บทที่ 1000 เผ่ายักษ์สวรรค์

หลังจากดูดซับเพลิงสุริยะบรรพกาลเข้าไปในโลกของตัวเองแล้ว หลิงตู้ฉิงก็มุ่งหน้าไปดูดซับเศษเสี้ยวเต๋าอันถัดไปทันที

ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีเศษเสี้ยวเต๋าถูกทิ้งร้างไว้อยู่มากมาย แต่ส่วนใหญ่หลิงตู้ฉิงไม่สามารถดูดกลืนมันเข้าไปในโลกของเขาได้ เพราะมันชิ้นใหญ่เกินไป ด้วยความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้ดูดกลืนได้แต่เฉพาะชิ้นเล็ก ๆ ที่มีอำนาจไม่เกินตัวเขามากนัก

หลังจากผ่านไปหลายปี หลิงตู้ฉิงได้ดูดกลืนสิ่งต่าง ๆ เข้าไปในโลกของเขามากมาย ซึ่งแน่นนอนว่ายิ่งเขาทำให้โลกของตัวเองสมบูรณ์มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้ระดับการบ่มเพาะของเขาสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ มากเท่านั้นจนท้ายที่สุดเขาก็ทะลวงระดับไปยังขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์

เมื่อหลิงตู้ฉิงทะลวงระดับได้สำเร็จ เขาหยิบไข่หินขึ้นมาคุยด้วยทันที “เอาล่ะ ตอนนี้ข้ามั่นใจแล้วว่าข้าน่าจะแข็งแกร่งพอ เจ้ารีบบอกมาเร็วว่าสมบัติที่เจ้าเคยพูดถึงมันอยู่ตรงไหนกันแน่ ตอนนี้มีเหลือเวลาอีกไม่ถึง 1,000 ปีแล้วที่แม่น้ำมหาดาราจะปิดลง”

ไข่หินตอบกลับด้วยน้ำเสียงจนใจ “ข้าอยู่ในสภาพแบบนี้ข้าจะไปหาสมบัตินั่นเจอได้ยังไง? แล้วสภาพแวดล้อมของที่นี่ก็เปลี่ยนไปจนข้าจำไม่ได้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหนกันแน่ เวลาแค่นี้ข้าหามันให้เจ้าไม่เจอหรอก!”

หลิงตู้ฉิงขมวคิ้วทันที “เจ้าคิดจะเล่นตลกกับข้างั้นเหรอ? ข้าบอกเอาไว้เลยว่าถ้าเจ้ายังคงเล่นตลกอยู่แบบนี้ข้าจะทิ้งเจ้าเอาไว้ที่นี่ให้ตายไปกับโลกใบนี้!”

ไข่หินสั่นอย่างรุนแรงทันที และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เจ้าอย่าทิ้งข้าไว้ที่นี่นะ!”

เมื่อในอดีตมันไม่ง่ายเลยกว่าที่มันจะหนีไปจากที่นี่ได้ ดังนั้นเมื่อมันได้ยินว่าหลิงตู้ฉิจะทิ้งมันเอาไว้ที่นี่มันจึงรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

“ข้ายังไม่อยากตายเร็วขนาดนั้น โปรดเมตตาให้ข้าอยู่กับเจ้าต่อไปเถอะ!” ไข่หินอ้อนวอน

หลิงตู้ฉิงพ่นลมหายใจ “ในเมื่อเจ้าอยากจะรอดก็เลิกเล่นตลกกับข้าสักที และช่วยข้าหาสมบัตินั่นให้เจอโดยเร็วที่สุด ไม่งั้นข้ารับประกันเลยว่าข้าปล่อยให้เจ้าตายอยู่ที่นี่แน่นอน!”

“แต่สภาพของข้าในตอนนี้ช่วยเจ้าหาไม่ได้จริง ๆ!” ไข่หินเอ่นขึ้นด้วยน้ำเสียงจนใจ

หลิงตู้ฉิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “เจ้าอาจจะหลอกคนอื่นได้ แต่เจ้าหลอกข้าไม่ได้! ข้ารู้ว่าจริง ๆ แล้วเจ้าออกจากไข่ได้ แต่ถ้าหากเจ้าออกมาเจ้าจะต้องจ่ายราคาอย่างมหาศาล เอาล่ะจงเลือกมาว่าจะช่วยข้าหรือจะตายไปพร้อม ๆ กับโลกนี้!”

ไข่หินเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นท้ายที่สุดมันก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจนใจ “ข้ายอมช่วยเจ้าก็ได้ แต่เจ้าจะต้องตอบแทนให้ข้าพอ ๆ กับที่ข้าเสียไป รวมไปถึงเจ้าต้องช่วยให้เผ่าพันธุ์ของข้าดำรงอยู่สืบไป”

“ข้ายอมรับข้อตกลงของเจ้า!” หลิงตู้ฉิงพยักหน้า

ไข่หินถอนหายใจ จากนั้นเปลือกไข่ก็เริ่มมีรอยร้าวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดไข่ก็แตกออก และแสงสีเหลืองทองก็พวยพุ่งปกคลุมไปทั่วบริเวณ

หลังจากแสงสีทองจางหายไป ร่างที่หลิงตู้ฉิงอยากจะรู้มานานว่าคือตัวอะไรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา อย่างไรก็ตามร่างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้านี้ไม่มีร่างกายของเผ่าใด ๆ สามารถเทียบเทียมได้เลย มันเป็นร่างคล้ายมนุษย์ที่มีมัดกล้ามดูสมส่วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติและยิ่งไปกว่านั้นร่างของมันสูงถึง 2,000 เมตรแถมยังปล่อยกลิ่นอายที่ดูราวกับไม่มีวันถูกทำลายได้ออกมาอย่างต่อเนื่อง