บทที่ 241 เหล่าเชลยศึกผู้มาจากอาณาจักรอ้าวเทียน

บทที่ 241 เหล่าเชลยศึกผู้มาจากอาณาจักรอ้าวเทียน บทที่ 241 เหล่าเชลยศึกผู้มาจากอาณาจักรอ้าวเทียน

ทุกคนในอาณาจักรจันทราต่างได้ยินเสียงคำรามของมังกรที่เป็นของหลิงว่านจุน

“บุตรหลานแห่งสายเลือดมังกรสวรรค์?”

คำ ๆ นี้ปรากฏขึ้นในใจของทุกคนทันทีที่ได้ยินเสียง

ทุกคนรู้แล้วเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในอาณาจักรจันทรา เมื่อข่าวการตายของเหลียงซานแพร่กระจายออกไป

ชนชั้นล่างโดยทั่วไปไม่ได้สนใจมากนักว่าใครจะเป็นจักรพรรดิ เพราะไม่ว่าใครจะขึ้นครองบัลลังก์พวกเขาก็ไม่ได้รับประโยชน์หรือเสียผลประโยชน์ใด ๆ

จะมีก็แต่คนชนชั้นกลางและชนชั้นสูงที่สนใจในการเปลี่ยนแปลงนี้ เนื่องจากการเปลี่ยนผู้นำหมายถึงการเปลี่ยนนโยบายหรือรูปแบบการบริหารอาณาจักรใหม่ ซึ่งมันค่อนข้างจะมีผลกับพวกเขาไม่ทางอ้อมก็ทางตรง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เหล่าคนชนชั้นสูงเป็นกลุ่มคนที่ได้เปรียบที่สุด เนื่องจากพวกเขาค้นพบมานานแล้วว่าคนที่กลายเป็นจักรพรรดินั้นเป็นคนจากคฤหาสน์สราญรมย์แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ก็ยังมีบางคนก็รู้แล้วเหมือนกันว่าเป็นหลิงยี่เทียนที่จะขึ้นครองบัลลังก์

ซึ่งข่าวนี้ทำให้พวกเขาทุกคนอยากรู้อยากเห็นมาก เพราะเคยมีข่าวลือว่าหลิงยี่เทียนไม่สามารถบ่มเพาะได้ จักรพรรดิใหม่ผู้นี้จะไม่อ่อนแอเกินไปงั้นหรือ?

อย่างไรก็ตามเมื่อเสียงคำรามของมังกรแผดดังออกมาจากคฤหาสน์สราญรมย์ทุกคนก็สงบความคิดของตัวเองลง ด้วยการปรากฏตัวของบุตรหลานแห่งสายเลือดมังกรสวรรค์แม้ว่าตอนนี้จักรพรรดิใหม่ผู้นี้จะอ่อนแอ แต่พวกเขาก็ยังต้องยำเกรง

หลายคนที่มีความคิดไม่ซื่อก็ล้มเลิกในทันที แม้แต่คนจากตระกูลเหลียงก็ไม่ได้พูดอะไร ความจริงตระกูลเหลียงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนิ่งเงียบ พวกเขาเข้าใจชัดเจนเกี่ยวกับสถานการณ์ที่น่าสังเวชของเหล่าตระกูลที่ล้มเหลวในการบ่มเพาะเต๋าดวงใจจักรพรรดิดีว่าจุดจบของพวกเขานั้นจะไม่น่าพิศมัยสักเท่าไหร่

แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขากลับไม่ถูกกดขี่แม้แต่น้อย ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากสำหรับพวกเขา

อย่างไรก็ตามก็ยังมีหลายคนในเมืองหลวงที่ยังคงอยู่ในอาการตื่นตระหนก

คนเหล่านี้คือเหล่าคนที่ยังไม่ทันได้หลบหนีไป เช่น หยุนตงไห่ ซึ่งเป้นลูกชายของเจ้าเมืองหมอกเมฆา และคนอื่น ๆ

ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว และหัวใจของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความกลัว พวกเขาไม่รู้ว่าหลิงยี่เทียนจะทำอะไรกับพวกเขาหลังจากขึ้นสู่บัลลังก์

หลังจากคิดอยู่นาน หยุนเหลียนชานก็พูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เราต้องขายหอการค้าของเรา และไปขอขมาพวกเขา ด้วยวิธีนี้มันอาจรับประกันความอยู่รอดของตระกูลของเราได้”

หยุนตงไห่ก็คิดแบบเดียวกัน ปัญหาก็คือหอการค้าของพวกเขาใหญ่เกินไปใครจะสามารถซื้อและดูแลมันต่อไปได้? เกี่ยวกับเรื่องนี้พวกเขาพบว่ามีเพียงตระกูลมี่ ที่ในช่วง 2-3 ปีนี้มีผลกำไรเพิ่มขึ้นทุกวัน น่าจะมีกำลังทรัพย์พอที่จะซื้อหอการค้าของพวกเขาได้

ในขณะที่ผู้คนในเมืองกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับสถานการณ์ของตัวเองและตระกูล

ตอนนี้ข้ารับใช้ใหม่ทั้ง 17 คนร่วมกับหลิงฉุยฟงได้พาเชลยศึกกองทัพศักดิ์สิทธิ์มาถึงที่คฤหาสน์สราญรมย์แล้ว

เมื่อตอนที่พวกเขามาถึงทางเข้าคฤหาสน์สราญรมย์ พวกเขาเองก็ได้ยินเสียงคำรามของมังกร แต่พวกเขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน

เมื่อกองทัพศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่คฤหาสน์สราญรมย์ บรรดาข้ารับใช้ใหม่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

ขนาดกองทัพศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรอ้าวเทียนยังหนีไม่รอด ฉะนั้นเรื่องที่พวกเขาต้องอยู่ในสภาพแบบนี้มันคงไม่ใช่เรื่องน่าอับอายสักเท่าไหร่จริงไหม?

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง หลิงตู้ฉิงก็ออกมาพร้อมกับหลิงว่านจุนและหลิงยี่เทียน

“พวกเจ้าทุกคนอยู่ในขอบเขตรวมแสงดารา ถ้าหากว่าข้าฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดทุกคนในตอนนี้มันคงจะเป็นอะไรที่น่าเสียดายเกินไป” หลิงตู้ฉิงพูดขึ้น “แต่อันที่จริงข้าเองก็สามารถฝึกฝนคนของข้าให้แข็งแกร่งเท่ากับหรือมากกว่าพวกเจ้าได้เช่นกัน แต่มันก็ต้องใช้เวลาพอสมควร ดังนั้นข้าจะให้พวกเจ้าเลือกว่าจะจำนนต่อข้าหรือว่าพวกเจ้าต้องการที่จะตาย?”

พอได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของอู่หยุนจี๋เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันทีพร้อมกับพูดว่า “พวกเราทุกคนเป็นทหารของอาณาจักรอ้าวเทียน ถ้าเรายอมจำนนต่อท่าน เราจะกลายเป็นคนทรยศและต้องเผชิญกับการไล่ล่าขององค์จักรพรรดิ แถมพวกท่านเองจะต้องเดือดร้อนอย่างหนัก รู้แบบนี้ท่านยังอยากให้พวกเราเป็นคนของท่านอีกงั้นเหรอ?”

“ถึงแม้พวกเจ้าไม่เข้าร่วมกับข้า ท่านพ่อของข้าก็จะสังหารพวกเจ้าทั้งหมดอยู่ดีและจักรพรรดิของเจ้าก็จะต้องมาแก้แค้นข้าคืนเหมือนเดิม สรุปแล้วไม่ว่าจะยังไงฝั่งข้าก็มีปัญหา ฉะนั้นเจ้าจะเลือกยังไงดี? จะร่วมกันฝ่าฟันปัญหาไปกับข้าหรืออยากจะหนีปัญหาโดยการเลือกที่จะตาย พวกเจ้าก็เลือกเอา” หลิงยี่เทียนยิ้ม “แต่อันที่จริงพวกเจ้าก็ไม่ควรต้องกังวลอะไรให้มันมากมายหรอก ต่อจากนี้ข้าจะขยายความแข็งแกร่งของอาณาจักรเราทันที และในอนาคต อาณาจักรอ้าวเทียนจะเป็นเพียงหินรองเท้าของข้า”

อู่หยุนจี๋ขมวดคิ้ว “นี่พวกท่านรู้รึเปล่าว่าอาณาจักรอ้าวเทียนแข็งแกร่งแค่ไหน?!”