บทที่ 1013 ยอมเป็นทาสรับใช้

เป็นที่รู้กันทั้งโลกว่าตำหนักไร้หทัยนั้นมีจุดอ่อนที่ร้ายแรงอยู่อย่างหนึ่งคือ ถึงแม้พวกเขาจะแข็งแกร่ง แต่พวกเขาไม่เชี่ยวชาญในเรื่องเต๋ามิติสักเท่าไหร่

ในอดีตเหล่าผู้คนแทบจะทั้งหมดที่หลบหนีหลิงตู้ฉิงได้สำเร็จล้วนแล้วแต่เป็นกลุ่มคนที่เชี่ยวชาญเต๋าแห่งมิติทั้งนั้น

ไม่ว่าหลิงตู้ฉิงจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน ตราบใดที่สามารถหลบหนีเข้าไปอยู่ในช่องว่างมิติได้สำเร็จ หลิงตู้ฉิงก็จะไม่มีวันตามทันและยิ่งโดยเฉพาะเหล่าสมาชิกของเผ่าเทพมิติที่เชี่ยวชาญเต๋ามิติที่สุด หากได้เข้าไปอยู่ในช่องว่างมิติเมื่อไหร่ หลิงตู้ฉิงไม่มีวันทำอะไรพวกเขาได้แน่นอน นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหนูมิติตัวนี้ถึงไม่เห็นหลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ อยู่ในสายตาเลย

“เจ้า…เจ้าอยากตายนักใช่ไหมไอ้หนูสารเลว!” หลิงฟ่างหัวจ้องเขม็งไปที่หนูมิติ

หนูมิติหัวเราะด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “นังหนู เจ้ามันก็แค่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเจ้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์ เจ้าคิดว่าเจ้ามีคุณสมบัติพอจะมาขู่ข้ารึไง?”

“แล้วถ้าเป็นข้าล่ะ?” จู่ ๆ พ่อของหลิงฟ่างหัวปรากฏกายขึ้น

สีหน้าของหนูมิติเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับพ่อของหลิงฟ่างหัว “แล้วไง? เจ้ากับข้าพวกเราต่างอยู่ในขอบเขตเทวะราชาขั้นสูงสุดเหมือนกัน มันยังไม่แน่ด้วยซ้ำว่าเจ้าหรือข้าใครจะเป็นผู้ที่ได้รับเลือกให้เป็นผู้นำเผ่าของเราในอนาคต!”

เนื่องจากเต๋ามิติเป็นเต๋าที่ลึกลับและพิเศษกว่าเต๋าอื่น ๆ พวกเขาพิเศษถึงขนาดที่ว่าแม้แต่จักรพรรดิเทพขั้นสูงสุดที่เชี่ยวชาญในเต๋าประเภทอื่น หากไม่เชี่ยวชาญในเรื่องของเต๋ามิติพวกเขาจะไม่สามารถทำอะไรผู้เชี่ยวชาญเต๋ามิติขอบเขตเทวะราชาได้เลย ดังนั้นเพื่อความสมดุล สวรรค์จึงไม่เคยอนุญาตให้คนของเผ่าเทพมิติทะลวงระดับขึ้นไปเป็นจักรพรรดิเทพได้สำเร็จเลยสักคน

หลิงตู้ฉิงยิ้มอย่างขบขันและพูดกับหนูมิติว่า “อย่ามาอวดเบ่งกับข้าแบบนี้ ถ้ามีอะไรอย่างอื่นทำก็จงรีบ ๆ ไปซะ เผ่าหนูมิติของเจ้าแทบจะไม่เหลือสมาชิกกันอยู่แล้ว หากเจ้าตายไปอีกตัวมันจะเป็นความเสียหายครั้งใหญ่ของเผ่าเจ้าเอง และอีกอย่างถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นหนู แต่เจ้าคือสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากเผ่าเทพมิติไม่ใช่เผ่าหนู ดังนั้นเจ้าไม่มีความจำเป็นที่จะแล่นไปแล่นมาเป็นเครื่องมือให้กับเผ่าอสูรแบบนี้”

“หุบปากไปเลยเจ้าไม่มีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า! เอาไว้เจ้าจับข้าให้ได้ก่อนค่อยมาปากดีต่อหน้าข้า!” หนูมิติตวาดขึ้นเสียงดัง

เมื่อตวาดจบ มันสร้างพายุนับสิบลูกส่งเข้าไปหาหลิงตู้ฉิงทันที และในเวลาเดียวกันมันก็สร้างกำแพงมิติกั้นขวางตัวมันกับหลิงตู้ฉิงอีกนับสิบชั้นเพื่อป้องกันไม่ให้หลิงตู้ฉิงบุกเข้ามาถึงตัวมันได้

ถ้าดูจากการกระทำของมัน แม้จะดูก้าวร้าวแต่จริง ๆ แล้วหากสังเกตดี ๆ จะเห็นได้ชัดอย่างชัดเจนว่ามันเองนั้นกลัวหลิงตู้ฉิงเป็นอย่างมาก และเตรียมพร้อมที่จะหนีอยู่ทุกเวลา

หลิงตู้ฉิงส่ายหัวด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ จากนั้นเขาพุ่งตัวผ่านกำแพงมิติทั้งหมดที่หนูมิติสร้างขึ้น และไปโผล่ตรงหน้าของมัน จากนั้นเขาเอ่ยถามขึ้น “เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าจะไม่ฟังข้า?”

เมื่อเห็นหลิงตู้ฉิงสามารถทะลวงผ่านกำแพงมิติของมันได้หมดราวกับความฝัน หนูมิติทั้งตกตะลึงทั้งหวาดผวา

กำแพงมิตินับสิบชั้นที่ขวางกั้นมันไม่มีความหมายเลยงั้นเหรอ?

ถึงแม้ว่าถ้ามองจากตาเปล่าแล้วมันกับเขาจะอยู่ในตำแหน่งที่ดูห่างกันไม่มากเท่าไหร่ แต่จริง ๆ แล้วด้วยกำแพงมิติที่ถูกสร้างขึ้นขวางกั้นตัวมันกับหลิงตู้ฉิงทำให้ระยะทางที่ห่างกันจริง ๆ นั้นห่างกันเป็นร้อยล้านกิโลเมตร

ด้วยกำแพงมิติที่มากมายขนาดนั้นต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตจักรพรรดิเทพขั้นสูงสุดก็ต้องใช้เวลาไม่น้อยหากจะทำลายมันได้สำเร็จทั้งหมด แต่แล้วทำไมคนผู้นี้ถึงสามารถผ่านกำแพงมิติของมันได้ภายในพริบตาราวกับไม่มีอะไรขวางกั้นอยู่เลย?

หลังจากได้สติ หนูมิติรีบถอยหายเข้าไปในช่องว่างมิติส่วนลึกมากขึ้นไปอีกด้วยความเร็วสูงสุดผ่านช่องว่างมิตินับไม่ถ้วน จากนั้นเมื่อมันมั่นใจว่ามันหนีพ้นแล้ว มันก็หยุดลงพร้อมกับอุทานกับตัวเอง “นั่นมันบ้าอะไรกัน! โชคดีที่อยู่ในพื้นที่ช่องว่างมิติ ข้าเลยเร็วกว่ามัน ไม่งั้นป่านนี้มันฆ่าข้าทิ้งไปแล้วแน่ ๆ!”

“ถ้าเจ้าคิดว่ายังหนีไม่หนำใจพอ เจ้าจะหนีต่ออีกก็ได้นะข้าไม่ว่า” เสียงของหลิงตู้ฉิงดังขึ้นที่ข้างหูของมัน

ดวงตาของหนูมิติเบิกโพลงพร้อมกับร่างกายของมันแข็งทื่อจากอาการช็อค

มันมั่นใจว่าไม่มีใครในโลกนี้แน่นอนที่ตามมันทันในพื้นที่ช่องว่างมิติ แต่แล้วทำไมชายผู้นี้ถึงได้ตามมันทันแบบนี้? และที่สำคัญมากไปกว่านั้นมันจับสัมผัสของชายผู้นี้ไม่ได้เลย!

“นะนะ…นี่เจ้าสำเร็จเต๋ามิติด้วยงั้นเหรอ?” หนูมิติถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก