บทที่ 299 องค์หญิงอาณาจักรอี้จิ๋นมาเยือน

บทที่ 299 องค์หญิงอาณาจักรอี้จิ๋นมาเยือน บทที่ 299 องค์หญิงอาณาจักรอี้จิ๋นมาเยือน

ในตอนนี้เมื่อเฟิงชิงหยางถูกพูดถึง หลิงตู้ฉิงก็อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอยราวกับว่าเขาได้ย้อนกลับไปสู่อดีตอย่างกะทันหัน

ในยุคสงครามที่ร้อนระอุ มีเหตุการณ์อยู่ครั้งหนึ่งที่เขากำลังจะสังหารศัตรู แต่ในช่วงวินาทีนั้นเขากลับสังเกตเห็น ‘ทหารระดับล่าง’ ผู้หนึ่งที่สามารถปลดปล่อยเจตจำนงแห่งกระบี่จนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้

โดยปกติเขาจะไม่สนใจสิ่งอื่นใด เนื่องจากชีวิตของทหารที่ต่ำต้อยผู้หนึ่งไม่ได้มีค่าแม้แต่ให้เขาชายตามองด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ภาพของการเปล่งประกายเจตจำนงแห่งกระบี่ที่ทหารผู้นี้ได้สร้างขึ้นมันทำให้เขาค่อนข้างประทับใจและรู้ได้ทันทีว่าเขาได้พบกับอัจฉริยะแห่งกระบี่เข้าให้แล้ว จากนั้นเขาจึงอยู่ให้คำชี้แนะแก่ทหารผู้นี้อยู่เวลานานกว่า 1 เดือน จนกระทั่งการรบจบสิ้น

หลิงตู้ฉิงยังจำช่วงเวลานั้นได้ดี ราวกับมันเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน

“ข้าผู้บัญชาการกองทหารอารักขาองค์หญิง เหมาจิ๋น ขอพบท่านหลิง!” เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอกและปลุกทั้งสองคนออกจากภวังค์

เสี่ยวเยว่เฟิงพูดด้วยความประหลาดใจ “ที่แท้ก็เป็นองค์หญิงของอาณาจักรอี้จิ๋นนี่เองที่มา แต่นายท่าน ข้าได้ยินมานานแล้วว่าระดับการบ่มเพาะของนางนั้นได้ไปถึงระดับนักบุญแล้ว นอกจากนี้บรรดาผู้คนยังโจษจันกันว่าความงดงามของนางนั้นไม่เป็นรองผู้ใดเลยในอาณาเขตนภา”

ขณะที่เสี่ยวเยว่เฟิงพูด เปียนเฉียวเฉียวก็วิ่งเข้ามาด้วยความกระวนกระวาย “นายท่านผู้บัญชาการกองทหารอารักขาองค์หญิงได้มาขอเข้าพบกับท่าน!”

“ให้เขาส่งของมาตามกฎ!” หลิงตู้ฉิงพูดโดยไม่มีร่องรอยของความสุภาพ

เปียนเฉียวเฉียวจากไปด้วยความลังเล เนื่องจากนางไม่แน่ใจว่าคำตอบแบบนี้จะทำให้ผู้บัญชาการทหารข้างนอกนั่นโกรธหรือไม่

“นางเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญอย่างนั้นเหรอ ข้าก็สงสัยอยู่ว่าทำไมเมื่อครู่นางถึงต้องจงใจปลดปล่อยกลิ่นอายขอฃนางเองถึงขนาดนั้น” หลิงตู้ฉิงพูดกับเสี่ยวเยว่เฟิง

“นายท่าน ข้าคิดว่าผู้ที่มาหาเราตอนนี้น่าจะไม่ใช่คนที่อารมณ์เย็นสักเท่าไหร่ และที่นี่คือดินแดนของอาณาจักรอี้จิ๋น ซึ่งมันเป็นถิ่นของพวกเขา ฉะนั้นท่านต้องระวังไว้บ้างก็คงจะดี!” เสี่ยวเยว่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญ การบ่มเพาะของนางไม่นับว่าเป็นอะไรได้ ฝั่งตรงข้ามไม่จำเป็นต้องใช้อาณาเขตสวรรค์ด้วยซ้ำ เพียงแค่ฝั่งตรงข้ามปลดปล่อยกลิ่นอายของตัวเองออกมานางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

หลิงตู้ฉิงพูดอย่างไม่แยแสว่า “อย่ากังวล ฝั่งตรงข้ามเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญเท่านั้นเอง”

จากนั้นไม่นาน ชายวัยกลางคนซึ่งก็คือ เหมาจิ๋นซุนก็ปรากฎตัวอยู่ต่อหน้าหลิงตู้ฉิง

“คารวะ ท่านหลิง!” เหมาจิ๋นซุนยิ้ม

“ท่านมาที่นี่มีเรื่องอะไร?” หลิงตู้ฉิงเลิกคิ้ว

เหมาจิ๋นซุนยิ้มและพูดว่า “เนื่องจากองค์หญิงของข้าได้ยินชื่อเสียงอันโด่งดังของท่าน พระนางจึงกระหายอยากทำความรู้จักกับท่านและถ้าหากเป็นไปได้ พระนางต้องการมอบตำแหน่งให้ท่านหลิงมาเป็นแขกของอาณาจักรเรา ตอนนี้องค์หญิงกำลังรอท่านอยู่ที่จวนเจ้าเมืองแล้ว ข้ามาที่นี่เพื่อมาเชิญท่านหลิงให้ไปกับข้า เพื่อพบกับองค์หญิง”

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “ข้าไม่สนใจที่จะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของใคร! นอกจากนี้หากใครต้องการพบข้าก็ให้พวกเขามาที่นี่ ข้าไม่สะดวกที่จะออกจากที่นี่”

เมื่อได้รับคำตอบเช่นนี้ ท่าทีของเหมาจิ๋นซุนเปลี่ยนไปเป็นบูดบึ้งทันที เขาเตือนหลิงตู้ฉิงทันทีว่า “ข้ารู้ว่าความสามารถของท่านหลิงเป็นที่โจษจันไปทั่ว แต่ถ้าท่านไม่ได้รับการส่งเสริมที่ดีแล้วความสามารถของท่านมันก็ไม่สามารถพัฒนาไปไหนได้ไกลมากนักหรอก ยิ่งไปกว่านั้นองค์หญิงของข้ามีตำแหน่งที่สูงส่ง ดังนั้นมันคงไม่เหมาะสมหรอกใช่ไหมที่จะให้พระนางต้องมาพบท่านด้วยตัวเองถึงที่นี่ ท่านว่าจริงไหม?”

ในความเป็นจริง เหมาจิ๋นซุนกำลังสาปแช่งอยู่ในใจ ‘เจ้าก็เป็นแค่อัจฉริยะในเต๋าของอักขระเวทย์ที่ทรงพลังกว่าผู้อื่นอยู่บ้าง และเต๋าหลอมโอสถของเจ้าก็ใช่ว่าจะเป็นที่หนึ่งของโลกใบนี้ แล้วเจ้ามีสิทธิอะไรให้พวกเราพาองค์หญิงมาพบเจ้าถึงที่พำนักของเจ้ากัน?’

หลิงตู้ฉิงเหลือบมองไปที่เหมาจิ๋นซุน เขาชี้ไปข้างนอกแล้วพูดว่า “ออกไปได้แล้ว และครั้งต่อไปที่เจ้ามาที่นี่ เจ้าไม่จำเป็นต้องตะโกนเสียงดังโวยวายตอนที่เจ้ามาถึง เจ้าแค่เพียงทำตามกฎที่ประตูแล้วเจ้าก็เข้ามาแบบเงียบ ๆ ก็พอ”

ใบหน้าของเหมาจิ๋นซุน ซึ่งแต่เดิมมีรอยยิ้มตอนนี้มันกลับกลายเป็นเฉยชา

เขาพยักหน้าเล็กน้อย พลางลุกขึ้นยืนและจากไปทันที จากนั้นเขาบินกลับไปยังจวนเจ้าเมือง และขอเข้าเฝ้า สีเป่ยเซียะ ทันที “ฝ่าบาทผู้ใต้บังคับบัญชา เหมาจิ๋น ขอเข้าเฝ้าพระองค์!”