บทที่ 118 คำชี้แนะที่คลุมเครือ[รีไรท์]

เมื่อทั้งสองคนคิดเห็นตรงกัน พวกเขาทั้งสองจึงเดินไปหาหมิงจู้และถามว่า “หมิงจู้ ข้าสังเกตว่าเจ้าค่อนข้างจะสนิทกับครอบครัวของอาจารย์หลิง ข้าอยากรู้ว่าเจ้าพอจะบอกได้ไหมว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับพวกเขาเป็นอะไรกัน?”

“ครูถังคือแม่ของข้า” นางหันกลับมาและมองไปที่หลิงตู้ฉิง จากนั้นมองไปที่หลิงยู่ชาน นางก้มหน้าด้วยความลำบากใจและพูดว่า “ส่วนสำหรับอาจารย์หลิงนั้นเขาเป็น…ว่าที่พ่อตาของข้า…”

“อะไรนะ?” เจียงซิงเฉิงและเหวินเต๋าต่างก็ตกตะลึง

ถังชี่หยุนเป็นแม่ของหมิงจู้ก็น่าตกใจพอแล้ว แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือพ่อตาหมิงจู้คือหลิงตู้ฉิง!?

“นี่เจ้า…นี่อาจารย์หลิงยังมีลูกชายอยู่อีกคนที่ยังไม่ได้มาที่นี่งั้นเหรอ?” เหวินเต๋าถามพร้อมกับมองไปยังบรรดาลูก ๆ ของหลิงตู้ฉิงที่กำลังฝึกกันอยู่ เขาไม่คิดว่าจะมีเด็กชายคนไหนในที่นี่ ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวพอที่จะแต่งงานกับหมิงจู้ได้อย่างเหมาะสม

หมิงจู้ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ตอนนี้คู่หมั้นของข้าเองก็อยู่ที่นี่ด้วยและคู่หมั้นของข้าก็คือหลิงยู่ชาน ตอนนี้เราหมั้นกันแล้ว แต่ข้ากับเขา เราจะยังไม่แต่งงานกันจนกว่าเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่”

หมิงจู้นั้นจงใจที่จะเอ่ยเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ เพราะไม่ว่าอย่างไรในไม่ช้าเรื่องนี้ก็ต้องแดงออกมาอยู่ดีและนางนั้นอายเกินกว่าที่จะต้องไล่ตอบคำถามกับคนรู้จักนางทุกคนหากเรื่องนี้รู้ถึงหูทุกคนเข้า ฉะนั้นนางจึงอาศัยปากของเจียงซิงเฉิงและเหวินเต๋าเพื่อกระจายข่าวให้ทุกคนรับรู้

เจียงซิงเฉิงและเหวินเต๋าตกตะลึงอย่างมากกับข่าวของหมิงจู้ นี่นางเป็นคู่หมั้นกับเด็กอย่างนั้นเหรอ?

ในขณะที่พวกเขากำลังงุนงง หลิงตู้ฉิงก็เดินมาหาพวกเขาและยืนมองไปยังเจียงซิงเฉิงและเหวินเต๋า

เมื่อถูกจ้องมองโดยหลิงตู้ฉิง ทั้งเจียงซิงเฉิงและเหวินเต๋าต่างก็รู้สึกประหม่า พวกเขาไม่แน่ใจว่าบทสนทนาเมื่อสักครู่นั้นได้ยินไปถึงหูของหลิงตู้ฉิง และทำให้เขาไม่พอใจหรืออย่างไร

“เอ่อ ท่านอาจารย์หลิง…” เหวินเต๋ากล่าวอย่างระมัดระวัง

หลิงตู้ฉิงมองไปยังเหวินเต๋า และพูดว่า “แม้ว่าเจ้าจะมีความฉลาดอยู่บ้าง แต่เจ้าต้องระวังให้ดี บางครั้งความฉลาดของเจ้า จะนำพาเจ้าไปสู่ทางตันของเส้นทางการบ่มเพาะในไม่ช้าก็เร็ว”

จากนั้นเขาก็หันไปหาเจียงซิงเฉิง และพูดว่า “สำหรับเจ้าแม้ว่าเจ้าจะโง่ แต่เจ้าก็ยอมจำนนไปกับชะตากรรมของเจ้าซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ดีนักแต่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างไรก็ตามหากเจ้าปล่อยให้คนอื่นผลักดันตัวเองให้ก้าวไปข้างหน้า ความสำเร็จของเจ้าจะมีจำกัด เจ้าควรจะหาเจตจำนงของตัวเจ้าเองเป็นแรงผลักดันให้เจ้า จากนั้นเจ้าอาจจะได้รับความสำเร็จที่เจ้าอาจคาดไม่ถึง”

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงพูดจบเขาก็เดินไปตรงหน้านักศึกษาที่กำลังหลอมโอสถ เขาถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?”

นักศึกษาที่เพิ่งเสร็จสิ้นการหลอมโอสถชุดหนึ่ง โอสถที่เขาหลอมขึ้นนั้นมีจุดด่างดำ ซึ่งสามารถบอกได้ทันทีว่าพวกมันเป็นโอสถที่มีปัญหา

เมื่อได้ยินคำถามของหลิงตู้ฉิง เขาก็รีบพูดว่า “อาจารย์หลิงข้าชื่อ หลูหลิง!”

“หลูหลิง ใช่ไหม เจ้ารู้หรือไม่ว่าโอสถของเจ้าเป็นพิษ?” หลิงตู้ฉิงถาม

หลูหลิงพูดอย่างเสียใจ “อาจารย์หลิงข้ารู้! แต่ข้าไม่เคยใส่สมุนไพรใด ๆ ที่มีคุณสมบัติเป็นพิษลงไปเลย ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมโอสถที่ข้าหลอมจึงมีพิษอยู่ในนั้นเสมอ!”

หลิงตู้ฉิงส่ายหัว “วิธีของเจ้าต่างหากที่ทำให้โอสถเป็นพิษ เตาหลอมยาของเจ้าเป็นพิษและร่างกายของเจ้าก็เป็นพิษ ทางเลือกที่ดีที่สุดในเส้นทางการบ่มเพาะของเจ้าไม่ใช่การพยายามหลอมโอสถ แต่เป็นการใช้ยาพิษ”

“หากเจ้าพยายามหลอมโอสถ เจ้าก็จะเป็นเพียงเศษขยะไปตลอดชีวิต แต่ถ้าเจ้าเปลี่ยนเส้นทางของเจ้าเป็นผู้ใช้พิษ อนาคตของเจ้าจะไปได้อีกไกล”

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงพูดจบ เขาก็เดินไปหานักเรียนคนถัดไป

หลูหลิงมองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยความงุนงง จากนั้นเขามองไปที่เม็ดโอสถในมือของเขา

เตาหลอมยาและร่างกายของเขาเองมีพิษงั้นเหรอ? มันไม่ใช่ปัญหาของสมุนไพรหรือเทคนิคการในการหลอมงั้นเหรอ? ที่ผ่านมาอาจารย์ในคณะโอสถศาสตร์ของเขาพูดเสมอว่าเขาไม่ได้พยายามมากพอและตำหนิว่าเป็นเขาเองที่ขาดความสามารถในการหลอมโอสถ แต่จากที่อาจารย์หลิงกล่าว ถ้าร่างกายของเขาเป็นพิษทำไมคนอื่นถึงไม่ตายเมื่อพวกเขาสัมผัสร่างกายของเขากันล่ะ?

หลูหลิงในตอนนี้พยายามคิดเท่าไหร่ยังไงก็คิดไม่ออกในสิ่งที่หลิงตู้ฉิงชี้แนะ

เขาครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจในที่สุด

เขาต้องการที่จะลองเสี่ยงเปลี่ยนเส้นทางไปเป็นผู้ใช้พิษ

เมื่อคิดได้ เขาจึงรีบเดินตรงไปที่ห้องสมุดของสถาบันทันทีและเริ่มค้นหาความรู้เกี่ยวกับยาพิษ

ในตอนนี้ หลิงตู้ฉิงเดินมาถึงนักศึกษาหญิงคนสุดท้ายที่กำลังวาดภาพและถามว่า “นี่คือสิ่งที่เจ้าชอบที่สุดเหรอ? เจ้าชื่ออะไร?”

ความคิดเห็น