บทที่ 122 เก็บค่าเข้าเรียน[รีไรท์]

อาจารย์คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินหลิงตู้ฉิงเอ่ยคำว่า ‘ขยะ’ แล้วจากไป อารมณ์ของพวกเขาต่างพุ่งปรี๊ดจนแทบจะวิ่งตามไปอัดหลิงตู้ฉิง แต่จะติดก็แค่อย่างเดียวที่พวกเขาไม่กล้านั่นก็เพราะหลิงตู้ฉิงเป็นว่าที่หลานเขยของจ้าวปาเทียนที่กำลังนั่งหัวโด่รวมอยู่ด้วยในห้อง

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงจากไป กลุ่มคนที่กำลังโกรธทั้งหมดจึงทยอยกันออกไปจากห้องเพื่อเตรียมตัวสำหรับการประลองที่จะเริ่มขึ้นในอีก 7 วัน

เมื่อมองไปยังบรรดาอาจารย์ที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงทยอยเดินออกจากห้องไป จ้าวปาเทียนก็ส่ายหัวขณะที่มองไปที่พวกเขา

“อาจารย์ ข้าว่านี่เป็นเรื่องที่ดี” เฮ่อเจี้ยนปิงหัวเราะอยู่ด้านข้าง “ที่ผ่านมาสถาบันราชวงศ์ของเราเงียบสงบมานานเกินไปจนการพัฒนาเริ่มเชื่องช้า ข้าคิดว่าการมีหลิงตู้ฉิงเข้ามากระตุ้นตาเฒ่าพวกนี้ก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน”

จ้าวปาเทียนถอนหายใจ “เฮ้อ…อันที่จริงทั้งหมดนี่อาจจะเป็นเรื่องที่ดีต่อสถาบันเราที่ได้หลิงตู้ฉิงมากระตุ้นให้ทุกคนผลักดันตัวเองมากขึ้น แต่ข้าก็ยังกังวลอยู่ดี หากหลิงตู้ฉิงเล่นงานของพวกเขาหนักจนเกินไป ข้าเกรงว่าจะมีหลายคนที่ไม่อาจทำใจยอมรับได้และหมดไฟไปดื้อ ๆ”

“มาเถอะ เราไปหาเขากันก่อน เผื่อว่าเขาต้องการให้เราช่วยอะไรบางอย่างก็ได้” พูดจบจ้าวปาเทียนจึงพาเฮ่อเจี้ยนปิงเดินออกจากห้องประชุมไปยังคณะเปิดชั่วคราว

หลิงตู้ฉิ ที่กลับมาถึงคณะเปิดชั่วคราวแล้ว เขาเริ่มคิดหาวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะทำให้โม่หยูถังสามารถใช้พลังวิญญาณได้ภายใน 7 วัน โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องทะลวงขอบเขตประสานทะเลปราณเพื่อรักษาพ่อบ้านของเขา เขาต้องการทำให้รากฐานการบ่มเพาะของเขาแข็งแกร่งที่สุดก่อนจากนั้นถึงค่อยทะลวงขอบเขตต่อไป

ในขณะที่เขาครุ่นคิดอยู่สักพัก จ้าวปาเทียนและเฮ่อเจี้ยนปิงก็เข้ามา

จ้าวปาเทียนมองไปที่หลิงตู้ฉิงซึ่งยังคงครุ่นคิดอยู่และถามว่า “เดิมพันของเจ้าสูงเกินไป ไหนบอกข้ามาสิว่าเจ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรจากข้าหรือไม่?”

หลิงตู้ฉิงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่พวกเขาสองคน

หลิงตู้ฉิงจ้องไปยังจ้าวปาเทียนได้สักพักและพูดว่า “อืม ข้าอยากดูของสะสมของท่านสักหน่อยเผื่อจะมีอะไรที่ข้าพอใช้พวกมันได้บ้าง”

จ้าวปาเทียนขมวดคิ้ว “เหมิงเอ๋อยังไม่ทันได้แต่งงานกับเจ้าด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เจ้ากลับขอสมบัติข้าแล้วงั้นเหรอ แล้วคนแก่ ๆ อย่างข้าจะไปมีของอะไรที่ต้องตาต้องใจคนแปลก ๆ อย่างเจ้าได้กัน”

“มีหรือไม่มี ท่านก็ให้ข้าดูก่อนข้าถึงจะรู้ อ๋อแล้วข้าฝากท่านไปบอกพวกตาแก่ที่มาฟังชั้นเรียนของคณะข้าบ่อย ๆ ให้หน่อย ว่าจากนี้หากพวกเขาต้องการเข้ามาที่ชั้นเรียนของคณะข้า พวกเขาต้องจ่ายค่าเล่าเรียนโดยการให้ข้าเลือกสมบัติของพวกเขา 1 ชิ้น ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่ได้เข้าฟังชั้นเรียนของคณะข้าอีกต่อไป”

หลิงตู้ฉิงกล่าวโดยไม่มีร่องรอยของความสุภาพ ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม้ว่าเขาจะมีหลายวิธีในการแก้ปัญหาของโม่หยูถัง แต่เขาก็ไม่มีสมบัติหรือสมุนไพรหรือของวิเศษใด ๆ ที่สามารถใช้ร่วมกับวิธีต่าง ๆ ที่อยู่ในหัวเขาได้

ตอนนี้เขาจึงคิดได้แค่วิธีเดียวคือการหวังปล้นบรรดาตาแก่ในสถาบันแห่งนี้ที่มีชีวิตอยู่มานานเป็นร้อยปี เพื่อวัดดวงว่าตาแก่พวกนี้จะมีของที่เขาต้องการบ้างหรือไม่

จ้าวปาเทียนแสดงสีหน้าบูดเบี้ยวทันที

ว่าที่หลานเขยของเขาต้องการคิดเงินค่าฟังชั้นเรียน?

ในตอนแรกเขาคิดก่นด่าในใจสำหรับความขี้งกของหลิงตู้ฉิงไม่หยุด แต่เมื่อผ่านไปสักพักเขาก็คิดออก

ขนาดเด็ก ๆ ยังต้องจ่ายค่าเล่าเรียนเมื่อพวกเขาเข้าเรียนที่สถาบันราชวงศ์ แล้วพวกเขาจะไม่จ่ายค่าเล่าเรียนได้อย่างไร? หากพวกเขาต้องการเรียนที่คณะเปิดชั่วคราว โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทเรียนที่พวกเขาเข้าเรียนไม่ใช่บทเรียนธรรมดา ดังนั้นมันคงเป็นเรื่องถูกต้องสำหรับพวกเขาที่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน

เมื่อคิดได้ดังนั้นจ้าวปาเทียนก็พยักหน้า “ได้ ข้าจะไปบอกพวกเขาเองสำหรับเรื่องนี้”

“ท่านอย่าลืม ท่านเองก็ต้องจ่าย!” หลิงตู้ฉิงมองไปที่จ้าวปาเทียน

“ข้าอุตส่าห์ยกหลานสาวของข้าให้เจ้าไปแล้ว เจ้ายังต้องการขูดเลือดขูดเนื้อข้าอีกงั้นเหรอไอ้หนุ่ม!?” พูดจบจ้าวปาเทียนมองไปที่หลิงตู้ฉิงที่กำลังแสดงสีหน้าจริงจัง

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงไม่เล่นด้วยจ้าวปาเทียนถอนหายใจและบอกว่า “ก็ได้ ๆๆ ข้าจะให้เจ้าเลือกของ ๆ ข้า 1 ชิ้น ถ้าข้าไม่ให้เจ้า ตาแก่คนอื่น ๆ ก็คงอาจจะประท้วงไม่ให้ของเจ้าตามข้าอีก เฮ้อ…งั้นข้าไปบอกพวกเขาก่อนล่ะ…”

ในเวลาไม่นาน จ้าวปาเทียนได้กลับมาหาหลิงตู้ฉิงอีกครั้งพร้อมกับบรรดาผู้อาวุโสของสถาบันที่เดินตามกันมาเป็นพรวนด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“อาจารย์หลิง…ตาเฒ่าจ้าวบอกว่าพวกเราต้องจ่ายค่าเข้าฟังการบรรยาย ข้าสงสัยว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่?” ชายชราผมขาวพูดด้วยสีหน้ากังวล

หลิงตู้ฉิงส่ายหัว “ข้าไม่ต้องการเงินของพวกท่าน ข้าต้องการแค่วัสดุและสมุนไพรบางอย่าง ตราบใดที่ท่านนำสมบัติของพวกท่านมากองให้ข้าเลือกสัก 1 อย่าง เมื่อนั้นท่านจะได้รับอนุญาตให้มาที่คณะเปิดชั่วคราวของข้าเพื่อฟังชั้นเรียนได้ตลอด”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงตู้ฉิงบรรดาผู้อาวุโสที่ยืนฟังต่างมีสีหน้าบูดบึ้งขึ้นมากันทันที

สมบัติของพวกเขาที่พวกเขาสะสมมาเป็นเวลานาน ล้วนต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งเป็นเรื่องปกติ และของบางอย่างอาจเกี่ยวข้องกับการบรรลุระดับการบ่มเพาะของพวกเขา

มันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พวกเขาจะกังวลเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหากหลิงตู้ฉิงเลือกสิ่งที่สำคัญที่สุดออกมาพวกเขาคงไม่รู้จะร้องไห้ยังไง

“นี่…” ทุกคนต่างพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่รู้จะพูดอย่างไร

ความคิดเห็น