ตอนที่48 ผมรักคุณ

C h a p t e r 48

13.00 น.

"คุณไลม์ครับ มีคนมาหาครับ"

"ใคร"

ปึง! เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง ทำให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ในห้องสะดุ้งตกใจจนแก้วน้ำหล่นตกพื้น

"ว้าว ใครกันเนี่ย"

ชายหนุ่มร่างใหญ่เดินเข้ามานั่งที่โซฟาโดยไม่สนใจว่าเจ้าของห้องจะเชิญหรือไม่ได้เชิญ เขานั่งไขว่ห้าง แบมือให้ลูกน้องข้างกายยื่นบุหรี่มาวางบนมือแล้วเริ่มจุดบุหรี่

"ไหนบอกว่าอยากเจอฉันไง"

"ลูกน้องไปบอกงั้นสิ"

"..."

"เชนบอกว่าเป็นลูกน้องคุณอิงกาญจน์ไม่ใช่เหรอ แต่ก็ยังรับคำสั่งของนายอยู่ดี...ที่มาวันนี้จะมาทำอะไร"

"นายอยากให้ฉันคุกเข่าให้ เพื่อกล้องวงจรปิดใช่ไหม..."

"ใช่ ถ้าทำได้ฉันจะให้"

พอลสันพ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะยกยิ้มแล้วหันไปมองไลม์ที่กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน

"มั่นใจว่าฉันจะทำตามที่นายของั้นเหรอ"

"ก็ถ้าเธอสำคัญ นายก็คงจะทำตามได้ใช่ไหมล่ะ" ไลม์ถามลองเชิงดูเท่านั้น ไม่รู้ว่าทำไมมีความรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เมื่อสบสายตาของพอลสันที่มองมาอย่างรู้ทัน

"เธอสำคัญ...แต่ถ้าฉันทำแล้วนายจะได้อะไร"

"ก็ไม่ได้อะไร นอกจากภูมิใจที่ครั้งหนึ่งคุณพอลสันเคยมาคุกเข่าต่อหน้าเพื่อผู้หญิงคนสำคัญเท่านั้นเอง...แล้วจะทำไหม"

“…” พอลสันหรี่ตามองชายตรงหน้าพยายามดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"เรื่องของคุณอิงกาญจน์ เธอจะยังไม่พ้นข้อกล่าวหาจากสังคม ถ้ายังไม่เจอว่าใครเป็นฆาตกร แล้วนายคิดว่าเธอจะรับมือกับเรื่องพวกนี้ได้ยังไง คลิปที่ฉันมีมันสามารถทำให้เธอพ้นผิดได้และยังหาตัวฆาตกรได้อีกด้วย มันช่วยอะไรได้ตั้งหลายอย่างเชียวนะ"

พอลสันมีสีหน้าเรียบเฉยพลางคิดถึงเรียว หญิงสาวที่ดูเข้มแข็งแต่ความจริงเธอก็เครียดกับเรื่องนี้อยู่มาก ตอนกลางคืนที่เขาไปนอนด้วยก็สัมผัสได้ว่าเธอไม่เคยปิดตานอนหลับสนิทได้เลยสักครั้ง มีอาการละเมอ ตื่นกลัว เกือบทุกคืน

เขาถึงได้ติดต่อกับคนใหญ่โตในวงการตำรวจ ให้เต็มที่กับการหาหลักฐานเพื่อจับตัวคนที่พยายามใส่ร้ายผู้หญิงของเขา แต่สิ่งที่ได้มามันก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี กล้องวงจรปิดหน้ารถของเชนก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก

จนเมื่อเช้าเชนได้บอกถึงเรื่องไลม์ เขาถึงมาที่นี่เพื่อหวังจะมาคุย...

แต่คงไม่ต้องคุยอะไรอีกแล้ว

"แกออกไปรอข้างนอก" พอลสันใช้หางตามองลูกน้องที่ชื่อครูสเพื่อสื่อความหมายให้ออกไปรอข้างนอกก่อนจะหันมาบี้บุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่

"ถ้าฉันไม่ได้เรียกไม่ต้องเข้ามา" ไลม์สั่งเลขาตัวเองด้วยเหมือนกัน ตอนนี้ในห้องจึงเหลือแค่ผู้ชายสองคนที่นั่งคุมเชิงกันอยู่...

14.21 น.

ณ.คาเฟ่แห่งหนึ่ง

เรียวกับนิวนั่งอยู่ข้างในโซนวีไอพีของร้าน ทำให้ไม่ต้องพบเจอกับใครข้างนอกที่อาจจะจำได้ว่าเธอและเขาเป็นใคร

ตอนนี้ นิวหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น ส่วนเธอก็คอยเหลือบสายตาขึ้นไปมองพฤติกรรมของเขาอย่างไม่คลาดเคลื่อน

"นัดมาเพราะมีเรื่องจะคุยไม่ใช่เหรอ" นิวเปิดปากถาม

"อืม..."

"มีอะไรก็พูดมาเลย พอดีเรามีธุระต้องไปทำต่อ"

เรียวมีเรื่องที่อยากจะพูดเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเก่าหรือเรื่องใหม่แต่สิ่งที่คาใจอยู่ตอนนี้คือ...

"นิว...นายติดยามานานแค่ไหนแล้ว" คำถามของเรียวทำให้นิวขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมามองเธอ "ฉันได้ยินที่นายคุยกับสวยในคืนนั้น ฉันไม่ได้สลบ"

"..."

"นายไม่ชอบพวกคนติดยา ไม่ชอบยุ่งกับสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่เหรอ"

"เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน"

"มันไม่เหมือนนายเลย"

"ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง" สีหน้าของผู้ชายตรงหน้าดูเย็นชาเหมือนไม่สนใจกับสิ่งที่เธอกำลังพูดอยู่ "ต้องการจะพูดอะไรกันแน่"

เรียวมาที่นี่หวังจะคุยกับนิวให้เขายอมรับผิด แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายแบบนั้น

"ฉันรู้ว่าเรื่องในคืนนั้น...นายไม่ได้ตั้งใจ"

"เธอพูด...พูดอะไรเรียว"

"คืนนั้น...สวยตั้งใจจะทำร้ายนายก่อน นายถึงได้ป้องกันตัวเองแต่ก็พลาดไปโดนคอจนเธอตาย..." เรียวจำได้ว่าคำพูดสุดท้ายในวันนั้นไม่ใช่คำว่า 'มึงทำตัวมึงเองนะ โทษกูไม่ได้' แต่ประโยคสุดท้ายจริงๆ คือ 'ขอโทษนะสวย ขอโทษ' เธอได้ยินคำนั้นก่อนจะสลบไป...

เสียงที่ได้ยินมากกว่าที่บอกตำรวจไปคือเสียงร้องไห้ของผู้ชาย นั่นก็คือเขา

"..."

"นายไม่ได้ตั้งใจ แต่ทำไมถึงต้องเอาคลิปกล้องวงจรปิดข้างนอกไปตัดต่อแล้วโพสต์ให้คนเข้าใจผิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่เข้าไปในห้อง ทั้งที่นายก็อยู่ด้วย เพื่อจะให้ฉันเป็นแพะงั้นเหรอ"

"เปล่า..." นิวโพร่งออกมาเหมือนต้องการแก้ตัว "ฉัน...แค่อยากจะให้คนเลิกพูดถึงฉันเท่านั้น"

"แต่สุดท้ายก็มีคนพูดถึงอยู่ดี"

"นั่นเป็นเพราะผู้ชายของเธอต่างหาก เขากำลังจะทำให้ครอบครัวของฉันล่มจม จะทำให้พ่อของฉันหมดตัว เขาคิดว่าตัวเองมีอำนาจมากพอที่จะทำได้ทุกอย่างงั้นสิ เหอะ"

"ถึงไม่เป็นเพราะเขา ตำรวจก็จะสืบจนเจอ"

"เถียงแทนกันแบบนี้ คงได้กันแล้วสินะ"

"...."

"จริงด้วย...ฮ่าๆ แปลกดี ตอนเราคบกัน ฉันเคยขอเธอกี่ครั้งไม่เคยได้ แต่กับเขา ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมาตลอดกลับได้เธอไปง่ายๆ แบบนี้นะเหรอ"

"ฉันจะไม่คุย..."

"แต่ฉันจะคุย!! ...เธอคิดว่าเขาจะรักเธอจริงงั้นสิ ผู้ชายอย่างเขามีผู้หญิงมาเสนอตัวให้กี่สิบคนเธอรู้หรือเปล่า วันๆ เขาทำอะไรตอนกลางคืนบ้างเธอรู้ไหม เขาอาจไปนอนกกกับใครสักคน ตอนเช้าก็มาหลอกเธอจนได้ใจ จากนั้นก็คง..."

สาด!

เรียวลุกขึ้นแล้วหยิบแก้วน้ำข้างมือขึ้นมาสาดหน้าของนิวจนเปียกด้วยความโมโห เธอโกรธที่เขามาดูถูกคุณพอลสัน ดูถูกความรู้สึกของเธอแบบนี้ ถ้าทำได้มากกว่านี้คงทำไปแล้ว

"ฉันตั้งใจจะมาคุยเรื่องคลิป หวังว่านายจะไปสารภาพผิดกับตำรวจแล้วฉันจะเป็นพยานให้ว่าตอนนั้นนายไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว คนแบบนายควรไปใช้ชีวิตอยู่ในคุกให้อกแตกตายไปเลย ไอ้คนสารเลว!! " เธอพูดจบก็เดินจากห้อง แต่มือยังไม่ทันไปแตะถูกประตู ก็มีใครคนหนึ่งกระชากแขนเธอเสียก่อน

"เรียว!! "

"ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านายเป็นคนแบบนี้ พูดจาดูถูกคนอื่นได้หน้าด้านไม่มองดูตัวเอง เห็นแก่ตัว"

"มันก็ไม่ต่างอะไรกับเขาหรอก"

"อย่ามาพูดลามปามไปหาคนอื่น!! "

"เป็นห่วงกันเหลือเกินนะ"

"ใช่!! ฉันเป็นห่วงเขามาก เพราะงั้นเลิกพูดถึงเขาได้แล้ว"

"เธอ...เธอลืมฉันได้แล้วจริงๆ นะเหรอ"

ถามอะไรบ้าบอคอแตก เลิกกันมานมนานไม่ให้ลืมจะให้จำไปจนตายเลยหรือไง

"มีอะไรที่น่าจดจำบ้าง"

"เรียว..."

"แค่เรื่องสวยเรื่องนี้ก็ไม่น่าจดจำแล้ว...ฉันขอบอกเลยนะ ฉันจะไม่ยอมเป็นแพะให้ใคร คอยดูต่อไปแล้วกันว่าฉันจะหาหลักฐานมาเอาผิดกับนายยังไง" เรียวสะบัดแขนออกจากมือของเขาก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง

17.31 น.

'คดีคุณไพลินตอนนี้เราได้บทสรุปแล้วนะคะ ผลการชันสูตรศพได้ออกมาแล้ว คุณไพลินตายเพราะเส้นเลือดใหญ่ฉีกขาดจากของมีคม พบยาไอซ์ชนิดผงติดอยู่ที่มือและแขน และล่าสุดทางตำรวจได้พบหลักฐานอีกหนึ่งชิ้น ซึ่งเพียงพอที่จะเอาผิดคุณนิว ลูกชายของส.ส.นิรชัยได้ แต่ไม่ขอเปิดเผยค่ะ...'

'ทางตำรวจได้บุกตรวจบ้านของส.ส.นิรชัย พร้อมกับคุมตัวคุณนิวไปที่โรงพัก...'

'คุณอิงกาญจน์พ้นผิดจากการถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกรฆ่าเพื่อนตัวเองเพราะความหึงหวง...'

เรียวนั่งอยู่ในห้องของพอลสัน ดูข่าวจากโทรทัศน์ไปด้วยมองดูนาฬิกาไปด้วยคล้ายกำลังรอคอยใครอยู่

"คุณอิงกาญจน์ลองโทรหานายดูสิครับ"

"ฉันโทรแล้วแต่เขาปิดเครื่อง"

"บางทีนายอาจติดธุระอยู่ที่อื่นก็ได้ครับ"

"คุณเชน..."

"ครับ"