บทที่ 336 ข้าต้องการเรือนของเจ้า!

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่หลิงตู้ฉิงออกไปอยู่ที่สำนักหุบเขาบุปผาอนันต์ มี่ไลและคนอื่น ๆ ต่างก็ตั้งใจบ่มเพาะกันอย่างขยันขันแข็งที่เรือนบนยอดเขา

ด้วยค่ายกลกระบี่เหินเมฆาที่ปกป้องพวกเขาบวกกับเย่หยูหลันที่คอยเฝ้าดูอยู่ มันจึงไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวนความสงบของสถานที่แห่งนี้

“นายท่านกลับมาแล้วเหรอ?” เสี่ยวเยว่เฟิงพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ

นางไม่คาดคิดว่าหลิงตู้ฉิงจะกลับมาในเวลาไม่ถึง 3 ปีเช่นนี้

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพยักหน้า “มีอะไรเกิดขึ้นบ้างรึเปล่า?”

เสี่ยวเยว่เฟิงส่ายหัวและพูดว่า “ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นในระหว่างที่ท่านไม่อยู่ จะมีก็เพียงแต่เมื่อปีที่แล้ว มีผู้เชี่ยวชาญระดับเหนือล้ำอยู่คนหนึ่งเข้ามาก่อกวนที่นี่ แต่หลังจากที่ผู้อาวุโสเย่ได้สังหารผู้เชี่ยวชาญผู้นั้นไป มันก็ไม่มีใครกล้ามาก่อกวนเราอีกเลย”

“โอ้!” หลิงตู้ฉิงพยักหน้าอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นก็ดี เอาล่ะเดี๋ยวข้าจะเข้าไปดูบรรดาภรรยาของข้าสักหน่อย”

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงพูดจบ เขาก็เข้าไปในห้องที่มี่ไลและคนอื่น ๆ กำลังฝึกฝนกันอยู่

ภายในห้องคนทั้งสี่กำลังอยู่ในภวังค์แห่งการฝึกฝนวิชาเจตจำนงแปลงสรรพสิ่ง เมื่อหลิงตู้ฉิงก้าวเข้าไปในห้อง เขาเห็นร่างของทั้งสี่คนกำลังหดลงและใหญ่ขึ้นสับไปสับมา เมื่อเห็นภาพเช่นนี้เขาจึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แต่สิ่งที่น่าผิดหวังก็คือถึงแม้ว่าทั้งสี่คนจะใช้พละกำลังทั้งหมด พวกเขาก็ทำเพียงได้แค่หดร่างของพวกเขาให้เล็กลงได้แค่เพียง 1 ใน 3 ส่วนเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถทำเหมือนหญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์ที่สามารถย่อขนาดจนหายตัวไปได้อย่างไร้ร่องรอย

อย่างไรก็ตาม หลิงตู้ฉิงพอใจกับสิ่งที่เห็นนี้มาก

ยังคงมีเวลาอีกหลายปีกว่าจะเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับจะเปิดขึ้น หากพวกเขายังคงมีพัฒนาการอยู่ในความเร็วระดับนี้ไปเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงกำหนดที่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับเปิดขึ้น อย่างน้อยพวกเขาก็ควรฝึกได้จนถึงระดับขั้นที่สามารถนำมาใช้ได้จริงตามที่หลิงตู้ฉิงต้องการได้

ทั้งสี่คนที่กำลังฝึกฝนต่างไม่ได้สังเกตเห็นการมาถึงของหลิงตู้ฉิง ซึ่งหลิงตู้ฉิงเองก็ไม่ได้ส่งเสียงเตือนอะไรพวกเขา เขาเอาแต่มองไปที่หญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงมาถึงแล้ว หญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์จึงไม่ได้สาธิตวิชาเจตจำนงแปลงสรรพสิ่งอีกต่อไป นางมองไปที่หลิงตู้ฉิงและส่งรอยยิ้มให้

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?” หลิงตู้ฉิงถาม

อันที่จริงหลิงตู้ฉิงนั้นมั่นใจเป็นอย่างมากกับการที่มีหญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์คอยปกป้องอยู่ที่นี่ว่ามันจะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับบรรดาภรรยาและลูกของเขาแน่นอน เพราะในอดีตนางคือตัวตนที่น่าสะพรึงที่สุดเกินกว่าใครจะจินตนาการได้

หญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์พยักหน้า “ก่อนหน้านี้มีเศษเสี้ยวจิตวิญญาณอยู่ 4-5 ดวงได้พยายามลอบเข้ามาตรวจสอบที่นี่ ส่วนนอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจ”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าเล็กน้อย

ไม่ต้องถามก็สามารถรู้ได้ว่าเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเหล่านั้นที่บุกรุกเข้ามาสำรวจสถานที่แห่งนี้ได้ถูกทำลายไปหมดแล้ว

ส่วนชะตากรรมของเจ้าของเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเหล่านั้น หลิงตู้ฉิงไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย

ในขณะที่ทั้งสองสนทนากัน เย่ชิงเฉิงและมี่ไลก็ค่อย ๆ รู้สึกตัวเพราะหญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์หยุดการสาธิตวิชา

“สามีท่านกลับมาแล้วเหรอ!?” มี่ไลถามอย่างมีความสุข

“สามี ข้าคิดถึงท่าน!” หลิวเฟ่ยเฟ่ยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายินดี

“สามีระหว่างที่ข้าไม่ได้อยู่กับท่าน มีใครมารังแกท่านบ้างรึเปล่า? ถ้ามีใครกล้ารังแกท่าน ท่านบอกข้ามาได้เลย ข้าจะไปฆ่าพวกมันให้หมดเดี๋ยวนี้!” เย่ชิงเฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม

หลิงเทียนหยุนเหลือบมองไปที่พ่อของเขาและแม่ทั้งสามของเขา จากนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ ข้าขอตัวออกไปก่อนก็แล้วกัน”

เมื่อหลิงเทียนหยุนจากไป บรรดาหญิงสาวทั้งสามก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้

พวกนางไม่ได้เจอกับหลิงตู้ฉิงมา 3 ปี ถึงแม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาไม่นาน แต่พวกนางก็รู้สึกคิดถึงเขาจนจับใจ เมื่อหลิงตู้ฉิงกลับมาแล้วพวกนางจึงต้องการแสดงความรักและความคิดถึงให้หลิงตู้ฉิงรู้สึกได้จนถึงจุดสุดยอด

หญิงสาวในยันต์สั่งสวรรค์หดตัวเล็กลงจนเหลือเพียงจุดดำ ๆ บนยันต์สั่งสวรรค์ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็นและบางครั้งก็ถึงกับเขินอายขณะที่นางมองไปที่คนทั้งสี่ที่นัวเนียกันอยู่ต่อหน้านาง