บทที่ 320 หากมีอีกครั้งข้าจะฆ่าเจ้าโดยไม่ปราณี!

บทที่ 320 หากมีอีกครั้งข้าจะฆ่าเจ้าโดยไม่ปราณี! บทที่ 320 หากมีอีกครั้งข้าจะฆ่าเจ้าโดยไม่ปราณี!

ในพริบตา 3 ปีได้ผ่านไปไวเหมือนโกหก

แต่มี่ไลและคนอื่น ๆ ในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถบรรลุการใช้งานวิชาเจตจำนงแปลงสรรพสิ่งได้อย่างสมบูรณ์

ถ้าจะหาว่ามี่ไลและหลิวเฟ่ยเฟ่ยนั้นหัวทึบ แม้แต่หลิงเทียนหยุนที่มีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาก็ยังไม่สามารถก้าวหน้ามากไปกว่าพวกนางได้สักเท่าไหร่ หากวัดจากตรงจุดนี้จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าวิชาเจตจำนงแปลงสรรพสิ่ง นั้นเป็นวิชาที่ฝึกฝนได้ยากขนาดไหนถึงแม้ว่าจะได้รับการชี้แนะโดยหญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์ก็ตาม

แต่ยังมีคนผู้หนึ่งที่มีความก้าวหน้าอยู่บ้างนั่นก็คือ เย่ชิงเฉิง ที่โชคดีมีคนทั้งสามฝึกนำไปก่อนนางจึงสามารถขอคำชี้แนะพื้นฐานที่ทั้งสามเข้าใจได้ ทำให้ในช่วงเวลาที่ผ่านมานางจึงสามารถฝึกตามทันทั้งสามคนได้โดยไม่ยากลำบากเหมือนกับต้องฝึกใหม่คนเดียวตั้งแต่เริ่ม

ส่วนทางด้านหลิงตู้ฉิงก็ได้พยายามให้คำแนะนำแก่คนทั้งสี่เป็นบางครั้งบางคราวบ้างเช่นกัน

แต่ในวันนี้ขณะที่หลิงตู้ฉิงกำลังให้คำชี้แนะกับคนทั้งสี่อยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ว่ากำแพงพลังวิญญาณที่เขาสร้างไว้ได้ถูกเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเจาะผ่านเข้ามา ซึ่งเศษเสี้ยวจิตวิญญาณนี้มีการพลางตัวไว้อย่างดีเลิศ มันบ่งบอกได้ว่าเจ้าของของมันนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในระดับสูงมาก ซึ่งต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญก็คงไม่มีทางที่จะตรวจพบมันเจอแน่นอน

แต่น่าเสียดายที่คนที่มันกำลังสอดแนมอยู่นั้นไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญธรรมดาแต่เป็น หลิงตู้ฉิง!

หลิงตู้ฉิงจ้องเขม็งไปที่เศษเสี้ยวจิตสำนักด้วยสายตาเย็นชา พลางปล่อยเปลวเพลิงสีดำทมิฬลุกท่วมขึ้นบนฝ่ามือ และส่งมันไปเผาเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่บุกรุกเข้ามาทันที

เศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่หาญกล้าลอบเข้ามาภายในรถม้านั้นเมื่อต้องกับเปลวเพลิง ภาพที่ออกมามันคล้ายกับใบไม้แห้งที่ติดไฟอย่างไม่มีผิดเพี้ยน มันถูกไฟลุบท่วมและไหม้หายไปในพริบตา

คนอื่น ๆ ที่อยู่ภายในรถเมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ต่างก็ตกใจกันยกใหญ่ “สามี/ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้น?”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “บางคนต้องการสอดรู้เรื่องของเรา กงหนิวหยุดรถ!”

หลังจากพูดจบ หลิงตู้ฉิงเปิดประตูรถม้าและยืนอยูที่หน้าประตู ตามหลังมาด้วยเย่ชิงเฉิงและคนอื่น ๆ

หลิงตู้ฉิงมองไปยังชายชราที่ล่วงลงไปที่พื้นดินด้านล่าง และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้กล้าเข้ามาแอบดูความลับของข้า!”

ชายชราที่ได้ยินหลิงตู้ฉิงใช้คำพูดจองหองกับเขาเช่นนี้ ข่มอารมณ์ไม่ไหวจึงปลดปล่อยจิตสังหารออกมา พลางจ้องเขม็งไปที่หลิงตู้ฉิง

อันที่จริงชายชราผู้นี้รู้สึกสงสัยมาได้สักพักแล้วว่า พวกของหลิงตู้ฉิงที่อยู่ในรถนั้นทำอะไรกันแน่ และวันนี้ก็เป็นวันที่เขาอดรนทนไม่ไหวจริง ๆ เขาจึงได้ลอบส่งเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของเขาเข้าไปในรถม้าเพื่อดูว่าคนข้างในทำอะไรกัน

แต่น่าเสียดาย ในขณะเดียวกับที่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณของเขาได้ทะลุผ่านกำแพงวิญญาณเข้าไปได้ เศษเสี้ยวจิตวิญญาณของเขากลับถูกไฟปริศนาเผาจนเป็นจุลในทันที

การถูกทำลายเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก

ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับต้น ๆ ของอาณาเขตนภา มันเป็นการเสียหน้ามาก ๆ ที่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตประสานทะเลปราณเช่นนี้ ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคืองเขาจึงไม่ลังเลเลยทีจะปล่อยกลิ่นอายสังหารให้หลิงตู้ฉิงได้รับรู้

“กู่ตงฉิง เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไร?” เมื่อเห็นชายชรากำลังจ้องไปยังหลิงตู้ฉิงด้วยสายตาอาฆาต เย่หยูหลันจึงรู้สึกตื่นตัวทันที

ชายชราที่ชื่อ กู่ตงฉิง นั้นเมื่อได้ยินเย่หยูหลันตะโกนเตือนขึ้น แทนที่เขาจะรู้ตัวและสงบอารมณ์ แต่เขากลับปลดปล่อยกลิ่นอายสังหารให้เข้มข้นมากขึ้นไปอีก

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่กู่ตงฉิงปลดปล่อยออกมา หลิงตู้ฉิงมองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน จากนั้นกระบี่บินทั้ง 49 เล่ม ก็พุ่งออกมาจากร่างของเย่ชิงเฉิงทันที

หลิงตู้ฉิงเวลานี้ได้ถืออาวุธวิเศษระดับจักรพรรดิไว้ในมือเพื่อรับบทเป็นแกนกลางชั่วคราวให้กับค่ายกลกระบี่ พร้อมกับบังคับให้เหล่ากระบี่บินทั้ง 49 เล่ม ลอยหมุนวนล้อมรอบรถม้า

หลิงตู้ฉิงส่งสัญญาณให้กงหนิวค่อย ๆ ร่อนรถม้าลงไปยังพื้นดินด้านล่าง และเมื่อถึงพื้น หลิงตู้ฉิงได้เดินออกจากรถม้าไปหากู่ตงฉิง และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เข้ามา! ข้าให้โอกาสเจ้าในการได้ออกกระบวนท่าก่อน ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวผู้อื่นจะหาว่าข้ารังแกเจ้า!”

กู่ตงฉิง เมื่อได้เห็นค่ายกลกระบี่นี้เขาจะกล้ารับคำท้าของหลิงตู้ฉิงได้ยังไง?

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่าค่ายกลกระบี่นี้มันมีอำนาจของเจตจำนงแห่งจักรพรรดิแฝงอยู่ เมื่อใดก็ตามที่เขาออกกระบวนท่า เขาจะต้องถูกเจตจำนงแห่งจักรพรรดิทำลายทันที

“นายท่าน ได้โปรดให้โอกาสกู่ตงฉิงอีกสักครั้งเถอะ!” เย่หยูหลันรีบตะโกนขอร้องทันที “คุณหนู ท่านช่วยโน้มน้าวให้นายท่านใจเย็นลงที!”