บทที่ 226 ค่ายกลสัตว์เทวะ

บทที่ 226 ค่ายกลสัตว์เทวะ บทที่ 226 ค่ายกลสัตว์เทวะ

เมื่ออสูรโลหิตมาถึง ทั่วทั้งบริเวณเมืองหลวงก็คล้ายกับจะถูกห่อหุ้มด้วยทะเลเลือด กลิ่นคาวเลือดโชยเตะเข้าจมูกผู้คนในเมืองทำให้แทบทุกคนรู้สึกอยากจะอาเจียน

ผู้ที่ได้กลิ่นคาวเลือดต่างก็เงียบไม่กล้ามอง

แม้แต่ผู้คนรอบ ๆ คฤหาสน์สราญรมย์ก็เงียบ

บรรดาผู้ที่รู้จักสันเขาหมื่นอสูรต่างก็เงียบ

บรรดาผู้ที่ไม่รู้เกี่ยวกับสันเขาหมื่นอสูรเพียงแค่มีกลิ่นเหม็นของเลือดก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไร

ข้าง ๆ อสูรโลหิตมีกองทัพศักดิ์สิทธิ์ 3,000 คน ตั้งขบวนอยู่ใกล้ ๆ

อู่หยุนจี๋พูดกับอสูรโลหิตด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คนที่พวกเจ้าต้องการอยู่ในคฤหาสน์นี้ นอกจากนั้นแล้วพวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ลงมือกับคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง ถ้าพวกเจ้าทำร้ายผู้อื่นก็อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ ในอาณาเขตทะเลชางหมาง กองทัพศักดิ์สิทธิ์ของข้าย่อมมีอำนาจเหนือกว่าพวกเจ้า”

ร่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นโลหิตปรากฏขึ้นตรงหน้าอู่หยุนจี๋ และหัวเราะอย่างเย็นชา “แน่นอน! แต่ว่าสำหรับผู้ใดที่มันกินคนของข้า ข้าจะฆ่าพวกมันทั้งหมด เจ้าไม่สามารถต่อรองในเรื่องนี้ได้!”

“ข้าตกลง!” อู่หยุนจี๋พยักหน้า จากนั้นเขานำกองทัพศักดิ์สิทธิ์ไปประจำอยู่ด้านซ้ายของกลุ่มคน

ตามคำสั่งของเหลียงซาน เขาต้องไปที่คฤหาสน์แม่ทัพเพื่อควบคุมกองทหารส่วนตัว 5,000 คนของหลิงเจิ้งสง

ต้องรู้ว่ากองทหารส่วนตัว 5,000 คนของหลิงเจิ้งสงนั้นรู้วิธีการใช้กระบวนรบและค่ายกล ดังนั้นผู้เชี่ยวชาญทั่วไปจึงไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้

หลังจากที่เหลียงซานขึ้นสู่บัลลังก์ กองทหาร 5,000 คนของหลิงเจิ้งสงก็ไม่เคยได้ออกไปต่อสู้อีกเลย ผ่านไปหลายสิบปีไม่มีใครรู้ว่ากองทหารเหล่านั้นแข็งแกร่งขึ้นมากแค่ไหนในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม อู่หยุนจี๋ก็ไม่ได้แยแสสักเท่าไหร่

เนื่องจากเขาเป็นผู้เป็นแม่ทัพของอาณาจักรอ้าวเทียน และกองทัพของเขาก็ล้วนเต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรวมแสงดารา แถมพวกเขายังรู้วิธีการใช้กระบวนรบและค่ายกล ภายใต้ผลของค่ายกลพวกเขาสามารถปลดปล่อยความแข็งแกร่งระดับสวรรค์ออกมาได้

ที่จุดยอดสุดของหลังคาพระราชวัง เหลียงซานจ้องมองไปยังทิศทางที่คฤหาสน์สราญรมย์ตั้งอยู่ที่โดยมีจางหมิงยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

“ฝ่าบาท เมื่อรวมความแข็งแกร่งของอสูรโลหิตเข้ากับผู้คนมากมายที่อยากชิงตัวผู้ครองสายเลือดพฤกษาสวรรค์ และสิบสองขันทีขององค์เหนือหัวของอาณาจักรอ้าวเทียน คฤหาสน์สราญรมย์จะต้องถูกถล่มจนราบเป็นหน้ากลองอย่างแน่นอน!” จางหมิงพูดอย่างมั่นใจ “และตอนนี้ทางฝั่งคฤหาสน์ตระกูลหลิง พวกเราก็ได้ส่งแม่ทัพอู่พร้อมกับกองกำลังกองทัพศักดิ์สิทธิ์ 3,000 คนของเขาไปแล้ว แต่ตระกูลจ้าวและตระกูลมี่เรายังไม่ได้ส่งใครไปจัดการ เราควรจะปล่อยพวกเขาไว้แบบนี้ก่อนดีหรือพวกเราควรจะส่งใครไปจัดการกับพวกเขาเพิ่มเติมไหมฝ่าบาท?”

เหลียงซานมองไปยังทิศทางของตระกูลมี่และตระกูลจ้าว และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ยังไม่ต้องทำอะไรกับพวกเขาก่อน ถ้าเราสามารถกำจัดตระกูลหลิงได้ ตระกูลจ้าวและตระกูลมี่ก็จะเหมือนกับงูที่โดนตัดหัว พวกเขาจะไม่เป็นภัยคุกคามกับเราอีกต่อไป และเมื่อไม่มีตระกูลหลิงแลัว อาณาจักรของเรายังจำเป็นต้องเหลือตระกูลจ้าวกับตระกูลมี่ไว้เพื่อให้พวกเขาช่วยทำให้อาณาจักรจันทราของเรารุ่งเรืองยิ่งขึ้นในอนาคต”

ในเวลาเดียวกันกับที่พวกเขาคุยกัน ทันใดนั้นกระแสพลังวิญญาณอันรุนแรงก็ได้ปะทุขึ้น ณ ทิศทางของคฤหาสน์ตระกูลหลิง

จางหมิงที่สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่ปะทุขึ้น เขาหัวเราะและพูดว่า “ดูเหมือนว่าแม่ทัพอู่กับกองทัพศักดิ์สิทธิ์ของเขาจะลงมือแล้ว!”

แม้ว่าอู่หยุนจี๋และกองทัพของเขาจะเริ่มลงมือ แต่จางหมิงก็ไม่ได้บินไปเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด จางหมิงไม่กล้าออกจากด้านข้างของเหลียงซาน เขากลัวว่าถ้าเขาไม่คอยปกป้องเหลียงซานเอาไว้ให้ดีแล้วเหลียงซานกลับถูกลอบสังหาร แผนที่พวกเขาวางไว้เพื่อกำจัดตระกูลหลิงจะศูนย์เปล่าไปทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงร่วมสังเกตสถานการณ์กับเหลียงซานเท่านั้น

แน่นอนว่ารอบ ๆ เหลียงซานไม่ได้มีแค่จางหมิงเท่านั้น แต่ยังมีขันทีและทหารอีกมากมายที่สร้างค่ายกลอยู่ พวกเขาสองคนยังคงมองไปที่คฤหาสน์แม่ทัพ เมื่อกลิ่นเลือดในอากาศรุนแรงขึ้นหลายเท่า แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร แต่พวกเขาก็ยังคงเห็นร่างสีแดงเลือดพุ่งเข้าหาคฤหาสน์สราญรมย์ พวกเขาก็เข้าใจว่าอสูรโลหิตก็ลงมือแล้วเช่นกัน!

ย้อนกลับไปเหตุการณ์ 1 ชั่วโมงก่อนหน้าทางด้านคฤหาสน์ตระกูลหลิง

เนื่องจากหลิงเจิ้งสงถูกให้ร้ายจนกลายเป็นกบฎ ด้านนอกของคฤหาสน์เขาจึงถูกล้อมรอบไปด้วยราชองครักษ์ของจักรพรรดิที่นำมาโดยเจิ้นฟูเห่า อย่างไรก็ตามเจิ้นฟูเห่าไม่ได้สั่งให้บรรดาราชองครักษ์บุกเข้าไปในคฤหาสน์ ภารกิจของพวกเขาไม่ใช่การบุกเข้าไป แต่พวกเขาได้รับคำสั่งมาเพื่อป้องกันไม่ให้คนด้านในหลบหนี

เมื่อเห็นอู่หยุนจี๋นำกองทัพศักดิ์สิทธิ์กว่า 3,000 คนมาถึง เจิ้นฟูเห่าก็เดินไปข้างหน้าทันทีและพูดว่า “แม่ทัพอู่ ไม่มีใครหนีออกจากที่นี่พ้นแน่นอน!”

อู่หยุนจี๋พยักหน้าและโบกมือส่งสัญญาณให้ทหารของเขา คนหลายสิบเข้าโจมตีในเวลาเดียวกันไปยังกำแพงของคฤหาสน์ตระกูลหลิง ส่งผลให้กำแพงทลายลงทันที

ขณะนี้ด้านหลังกำแพง หลิงเจิ้งสงสั่งให้กองทหารส่วนตัวของตระกูลทั้ง 4,250 นายจัดกระบวนรบเตรียมพร้อม