ตอนที่ 22
บทที่ 22 ครูถัง[รีไรท์]
October 22, 2026
บทที่ 22 ครูถัง[รีไรท์] EnjoyBook
**ในบทนี้การจัดบรรทัดจะแปลกไป เนื่องจากมีปัญหาทางเทคนิค หากทางเราสามารถแก้ไขได้แล้วจะกลับมาแก้ไขให้นะคะ ต้องขออภัยด้วยค่ะ**
บทที่ 22 ครูถัง[รีไรท์]
วันถัดมา ขณะนี้บรรยากาศภายในเรือนกำลังคึกคักไปด้วยผู้คนมากมาย โม่หยูถังใช้จ่ายเงินจำนวนมาก จ้างคนงานหลายคนให้มาปรับปรุงและซ่อมแซมทุก ๆ ส่วนภายในเรือนทั้งหมด
7 วันต่อมา เรือนตระกูลหลิงก็ปรับปรุงแล้วเสร็จจนเหมือนใหม่
พื้นที่ทรุดโทรมทั้งหมดได้รับการซ่อมแซมและผนังที่สกปรกได้ถูกทำความสะอาด พื้นหินชนวนได้ถูกปูทั่วทั้งลาน
หากจ้าวเหมิงลู่ได้มาเห็นสภาพของลานกลางเรือนในเวลานี้ นางคงคิดขอบคุณสวรรค์ในความโชคยังดีของนางที่ในตอนที่นางได้รับการ ‘ชี้แนะ’ จากหลิงตู้ฉิงในเวลานั้นลานกลางเรือนยังไม่ได้ถูกปูพื้นด้วยหินชนวน ไม่อย่างนั้นหากในตอนนั้นพื้นได้ถูกปูปรับปรุงใหม่ไปแล้ว ชะตากรรมของนางคงอนาถกว่าเดิมหลายเท่าตัว
นอกเหนือจากลานกลางเรือนที่ได้รับการปรับปรุง ส่วนอื่น ๆ เช่นภายในห้องพักแต่ละห้องยังได้รับการตกแต่งใหม่ทั้งหมดให้ดูหรูหราขึ้นเป็นอย่างมาก ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูราวกับว่าพวกเขาได้อยู่อาศัยในห้องของคฤหาสน์ราคาแพง
กระบวนการปรับปรุงเรือนทั้งหมด 7 วัน หลิงตู้ฉิงไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วมเลยแม้แต่น้อย
จิตใจของเขายังคงจดจ่ออยู่กับบรรดาบุตรชายหญิงของเขา
เนื่องจากเขาไม่สามารถสอนเด็ก ๆ ที่ลานกลางเรือนได้ชั่วคราวเขาจึงตัดสินใจเรียกหลิงยู่ชานมาที่ห้องโถงเพื่อฝึกออกหมัด จากนั้นก็นำหลิงไช่หยุนและหลิงฟ่างหัวมาที่ห้องโถงเพื่อฝึกฝนเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ในสายตาของบรรดาคนงานที่ลอบสังเกตการฝึกของลูก ๆ ของหลิงตู้ฉิง พวกเขาเข้าใจได้เพียงแค่หลิงยู่ชานนั้นฝึกออกหมัดธรรมดา ๆ ราวกับว่าเขาเป็นหุ่นยนต์และการฝึกฝนของหลิงฟ่างหัวและหลิงไช่หยุนก็ไม่ต่างจากการเล่นกันของเด็ก ๆ
เมื่อภาพทั้งหมดที่เกิดขึ้นเหล่านี้พบเห็นโดยคนนอกหลายคน เรื่องนี้จึงได้รู้เข้าไปถึงหูของใครบางคนที่อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
ณ คฤหาสน์ตระกูลเจิ้นในเมืองฟินิกซ์
ขณะนี้เจิ้นสีชวงและเจิ้นป่าเจ่า ผู้เป็นพี่ชายของเขากำลังนั่งปรึกษากันอยู่ในห้องทำงาน
“ไอ้เด็กเวรนั่นมันสามารถบ่มเพาะได้ยังไง? มันไม่มีรากฐานทางจิตวิญญานไม่ใช่เหรอ?” เจิ้นสีชวงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง
เจิ้นป่าเจ่ามองไปยังเจิ้นสีชวงและถามขึ้นด้วยความสับสน “ข้าได้ยินมาว่า ในวันการทดสอบเข้าสำนักหงส์เพลิง หลิงตู้ฉิงได้ลองกดมือลงไปที่เสาทดสอบแต่ผลกลับไม่เกิดปฏิกิริยาใด ๆ ขึ้นเลยกับเสา แต่แล้วทำไมเขาถึงกลับสามารถระเบิดพลังวิญญาณทำร้ายเจ้าได้กัน? หรือว่าไอ้เสาทดสอบนั่นมันจะชำรุดจริง ๆ?”
เจิ้นสีชวงตอบอย่างไม่แน่ใจ “ท่านพี่ แต่ก่อนหน้าที่หลิงตู้ฉิงจะทดสอบ เสาทดสอบมันก็ทดสอบเด็กคนอื่นได้ปกติดีนะท่านพี่”
เจิ้นป่าเจ่าสงสัย “ถ้าอย่างนั้น เป็นไปได้ไหมว่า ไอ้เจ้าคนแซ่หลิงใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างกับเสาทดสอบหรือไม่ก็วิชาที่มันฝึกไม่ได้ใช้รากฐานทางจิตวิญญาณในการบ่มเพาะ?”
ในตอนนี้บุคคลที่เสาทดสอบตรวจไม่พบรากฐานทางจิตวิญญาณกลับกลายเป็นผู้บ่มเพาะไปแล้ว ทำให้พวกเขาสองพี่น้องไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
เจิ้นสีชวงคิดอยู่นานก็ส่ายหัว “ช่างหัวมันก็แล้วกัน ไม่ว่ามันจะบ่มเพาะได้หรือบ่มเพาะไม่ได้ แต่ไอ้คนแซ่หลิงนั่นดูถูกข้าต่อหน้าผู้คนมากมายในวันทดสอบเข้าสำนักหงส์เพลิง และมันยังเป็นต้นเหตุทำให้ตู้เหลยโตวไล่ข้าออกจากสภาบันหงส์เพลิง แค้นนี้ยังไงข้าต้องชำระกับมันแน่นอน!”
เจิ้นป่าเจ่าพยักหน้า “เจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าเป็นน้องชายของข้า ข้าไม่ยอมให้ไอ้คนที่มารังแกเจ้าต้องลอยนวลไปได้แน่นอน ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของตระกูลเรามานานแล้ว ข้าจะใช้โอกาสนี้แสดงให้ทุกคนเห็นว่าไม่ว่าใครที่กล้าล่วงเกินตระกูลเรามันผู้นั้นจะต้องพบจุดจบที่น่าอนาถ ตอนนี้แค่ขับไล่ไอ้พวกเด็กกำพร้าพวกนั้นและตัดหนทางหาเงินของพวกมันนั้น มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ข้าจะทำให้พวกมันไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนในเมืองฟินิกซ์อีกต่อไป”
เจิ้นสีชวงยังพูดอย่างดุเดือด “ท่านพี่แล้วเราจะเอายังไงกับไอ้พวกตระกูลมี่กันดี พวกมันไม่ยอมตอบรับข้อเสนอของเราแถมข้ายังได้ข่าวว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ มี่ไล ได้เดินทางไปยังเรือนหลิงด้วยตัวเองเพื่อมอบเงินและสิ่งของให้กับหลิงตู้ฉิงอีกต่างหาก!”
เจิ้นป่าเจ่าพูดว่า “ไม่เป็นไร ในเมื่อตระกูลมี่ต้องการรับบทเป็นคนดี ข้าก็จะให้รางวัลสนองกับการทำตัวเป็นแม่พระของพวกมันสักหน่อย ข้าจะแจ้งหอการค้าต่าง ๆ ให้พวกเขาร่วมมือกันเพื่อทำลายล้างหอการค้ามี่ตั้วตั้ว ข้าจะใช้ความพินาศของตระกูลมี่เป็นตัวอย่างให้กับตระกูลอื่น ๆ ได้เห็นว่าการตั้งตัวเป็นศัตรูกับเรามันคือสิ่งต้องห้าม!”
จากนั้น เจิ้นป่าเจ่าจึงเรียกผู้ส่งสาส์นของเขาเข้ามา และให้นำคำสั่งของเขาออกไปเพื่อแจ้งหอการค้าต่าง ๆ เพื่อจัดการกับตระกูลมี่
เมื่อส่งผู้ส่งสานส์ออกไปเสร็จ เจิ้นป่าเจ่าหันไปพูดกับน้องชายของเขาว่า “เอาล่ะ ตอนนี้ก็เหลือแค่รอเวลาให้พวกมันมาคุกเข่าอ้อนวอนแทบเท้าเราเท่านั้น!”