บทที่ 134 วันปีใหม่[รีไรท์]

เมื่อทุกคนที่กำลังยืนมุงอยู่ เห็นเหรียญทอง 12 เหรียญที่จู่ ๆ ลอยขึ้นและบินตรงเข้าไปหลอมรวมกับเจดีย์ทองคำ ดวงตาของทุกคนเบิกโพลงไปด้วยอาการตกตะลึง ไม่มีใครในพวกเขาเห็นความผันผวนของพลังวิญญาณใด ๆ เกิดขึ้นในบริเวณเหรียญทองและเจดีย์ทองคำเลย

ตอนนี้มี่ตั้วตั้วเริ่มทบทวนความทรงจำต่าง ๆ เกี่ยวกับเงินทุกเหรียญที่เขาได้รับและหามา ส่งผลให้บรรดาเหรียญทองที่กองอยู่เริ่มหลั่งไหลเข้าไปหลอมรวมกับเจดีย์อย่างไม่ขาดสาย แต่ไม่ว่ามันจะกลืนเหรียญทองเข้าไปมากเท่าไหร่ ขนาดและรูปลักษณ์ของมันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปเลย

บรรดาผู้คนที่มองอยู่รอบ ๆ ต่างกลืนน้ำลาย ด้วยจำนวนทองกองมหึมาเท่าภูเขาขนาดย่อมกลับถูกกลืนกินไปโดยเจดีย์ขนาดเท่าตัวคน แต่ขนาดของมันกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ยกเว้นก็แต่รัศมีสีทองที่เปล่งประกายออกมาเริ่มกระจ่างชัดขึ้นเรื่อย ๆ

กระบวนการดูดกลืนเหรียญทองเกือบทั้งหมดนี้ดำเนินไปเรื่อย ๆ ถึง 7 วัน

เมื่อผ่านไป 7 วัน จากกองเหรียญทองขนาดมหึมา ตอนนี้เหลือเหรียญทองอยู่เพียงแค่ 4 เหรียญเท่านั้นที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะขยับบินเข้ามาหาเจดีย์แต่อย่างใด

ในตอนนี้มี่ตั้วตั้วได้คิดทบทวนถึงเหตุการณ์ในความทรงจำต่าง ๆ เกี่ยวกับเงินทุกเหรียญที่เขาหามาได้ทั้งหมดแล้ว เมื่อเหลือแค่ 4 เหรียญนี้เขาก็คิดไม่ออกว่า 4 เหรียญนี้มีที่มาจากไหนและเขาได้รับพวกมันมายังไง

เมื่อเขานึกยังไงก็นึกไม่ออก เขาจึงลองวิธีที่แปลกไปต่าง ๆ นา ๆ เขาลองนั่งลงคุกเข่าอ้อนวอนอยู่เบื้องหน้าเหรียญทอง 4 เหรียญนี้ให้ลอยเข้าไปหาเจดีย์ หรือแม้กระทั่งลองใช้ไม้แข็งโดยการส่งพลังวิญญาณของระดับการบ่มเพาะของตัวเองบังคับเหรียญทองให้บินเข้าไปหาเจดีย์ ซึ่งวิธีที่เขาลองใช้มาทั้งหมดล้วนแต่ไม่มีวิธีไหนสักวิธีที่ได้ผล

เมื่อเขาลองอยู่หลายวิธีแล้วยังไม่ได้ผล เขาจึงกลับมาใช้วิธีแรกเริ่มคือการลองพยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเหรียญทองที่เขาหามาได้

เวลาได้ผ่านพ้นไปอีก 1 อาทิตย์ วันนี้เป็นวันตรงกับเทศกาลเฉลิมฉลองวันปีใหม่ บรรยากาศในเมืองหลวง ณ เวลานี้เต็มไปด้วยความคึกคัก

“เด็ก ๆ ปู่ทวดของพวกเจ้าส่งข้อความมาว่าวันนี้ให้พวกเราไปร่วมฉลองกับพวกเขาที่คฤหาสน์ พวกเจ้ารีบเก็บของ เราจะออกเดินทางภายในหนึ่งชั่วยามนี้” หลิงตู้ฉิงพูดสั่งหลังจากจบชั้นเรียนช่วงบ่ายที่สถาบันและเพิ่งพาทุกคนกลับมาถึงคฤหาสน์

มี่ไลและหลิวเฟ่ยเฟ่ยต่างมีสีหน้ากังวลและพูดขึ้นว่า “นายท่าน ท่านต้องการให้พวกเราตามท่านไปที่คฤหาสน์ท่านแม่ทัพด้วยไหม?”

หลิงตู้ฉิงยิ้มให้พวกนางแล้วตอบว่า “เรื่องนี้ข้าแล้วแต่พวกเจ้า ถ้าพวกเจ้าอยากตามไปก็ตามไป แต่หากไม่อยากไป พวกเจ้าก็อยู่รอข้าที่นี่”

มี่ไลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและมองไปยังมี่ตั้วตั้วที่กำลังนั่งเพ่งสมาธิกับเหรียญทั้งสี่ นางเม้มริมฝีปากและตัดสินใจพูดขึ้นว่า “ข้าว่าครั้งนี้ข้าจะขอไม่ไปคฤหาสน์ท่านแม่ทัพกับท่าน ข้าขออยู่ที่นี่กับท่านพ่อของข้า เอาไว้โอกาสหน้าเมื่อข้าได้เป็นผู้หญิงของท่านอย่างเต็มตัวแล้ว ข้าจะขอให้ท่านพาข้าไปคารวะท่านแม่ทัพอีกครั้งในอนาคต”

เมื่อมี่ไลพูดจบ หลิวเฟ่ยเฟ่ยที่อยู่ด้านข้างก็พูดว่า “นายท่าน ข้าเองก็จะอยู่เป็นเพื่อนนางที่นี่เช่นกัน จะว่าไป วันนี้นายท่านจะกลับมานอนที่นี่หรือจะค้างที่คฤหาสน์ท่านแม่ทัพ?”

“เช่นนั้นก็ตามใจพวกเจ้า ข้าคงจะกลับมาหลังจากอาหารค่ำ” หลิงตู้ฉิงตอบกลับ

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงกำลังเตรียมตัวเดินไปทางไปคฤหาสน์ตระกูลหลิง หลิงฉุยฟงก็รีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าประจบประแจง “หลานรัก เจ้าจะให้ข้าตามเจ้ากลับไปที่ตระกูลด้วยได้ไหม?”

หลิงตู้ฉิงมองไปยังหลิงฉุยฟงด้วยสายตาสงสัยและพูดขึ้น “หืม? ข้าไม่เคยห้ามท่านไม่ให้ออกไปไหนสักหน่อย ทำไมท่านถึงต้องมาขอข้าด้วย? ถ้าท่านอยากกลับไปที่ตระกูล ท่านจะกลับไปตอนไหนก็ได้”

“ข้ารู้ ว่าเจ้าไม่เคยห้ามข้าไปไหนมาไหน แต่หลังจากที่เจ้ามอบภาระหน้าที่สำคัญให้ข้าแล้ว ข้าจะละเลยหน้าที่ออกไปไหนตามอำเภอใจแบบเมื่อก่อนได้ยังไงกัน และในเมื่อวันนี้เป็นวันสำคัญของตระกูลบวกกับที่เจ้ากำลังจะไปที่ตระกูลพอดี ข้าก็เลยอยากจะตามเจ้ากลับไปตระกูลไปดูหน้าลูกหลานข้าสักหน่อย ที่สำคัญการไปกับเจ้าด้วยรถม้านั่นมันเร็วกว่าที่ข้ากลับไปด้วยตัวเองเป็นไหน ๆ ฉะนั้นข้าจะได้ประหยัดเวลาเดินทางไปกลับด้วย เมื่อเสร็จจากที่ตระกูลแล้ว ข้าจะได้รีบกลับมาฝึกทหารให้เจ้าต่ออีกยังไงล่ะ” หลิงฉุยฟงตอบกลับ

หลิงตู้ฉิงเมื่อได้ฟังคำพูดของหลิงฉุยฟงจนจบเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เขารอจนบรรดาลูก ๆ ของเขาเตรียมตัวเสร็จ จากนั้นจึงพากันขึ้นรถม้าที่ลากโดยกงหนิวพุ่งไปทางคฤหาสน์ตระกูลหลิงทันที

หลังจากหลิงตู้ฉิงจากไปแล้ว มี่ไลได้เดินเข้ามาหาพ่อของนางและพูดว่า “ท่านพ่อเป็นยังไงบ้าง?”

มี่ตั้วตั้วกุมขมับตัวเองอย่างเศร้าสร้อยและพูดว่า “พ่อนึกไม่ออกแล้ว พ่อนึกไม่ออกจริง ๆ ไอ้เหรียญที่เหลืออีก 4 เหรียญนั่น ไม่ว่าพ่อทำยังไงมันก็ไม่ขยับสักที พ่อกำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว”

มี่ไลลูบหลังพ่อของนางและพยายามพูดปลอบ “ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องกังวล เดี๋ยวรอให้นายท่านกลับมาก่อน ข้าจะขอให้เขาช่วยท่านเอง ส่วนตอนนี้ในเมื่อยังไงท่านก็คงยังคิดไม่ออก ข้าว่าเราควรพักเรื่องนี้ไว้สักหน่อย วันนี้เป็นวันปีใหม่ท่านกับข้าเรามาฉลองเทศกาลนี้ด้วยกันในคฤหาสน์เพื่อเป็นการผ่อนคลายสมองกันเถอะ”

เมื่อนึกถึงเรื่องสมบัตินี้ มี่ตั้วตั้วที่นั่งคิดมาเป็นอาทิตย์ก็ยังไม่มีความคืบหน้า ฉะนั้นเขาจึงตัดสินใจไปฉลองเทศกาลปีใหม่กับลูกสาวของเขาก่อนเพื่อเป็นการพักสงบจิตใจ

ในขณะเดียวกัน ยังมีอีกครอบครัวหนึ่งในคฤหาสน์ที่กำลังฉลองปีใหม่กันอยู่สองคนเช่นกัน

“ท่านแม่ สุขสันต์วันปีใหม่!” หมิงจู้เดินเข้ามาหาถังชี่หยุน พลางยกถาดที่เต็มไปด้วยอาหารต่าง ๆ ที่ดูน่ากินมากมายเข้ามาในห้องของถังชี่หยุน

ความคิดเห็น