บทที่ 6...โกรธเหรอ แค่สามสี่คนเอง

“อืม โอเคนะครับคุณหมอ มีความสุขนะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ผละกายออกจากร่างสวยระทวยระทดแล้วขยับกายแกร่งขึ้นยืนจังก้า โดยไม่สนว่ามีลูกเลี้ยงสาวยืนอยู่ด้วย

หมอสาวรีบลนลงจากเตียงแล้วสวมใส่เสื้อผ้าอย่างไว แก้มแดงเรื่อบ่งบอกถึงความอาย

“พรุ่งนี้เจอกันที่โรงพยาบาลนะคะ”

“ครับ ผมจะรีบไปแต่เช้า”

หมอสาวแทบไม่มองหน้าเธอเลย รีบเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังอีก

ยงรวีตวัดสายตาขุ่นข้นมองร่างเปลือยล่อนจ้อนของพ่อเลี้ยงตรงหน้า ขาขวายังใส่เฝือกแต่ฤทธิ์มากเหลือเกิน ลำร้อนชี้โด่ฝังมุกนั่นเองที่ไล่ให้เธอหันไปทางอื่นเสีย แม้มันจะเชิญชวนให้เธอมองสักแค่ไหน

เมฆาแอบยิ้ม รู้สึกดีที่เห็นลูกเลี้ยงหึงตน เขามั่นใจว่าหญิงสาวเองก็คงแอบรู้สึกดีเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เขาแสร้งทำเป็นแอบส่งรูปลำไปให้ เจ้าหล่อนก็ไม่ด่าสักคำ หรือแม้แต่จะฟ้องแม่ นั่นย่อมหมายความว่า เจ้าหล่อนตั้งใจจะปิดบังเรื่องนั้น

“ยิ้มอะไรคะ”

“เปล่าซะหน่อย แล้วนี่กลับบ้านทำไมไม่บอกล่ะ”

“ทำไมต้องบอกคะ นี่ก็บ้านยุ้ยเหมือนกัน”

“อ้าว พ่อจะได้...ปฏิเสธผู้หญิงพวกนั้นไง”

“คุณนี่ แม้แต่ในห้องนอนแม่...คุณก็ยัง...ไม่คิดจะเกรงใจกันบ้างหรือคะ”