ตอนที่51 ตัวปัญหา 2

C h a p t e r 51

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเสแสร้งกับคำพูดที่ชวนให้หมั่นไส้ของไลม์ ทำให้พอลสันหรี่ตาลงมองด้วยแววตาที่แทบจะฆ่าคนได้

เรียวสังเกตเห็นผู้ชายสองคนที่ไม่มีใครยอมใครก็ตัดสินใจลุกขึ้นและส่งยิ้มหวานให้ไลม์เอง

"สวัสดีค่ะคุณไลม์ เชิญนั่งค่ะ" จะให้เธอมาขับไล่ไสส่งเขาก็ไม่ได้เพราะเขาคือหุ้นส่วนโรงแรมของเธอเหมือนกัน อย่างน้อยก็ต้องให้เกียรติกันหน่อย

"ขอบคุณครับคุณอิงกาญจน์" ไลม์นั่งลงกึ่งกลางระหว่างทั้งสองคน ที่มุมข้างซ้ายคือพอลสัน มุมข้างขวาคือเรียว "ผมได้ยินมาว่าอาหารที่นี่อร่อย แถมวิวก็สวยเลยอยากจะมาลองชิม ไม่นึกว่าจะเจอคนคุ้นเคยด้วย"

"ค่ะ วิวสวยจริงๆ " เธอนั่งลงแล้วเหลือบสายตามองพอลสันที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ ก็พอจะรู้ว่าเขาไม่พอใจแต่จะให้ทำยังไงเล่า "คุณไลม์เชิญสั่งอาหารได้เลยนะคะ มื้อนี้ฉันจะเลี้ยงเอง"

"เนื่องในโอกาสอะไรครับ"

"ขอบคุณเรื่องคลิปก็แล้วกันค่ะ"

"คุณขอบคุณผิดคนแล้วล่ะครับ คนที่คุณควรจะขอบคุณ ควรเป็นเขามากกว่า ดูสภาพผมสิ แค่ขู่นิดหน่อยก็โดนเขาต่อยแล้ว แถมยังโดนขู่กลับอีกด้วย แฟนคุณนี่ ไม่เบาเลยนะครับ"

เรียวกำลังคิดตามสิ่งที่ไลม์พูด หมายความว่าพอลสันไม่ได้ไปคุกเข่าขอคลิปแต่ไปชกต่อยกับเขามากกว่า แล้วยังข่มขู่อีกงั้นเหรอ...

นักเลงจริงๆ

"แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณอยู่ดี เพราะคุณเก็บคลิปไว้ ฉันถึงได้รอดมาได้"

"ไม่เป็นไรครับ ความจริงผมตั้งใจจะช่วยอยู่แล้ว เพียงแต่..." ไลม์มองพอลสันด้วยหางตาก่อนจะยกยิ้ม "หมั่นไส้เขานิดหน่อยก็เท่านั้น...”

“…”

“คุณอิงกาญจน์ยังจำที่ผมเคยพูดกับคุณเรื่องพอลสันได้ไหมครับ ผมยังมีความคิดเดิมนะ หวังว่าคุณจะไม่เจ็บไปมากกว่านี้...โทษทีนะ ผมลืมไปว่ามีนัดกับน้องอ้ายหนี่ จะมาทานอาหารด้วยคงไม่เหมาะเท่าไหร่ งั้นไม่รบกวนดีกว่า" ก่อนจะลุกขึ้นก็ไม่วายส่งสายตาหวานเยิ้มให้เธอแล้วก็เดินออกจากโซนนี้ไป

เหมือนมีคนมาวางระเบิดลูกใหญ่แล้วให้เธอมาเก็บกวาดทีหลัง สิ่งที่เขาเคยพูดเรื่องพอลสัน มีแต่บอกว่า อย่าให้ใจเขามาก อย่ามั่นใจว่าเขาจะเปลี่ยนตัวเองได้อะไรทำนองนี้ ซึ่ง...เตือนตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะเธอให้เขาไปหมดแล้วจริงๆ ...

"เขาเคยคุยอะไรกับคุณบ้าง"

"คะ? "

"เขาเคยบอกกับคุณเรื่องผม? เขาพูดอะไร"

"..."

"ผมเคยบอกว่าอย่าไปเจอเขา อย่ายุ่งกับเขาอีก หรือคุณยังแอบไปเจอไปคุยกันลับหลังผม"

"คุณกำลังระแวงฉันกับเขาเหรอคะ"

"เขาพูดอะไร" น้ำเสียงเข้มขึ้นแฝงไปด้วยความดุดัน

"เขาแค่บอกว่าคุณเป็นคนไม่ดี มีผู้หญิงเยอะ อย่าคิดว่าคุณจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใคร" เรียวพูดไปด้วยจ้องหน้าเขาไปด้วย "ทางที่ดีฉันควรจะถอยออกมาดีกว่า จะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี้"

"...."

"เขาพูดแบบนี้แหละ" บางประโยคก็แค่ใส่ไฟไปด้วยก็เท่านั้นเอง มันน่าหงุดหงิดที่เขามาหวาดระแวงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณไลม์

พอลสันมองแววตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหน้า...สิ่งที่ไลม์พูด มันคือสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นกำลังจะย้ำเตือนและคงกำลังจะให้เวลาเธอตัดสินใจ...เพราะหากผ่านช่วงนี้ไป...มันอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้

"แล้วคุณคิดยังไง…"

"..."

"คุณคิดอย่างที่เขาพูดหรือเปล่า"

"ถ้าฉันคิดอย่างที่เขาพูด วันนี้ฉันคงไม่มากับคุณหรอกค่ะ"

"..."

"ฉันไม่เข้าใจ ว่าทำไมคุณต้องคิดมากเรื่องระหว่างฉันกับคุณไลม์ขนาดนี้ มันมีอะไรที่ฉันควรรู้หรือเปล่า"

"เปล่า"

"แล้วเรื่องคลิป คุณบอกฉันได้ไหม ว่าไปชกต่อยกับเขาได้ยังไง"

"..."

ความเดิมตอนที่แล้ว

"แกออกไปรอข้างนอก" พอลสันใช้หางตามองลูกน้องที่ชื่อครูสเพื่อสื่อความหมายให้ออกไปรอข้างนอกก่อนจะหันมาบี้บุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่

"ถ้าฉันไม่ได้เรียกไม่ต้องเข้ามา" ไลม์สั่งเลขาตัวเองด้วยเหมือนกัน

ตอนนี้ในห้องจึงเหลือแค่ผู้ชายสองคนที่นั่งคุมเชิงกันอยู่...

"นายต้องการอะไรกันแน่"

"ก็บอกไปแล้วไง"

"..."

"นายคงกลัวจะอายใช่ไหม งั้นก็ได้" ไลม์ลุกขึ้นยืนเดินไปข้างโซฟาเพื่อหาพื้นที่ให้ได้มากที่สุด "ฉันพร้อมแล้ว คุกเข่าเสร็จ ฉันจะเอาคลิปให้นายทันที"

“…” พอลสันยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ สายตาจับจ้องชายหนุ่มที่ยืนเอามือไขว้หลังเชิดหน้าอยู่

ไลม์คือคู่ต่อสู้ของเขามาตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มทำธุรกิจ คนอื่นอาจจะมองว่าไลม์ทำตามคำสั่งครอบครัวมากจนไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องอดทน มีความสามารถมากแค่ไหน การที่ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของคนที่ไม่สามารถขัดขืนได้มันทรมาน

เขาคอยมองดูการเติบโตทางด้านธุรกิจของไลม์มาตลอด ก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้เนื้อแท้ไม่ใช่คนไม่ดี แต่เพราะต้องทำตามคำสั่งของคนที่อยู่เบื้องหลังจึงไม่สามารถทำอะไรได้ และสิ่งที่ทำให้รู้สึกกังวลในใจคือพ่อของไลม์ต่างหาก

ถ้าตระกูลคาร์เตอร์ต้องการเล่นงานเขาจริงๆ คงต้องใช้อิงกาญจน์แน่นอน เพราะจุดอ่อนของเขาคือเธอ ตัวอย่างของพอร์ชคือผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น และเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแน่

"นิ่งอยู่ทำไม หรือไม่กล้า แสดงว่าคุณอิงกาญจน์คงไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกมั้ง"

"..."

"งั้นถ้ามีใครทำอะไรเธอ นายก็คงไม่..."

ตุบ!!

ผัวะ!!

ตุบ!! ตับ!!

เสียงข้าวของกระจัดกระจายจากแรงเหวี่ยง แรงต่อย เสื้อผ้าเริ่มฉีกขาด ต่างคนต่างไม่มีใครยอมใคร และไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องใจสั่นไหวเพราะกลัวจะเกิดเหตุการณ์อะไรกับนายของตัวเอง เพียงแต่คำสั่งของนายยังค้ำคออยู่จึงไม่สามารถทำอะไรโดยพลการได้

เวลาผ่านไปนานจนกระทั่งเสียงในห้องเริ่มสงบลง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความเหนื่อย ชายหนุ่มดวงตาสีเทาฟ้านอนหอบอยู่บนพื้นหน้าทีวี ส่วนชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นอนหอบอยู่บนโซฟา

"แฮ่กๆ ...พอใจหรือยัง...แฮ่กๆ ...พอจะชดใช้เรื่องที่ลีม...แฮ่กๆ ...ทำไว้ได้หรือยัง"

"คนที่ครอบครัวนาย…แฮ่กๆ ...ควรขอโทษ...คือน้องชายฉัน"

"แต่อย่างน้อย...ก็ทำให้รู้...ว่าผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้รักพอร์ชจริงไม่ใช่เหรอ"

"นายไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินความรักของใคร"

"ฉันอยากจะเตือนนายไว้อย่าง...พ่อฉันไม่หยุดแค่นี้แน่...เรื่องพอร์ชก็แค่ลองเชิงเท่านั้น...ตอนนี้เขารู้แล้วคนที่จะทำให้ Red Blood พังพินาศได้ก็คือนาย...เมื่อไหร่ที่นายโผล่จุดอ่อนออกมา...พ่อฉันไม่ปล่อยไว้แน่"

"..."

"และถ้านายรักคุณอิงกาญจน์จริง...ก็มีสองอย่างที่นายต้องเลือก...คือหนึ่ง...เก็บเธอไว้ใกล้ตัวดูแลเธอให้ดีที่สุดโดยห้ามโผล่ช่องว่างออกมาเด็ดขาด...และข้อสอง...ตัดเธอออกจากชีวิต..."

"..."

"แต่เท่าที่ดู นายคงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ ...ถ้างั้นก็ดูแลผู้หญิงของนายดีๆ ...ฉันเตือนได้แค่นี้...เพราะหากพ่อฉันรู้แล้วมีคำสั่งลงมาเมื่อไหร่...ฉันจะไม่ปล่อยเธอแน่...ฉันจะไม่ทำเหมือนลีมที่ใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือ...แต่ฉันจะใช้ความจริงใจเอาชนะเธอเพื่อแทนที่นาย...เมื่อไหร่ที่เธอเชื่อใจฉันมากกว่านายทุกอย่างจะจบ...พ่อฉันจะชนะ...ส่วนนายก็จะพังและ Red Blood ก็จะหายไป"

"...นายคิดว่าอิงกาญจน์เข้าหาง่ายนักหรือไง"

"ฉันทำได้ทุกอย่าง...เพราะสิ่งที่ได้รับมันคือทุกอย่างในชีวิตของฉันจริงๆ "

"เขาให้นายเท่าไหร่...ฉันให้มากกว่าสิบเท่า"

"มันประเมินราคาไม่ได้หรอก...ฉันต้องการอิสระ...และสิ่งที่ฉันต้องทำต่อไปจากอ้ายหนี่ก็คือนาย"

"ถ้ากล้าก็ลองดู...เพราะฉันไม่นิ่งเหมือนพอร์ชแน่"

"นั่นแหละ...คือคู่แข่งที่ฉันต้องการ...เรื่องคลิปฉันจะส่งให้ลูกน้องนายก็แล้วกัน" ไลม์พูดพลางลุกขึ้นนั่ง "ถ้าอิงกาญจน์เชื่อฉัน นายต้องโทษตัวเองที่ไม่มีความน่าเชื่อถือพอ"

พอลสันลุกขึ้นยืน ใช้มือปาดเลือดที่มุมปากก่อนจะก้มลงมองไลม์ และพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ข่มขู่อย่างเห็นได้ชัด

"ฉันเชื่อใจเธอ...แล้วอย่าคิดจะยุ่งกับเธอ...เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ฉันจะเด็ดหัวพวกคาร์เตอร์ให้หมด!! "

"...."

____________________________

เรียวลุกจากเก้าอี้ไปนั่งข้างเขาและเอื้อมมือไปจับฝ่ามือหนาไว้

"บอกฉันได้ไหมคะ..."

"ถ้าวันหนึ่ง..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"หื้ม..."

"ถ้าวันหนึ่ง...มีคนมาบอกคุณว่าผมฆ่าคน คุณจะเชื่อไหม"

"ฉันเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนไม่ดี...อีกอย่าง...ไม่ว่าใครจะพูดอะไร...ฉันเชื่อคุณค่ะ"

พอลสันขยับนิ้วมือจับมือเธอกลับ พลางมองใบหน้าหญิงสาวที่เขาอยากจะทะนุถนอมให้ได้มากที่สุด แต่ก่อน ไม่ว่าโลกจะพัง บริษัทจะเจ๊ง เขาไม่เคยมีความรู้สึกกลัวมาก่อน จนกระทั่งได้เจอกับเธอ

เธอเปรียบเสมือนทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ถ้าวันหนึ่งเธอทิ้งเขาไป ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน...

"คุณต้องเชื่อใจผม...ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม...เพราะสิ่งนี้จะทำให้เราผ่านทุกอย่างไปได้"

"...แล้วถ้าฉันเห็นเองล่ะ"