บทที่ 277 ลาภก้อนใหญ่ที่ไม่คาดคิด

บทที่ 277 ลาภก้อนใหญ่ที่ไม่คาดคิด

กลุ่มผู้เชี่ยวชาญอักขระเวทย์ที่อยู่รอบ ๆ เห็นเพียงแค่หลิงตู้ฉิงเป่าเพียงครั้งเดียวก่อนที่เขาจะได้ยันต์สั่งสวรรค์มา

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นว่าระดับการบ่มเพาะของหลิงตู้ฉิงลดลงไป 1 ระดับ ที่สำคัญกว่านั้นการย่างก้าวของหลิงตู้ฉิงนั้นดูสั่นไหวไม่เหมือนก่อนหน้านี้ นั่นหมายความว่าการได้ยันต์สั่งสวรรค์นี้มาไม่ใช่เรื่องง่าย

แม้ว่ามี่ไลและหลิวเฟ่ยเฟ่ยจะไม่สามารถรู้ได้ว่าระดับการบ่มเพาะของหลิงตู้ฉิงลดลง แต่พวกนางสามารถเห็นได้ว่าร่างกายของหลิงตู้ฉิงกำลังสั่นเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงค่อย ๆ ออกมาจากระยะอาณาเขตป้องกันของค่ายกลอย่างช้า ๆ พวกนางก็รีบวิ่งเข้าไปหาหลิงตู้ฉิงประกบซ้ายและขวาของเขา

“สามี ท่านเป็นอะไรมากไหม?” มี่ไลถามอย่างกังวล นางรู้ว่าหลิงตู้ฉิงไม่เคยมีอาการแบบนี้แม้ว่าเขาจะเคยต่อสู้กับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตครึ่งสวรรค์หลายสิบ หรือแม้แต่ตอนที่เขาสังหารผู้เชี่ยวชาญขอบเขตสวรรค์ด้วยหมัดเดียว เขาก็ไม่มีอาการเช่นนี้

หลิวเฟ่ยเฟ่ยพูด “สามี รีบไปพักผ่อนเถอะ!”

หลิงตู้ฉิงโบกมือและพูดว่า “เมื่อเทียบกับการได้รับยันต์สั่งสวรรค์มา มันก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว”

เสี่ยวเยว่เฟิงและซือโถวเหวินหยวนมองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้าจริงจัง ขณะที่หลิวเฟ่ยเฟ่ยและมี่ไลถามขึ้นด้วยความกังวล

พวกเขารู้ดีว่าจำนวนพลังวิญญาณที่หลิงตู้ฉิงต้องใช้ในการทะลวงขอบเขตนั้นมหาศาลเกินมนุษย์ปกติไปมาก และตอนนี้พวกเขาก็ได้สังเกตเห็นว่าระดับการบ่มเพาะของหลิงตู้ฉิงหล่นมา 1 ระดับ ซึ่งมันนับได้ว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของเขา

เสี่ยวเยว่เฟิงเดินเข้าไปอยู่ข้าง ๆ ของหลิงตู้ฉิง และเริ่มถ่ายโอนพลังวิญญาณของนางไปยังร่างกายของเขา

“เฟิงไม่ต้อง!” หลิงตู้ฉิงหยุดนาง สำหรับคนอื่น ๆ ทะเลวิญญาณของเขาเป็นเหมือนหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ถ้าเขาต้องการเติมเต็มมัน เขาจะต้องใช้พลังวิญญาณของเสี่ยวเยว่เฟิงมากเกินกว่าที่นางจะรับไหว

จื่อเซี่ยงและจางเฉียนที่เฝ้าดูอยู่รอบนอก เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงได้รับยันต์สั่งสวรรค์แล้ว พวกเขาก็เผยรอยยิ้มอันมีเลศนัยและจากไป

ในสายตาของพวกเขา ยันต์สั่งสวรรค์นี้เป็นของที่อยู่ในกระเป๋าพวกเขาไปแล้ว เพียงแค่ต้องตกลงกันว่าจะแบ่งกันอย่างไร

“ยันต์สั่งสวรรค์?” จื่อคงและจางหานอุทานด้วยความประหลาดใจ

ยันต์สั่งสวรรค์นี้ปรากฎมาหลายปีแล้ว และตอนนี้ก็ถูกชิงไปในที่สุด?

ในชั่วพริบตา อารมณ์ของพวกเขาก็กลายเป็นเริ่มตื่นเต้น ทั้งสองมองหน้ากันและถามเกือบจะพร้อมกันว่า “เราจะแบ่งมันยังไง?”

ตอนนี้มียันต์สั่งสวรรค์มาเพิ่มเติม ทั้งสองตระกูลจึงเริ่มการต่อรองกันอย่างเข้มข้น

ในเวลานี้ภายในสวนด้านหลังของหมู่ตึกหยูอี่ จงขุยมองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยความตื่นเต้นและตื่นตะลึง ในที่สุดคนที่พวกเขาตามหาก็ปรากฏจนได้

แม้ว่าวิธีการที่ได้รับยันต์สั่งสวรรค์จะผิดปกติไปเล็กน้อย แต่บรรพบุรุษของพวกเขาได้พูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าใครก็ตามที่ได้รับมันจะเป็นคนที่ถูกผูกชะตาไว้และควรถูกมองว่าเป็นแขกที่มีค่าที่สุด

นอกจากนี้ในฐานะผู้พิทักษ์ของหมู่ตึกหยูอี่ เขาเข้าใจดีกว่าคนอื่น ๆ อีกมากมายว่าการได้รับยันต์สั่งสวรรค์นั้นยากเย็นเพียงใด

พูดอีกนัยหนึ่งยิ่งพวกเขาเข้าใกล้ยันต์สั่งสวรรค์มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งมีอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

แม้แต่เขาก็เอาออกมันออกมาไม่ได้นับประสาอะไรกับคนอื่น

นอกจากนี้เขายังได้เห็นความเสียหายต่อร่างกายของหลิงตู้ฉิงจากการลดระดับของการบ่มเพาะของเขา แต่แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่การสามารถเป่ายันต์สั่งสวรรค์ออกมาก็ยังคงเป็นทักษะ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้อย่างชัดเจนว่ายันต์สั่งสวรรค์นั้นเป็นศูนย์กลางของค่ายกลป้องกันของสวน!

“น่าทึ่ง! มันน่าทึ่งจริง ๆ!” จงขุยปรบมือและชมเชย

ผู้เชี่ยวชาญอักขระเวทย์ที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็เสียใจที่หลิงตู้ฉิงได้รับยันต์สั่งสวรรค์ด้วยการเป่าลมเพียงครั้งเดียว

“ตราบเท่าที่ข้าสามารถเข้าไปในระยะ 1 เมตรจากยันต์สั่งสวรรค์ได้ ข้าก็คงได้มันมาเช่นกัน!” ผู้เชี่ยวชาญอักขระเวทย์หลายคนพูดอย่างไม่พอใจ

น่าเสียดายที่จงขุยจะไม่ให้โอกาสพวกเขาอีก

“บุคคลที่ถูกชะตากำหนดที่เรารอคอยได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว สำหรับแขกผู้มีเกียรติกรุณารอสักครู่ ข้ามีของขวัญอันล้ำค่านอกจากยันต์สั่งสวรรค์เอาไว้ให้ท่านด้วย” เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงและคนของเขากำลังจะจากไป จงขุยจึงรีบหยุดพวกเขาไว้

หลิงตู้ฉิงยิ้มเล็กน้อย “ท่านจะกลับคำพูดเหรอ?”

จงขุยยิ้มและพูดว่า “แน่นอนว่าไม่! ยันต์สั่งสวรรค์นั่นเป็นของท่านแน่นอน”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมถึงให้เราอยู่ที่นี่?” หลิงตู้ฉิงทำท่าจะจากไป

หลิงตู้ฉิงสามารถบอกได้ว่าหมู่ตึกหยูอี่ได้จ่ายเงินจำนวนมหาศาลเพื่อหาคนที่ชะตากำหนดไว้ และเขาได้กลายเป็นบุคคลที่พวกเขาตามหาไปแล้ว ซึ่งแน่นอนหลิงตู้ฉิงเองก็ไม่รู้ว่าทำไมคนของหมู่ตึกหยูอี่ถึงต้องตามหาคนที่ถูกชะตากำหนดไว้อะไรนี่กัน