บทที่ 256 เริ่มการเดินทางอันแสนยาวนาน

บทที่ 256 เริ่มการเดินทางอันแสนยาวนาน บทที่ 256 เริ่มการเดินทางอันแสนยาวนาน

ในหลายวันต่อ ๆ มา หลิงตู้ฉิงไม่ได้สนใจเรื่องราวของโลกภายนอกอีกต่อไป เขาเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในคฤหาสน์สราญรมย์เพียงอย่างเดียว

นอกเหนือจากคนในคฤหาสน์แล้ว ไม่มีใครรู้ทั้งนั้นว่าเขากำลังหมกหมุ่นกับอะไรอยู่

หลายปีต่อมา หลิงตู้ฉิงก็ได้ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง แต่การปรากฏกายของเขาในครั้งนี้คือเป็นการปรากฎกายเพื่อให้บรรดาคนในตระกูลของเขาได้ร่ำลา เนื่องจากว่าเขากำลังจะต้องออกเดินทางไปจากทวีปเทียนหยวนแล้ว

“ที่คฤหาสน์ ข้าได้ทำการเสริมอำนาจของมันเข้าไปมากมายจนเพียงพอที่จะปกป้องพวกเจ้าได้แน่นอน ถ้าหากพวกเจ้าเจอกับศัตรูที่ไม่สามารถรับมือได้ไหว พวกเจ้าจงกลับมาที่คฤหาสน์สราญรมย์เพื่อรอวันที่ข้ากลับมา” หลิงตู้ฉิงกล่าวสั่งกับบรรดาคนของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

จ้าวเหมิงลู่มองไปที่หน้าของเขาและตอบกลับ “ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราจะทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง ส่วนท่านเองที่ต้องออกเดินทางก็โปรดรักษาตัวให้ดีด้วย”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าอย่างหนักแน่นและจากนั้นเขาก็เดินขึ้นรถม้า

แต่รถม้าคันนี้ไม่ใช่คันเดิมกับที่กงหนิวเคยลาก มันคือรถม้าที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ซึ่งเป็นพาหนะวิเศษระดับวิญญาณ

ถึงแม้ว่ารถม้าคันเดิมจะมีความแข็งแกร่งที่มากกว่า แต่ด้วยเงื่อนไขที่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับนั้นมีผนึกที่ไม่สามารถนำสมบัติใด ๆ ที่มีพลังแห่งกฎของสวรรค์ผ่านเข้าไปด้วยได้ มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะนำมันไปด้วย

เขาจึงต้องทิ้งรถม้าคันเก่าและบรรดาสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ทั้งหลายไว้ที่คฤหาสน์

“ท่านพี่หญิง ท่านไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราจะดูแลสามีของพวกเราเป็นอย่างดี” มี่ไลและหลิวเฟ่ยเฟ่ยยิ้มตอบ

เมื่อพูดจบ พวกนางก็เดินขึ้นไปบนรถม้าเช่นกัน

มากกว่า 10 ปีที่ผ่านมา ระดับการบ่มเพาะของพวกนางทั้งคู่ในตอนนี้ได้ถึงขอบเขตประสานทะเลปราณระดับ 12 เป็นที่เรียบร้อยและยังคงถูกหยุดไว้ที่ระดับนี้ไม่ขยับเลื่อนระดับขึ้นไปอีก เนื่องจากนี่เป็นคำสั่งพิเศษของหลิงตู้ฉิงที่สั่งไว้

และแน่นอนว่าทั้งคู่ก็ได้ทำตามเงื่อนไขที่หลิงตู้ฉิงเคยวางเอาไว้ให้พวกนางจนครบ ซึ่งมี่ไลในตอนนี้ก็ได้บรรลุวิชาเกล็ดน้ำค้างสารทฤดูเป็นที่เรียบร้อย ส่วนหลิวเฟ่ยเฟ่ยก็เองก็ได้บรรลุวิชาดรุณีเยือกแข็งไปถึงขั้นน้ำแข็งทมิฬแล้วเช่นกัน

ทางด้านของหลิงตู้ฉิง ในเวลา 10 กว่าปีที่ผ่านมาระดับการบ่มเพาะของเขาเองก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แต่มันก็เป็นไปอย่างเชื่องช้า ซึ่งทำให้ในตอนนี้ระดับการบ่มเพาะของเขาได้มาอยู่ที่ขอบเขตประสานทะเลปราณระดับ 10

นอกจากมี่ไลและหลิวเฟ่ยเฟ่ยที่ขึ้นรถม้าแล้ว ยังมีหลิงเทียนหยุนที่เดินขึ้นมาบนรถม้าเช่นกัน

ซึ่งเมื่อทุกคนเห็นภาพเช่นนี้ก็ไม่มีใครที่เอ่ยปากคัดค้าน เนื่องจากหลิงเทียนหยุนเองก็เป็นอีกหนึ่งคนที่หลิงตู้ฉิงได้บอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะให้เขาไปด้วย

และแน่นอนว่าระดับการบ่มเพาะของหลิงเทียนหยุนในตอนนี้ก็พอที่จะปกป้องตัวเองได้บ้างแล้ว ระดับการบ่มเพาะของเขาตอนนี้ได้มาอยู่ที่ขอบเขตประสานทะเลปราณระดับ 5 บวกกับเขายังมีรากฐานการบ่มเพาะที่แข็งแกร่งอีกต่างหาก

ซือโถวเหวินหยวนที่ในตอนนี้เขามองไปยังคนทั้งสี่ที่ขึ้นไปบนรถม้าแล้วด้วยสีหน้าที่ขัดแย้งจนเขาอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “นายท่าน กุญแจที่ไว้สำหรับเข้าไปยังเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับนั้นสามารถนำคนเข้าไปได้เพียงแค่ 3 คนเท่านั้น ต่อให้ข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยอย่างข้าจะไม่ไปด้วย แต่บรรดาสมาชิกของครอบครัวที่ท่านนำไปด้วยมันก็ยังเกินจำนวนคนอยู่ดี”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ “ไม่ต้องห่วง ในเมื่อข้าเคยสัญญาไปแล้วว่าจะพาเจ้าไป เจ้าก็ต้องเข้าไปได้ ข้ามีวิธีของข้าอยู่แล้ว หรือต่อให้ข้าจะใช้วิธีของข้าพาเจ้าเข้าไปไม่ได้ ข้าก็ยังมีกุญแจอีกดอกที่ได้มาจากหลูซ่างเก๋อ ซึ่งอยู่ในมือข้ามาโดยตลอด”

เมื่อซือโถวเหวินหยวนได้ยินนี้เช่นนี้ เขาก็รู้สึกโล่งใจและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็ค่อยโล่งใจ”

“กงหนิว ออกเดินทางได้!”

“เฟิงนำทางกงหนิวไปยังภูเขาเซียนนักปราชญ์ ที่ตั้งอยู่บนเกาะไท่อี้เป็นที่แรก”

“ซือโถว เจ้าไปนั่งบนพาหนะวิเศษของเจ้าเองซะ ข้าต้องการความสงบที่จะถ่ายทอดสุดยอดวิชาให้กับคนในครอบครัวข้า” หลิงตู้ฉิงกล่าวสั่งเป็นลำดับ

ซือโถวเหวินหยวนที่กำลังจะก้าวขึ้นพาหนะวิเศษของเขาเองได้กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเคอะเขิน “เอ่อ…นายท่าน ท่านพอจะสอนสุดยอดวิชาอะไรก็ได้ที่มันเหนือกว่าที่ข้ามีให้หน่อยได้ไหม?”

หากว่าแม้แต่หลิงตู้ฉิงยังใช้คำว่า ‘สุดยอดวิชา’ ซือโถวเหวินหยวนรู้ได้ทันทีว่ามันต้องเป็นวิชาที่ไร้เทียมทานแน่นอน ฉะนั้นถึงแม้ว่าเขาจะแก่กว่าหลิงตู้ฉิงไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่รอบต่อกี่รอบ แต่เขาก็ยังพยายามทำสีหน้าน่าเอ็นดูเพื่อขอความเห็นใจให้หลิงตู้ฉิงสอนวิชาแบบนี้ให้เขาบ้าง

“ไม่มีทาง!” หลิงตู้ฉิงปฏิเสธเขาทันควัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซือโถวเหวินหยวนก็ทำหน้าจ๋อย และเดินขึ้นพาหนะวิเศษของเขาไป

ในหลายปีที่ผ่านมานี้ ซือโถวเหวินหยวนเองก็ทำการข่มระดับการบ่มเพาะของเขาให้อยู่ในขอบเขตครึ่งสวรรค์เพื่อรอเวลาที่จะได้ไปยังเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ เขาไม่ต้องการที่จะทะลวงขอบเขตไปยังขอบเขตสวรรค์เช่นนี้ เขาต้องการที่จะเข้าไปวัดดวงตามหาสมบัติวิเศษที่จะทำให้เขาบรรลุระดับการบ่มเพาะไปถึงขอบเขตนภาระดับ 13 และจากนั้นถึงจะทะลวงขอบเขตไปยังขอบเขตสวรรค์