจะมาสอบปากคำเพิ่มเติมนะครับ"

"เชิญค่ะ"

"คุณพอจะจำสิ่งนี้ได้ไหมครับ" ตำรวจชายหยิบถุงซิปล็อกออกมาวางบนโต๊ะและเลื่อนมาไว้ตรงหน้าเธอ

เรียวจ้องมองมันสักพักก็พยายามนึกถึงช่วงเวลาในตอนนั้น ซึ่งจำได้ว่ามีผู้ชายตัวใหญ่สามคนเข้ามาใกล้เธอถึงหยิบแจกันขึ้นมาเพื่อป้องกันตัว มันแตกตอนที่เธอปาออกไป...

"ฉันจำลายได้ค่ะ มันเป็นแจกันที่ฉันหยิบขึ้นมาป้องกันตัว แล้วปาใส่ผู้ชายสามคนมันเลยแตก"

"มั่นใจว่าเป็นลายนี้นะครับ"

"ค่ะ"

"ตอนนั้นผู้ตายได้เข้ามาแตะต้องหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ ตอนนั้นมีแค่ฉันที่จับมัน"

"ผลการชันสูตรออกมาแล้ว เศษแจกันชิ้นนี้เป็นอาวุธสังหารที่มีลายนิ้วมือของคุณกับผู้ตายด้วย"

"ลายนิ้วมือสวยเหรอคะ..."

"ครับ มีอีกอย่างที่ผมต้องถามคุณ"

"เชิญค่ะ"

“คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณคาร์เตอร์ ไลม์ครับ"

"คุณไลม์กับฉัน เราทำธุรกิจร่วมกันค่ะ"

"แล้วคุณสนิทกันมากแค่ไหน หมายถึงสนิทกันในเชิงชู้สาวหรือเปล่า"

"คุณ..." ทนายความที่นั่งข้างกายกำลังจะพูดแทรก แต่เรียวจับแขนเขาไว้ให้อยู่เฉยๆ ก่อนจะหันมาตอบคำถามตำรวจชาย

"ฉันกับคุณไลม์ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้นค่ะ"

"แล้ววันนั้นคุณกับเขานัดเจอกันหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาไปที่นั่นด้วย มารู้อีกทีก็ตอนที่ฉันฟื้นขึ้นมาเห็นเขา"

"ทำไมเขาถึงอุ้มคุณออกมาจากที่นั่น"

"ฉัน...ฉันเองก็ไม่ทราบค่ะ"

"โอเคครับ...ผมจะถามคุณถึงเรื่องแฟนผู้ตายนะครับ พวกคุณสองคนเคยคบกันมาก่อนใช่ไหม"

"ค่ะ"

"...."

6 ชั่วโมงผ่านไป

การสอบสวนใช้เวลาไปเกือบครึ่งวัน เรียวไม่ได้ออกมาจากห้องเพราะต้องการให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ส่วนพอลสันนั่งรออยู่ด้านนอกห้องสอบสวน

ใช้เวลาไม่นานไลม์ที่ต้องมาให้ปากคำก็ได้รับการปล่อยตัวให้กลับ ในขณะที่ไลม์กำลังเดินออกมาจากสถานีตำรวจ พอลสันก็เดินตามออกมาด้วย

"มีอะไรครับ คุณพอลสันถึงได้ตามผมออกมา" ไลม์หยุดเดินก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขา

"ฉันต้องการกล้องวงจรปิด"

"นายกำลังพูดถึงอะไร"

"อย่ามาเล่นลิ้น"

"นายกำลังจะบอกว่าฉันเป็นคนเอากล้องวงจรปิดหน้าห้องไปสินะ"

"ใช่"

"ว้าว อะไรทำให้นายคิดแบบนั้น"

"ฉันรู้ก็แล้วกัน"

"หูตายังกว้างไกลเหมือนเดิมเลยนะ แต่บางเรื่องอาจจะรู้ไม่จริงก็ได้"

พอลสันกับไลม์ต่างคนต่างมองคุมเชิงไม่มีใครยอมใคร การที่เขาต้องเสียศักดิ์ศรีเดินมาขอกล้องวงจรปิดจากไลม์เท่ากับยอมถอยให้หนึ่งก้าวแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดไป

หมอนี่ไม่มีทางยอมเสียอะไรง่ายๆ แน่นอน

"ต้องการอะไร" พอลสันเริ่มพูดเข้าเรื่องเพื่อไม่ให้เสียเวลา แต่ไลม์กลับยกยิ้มแล้วเดินเข้ามายืนตรงหน้าเขา

"จะบอกอะไรให้...ถ้าฉันมีคลิปจากกล้องจริงๆ ทำไมถึงไม่เอามาให้ตำรวจเพื่อให้ตัวเองพ้นจากผู้ต้องสงสัยด้วยล่ะ"

“…” พอลสันคิดตามคำพูดชายหนุ่มตรงหน้า...มันก็จริง มีเหตุผลอะไรถึงให้ตัวเองถูกกล่าวหา

"นายควรมีความสามารถมากกว่านี้นะ อยากจะช่วยผู้หญิงของตัวเองก็ต้องลงแรงหน่อยสิ...หรือว่าคุณอิงกาญจน์ไม่สำคัญพอให้นายเสียเวลา"

พอลสันหรี่ตามองไลม์ครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังและเดินกลับเข้าไปในสถานีตำรวจ

ไลม์มองตามแผ่นหลังของพอลสัน รอยยิ้มที่มีจากตอนแรกเริ่มจางหายไป สีหน้าเคร่งเครียดกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ไม่นานก็เดินขึ้นรถ...

เรียวออกมาจากห้องก็เห็นพอลสันกำลังเดินเข้ามาในสถานีตำรวจพอดี เธอส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา

"คุณมานานหรือยังคะ"

"ไม่นานหรอก เป็นยังไงบ้าง"

"ไม่มีอะไรแล้วค่ะ ตำรวจบอกว่าหลักฐานที่มีมันไม่ได้บ่งบอกว่าฉันเป็นผู้ต้องสงสัย แต่ต้องการสอบถามเพิ่มเติมเท่านั้น"

"หิวหรือยัง ไปหาอะไรกินกัน"

"อื้อ"

"คุณพอลสัน..." เสียงหวานเรียกชื่อเขาจนเรียวต้องขยับตัวเพื่อมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณพอลสัน เขาเองก็หันไปมองเช่นกันทำให้เห็นว่าเป็นใคร "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

"..."

"คุณ...มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ..." เรียวถามออกไป มานึกขึ้นได้ทีหลังว่า 'จีน' คือเพื่อนของสวยอีกคน "คุณจีนเป็นเพื่อนสวย? "