บทที่ 348 ‘มายาเที่ยงแท้’

อันที่จริงในตอนแรกชายวัยกลางคนต้องการทดสอบอะไรบางอย่างกับหลิงตู้ฉิง แต่เมื่อเขาเห็นวิธีการที่หลิงตู้ฉิงเปิดช่องมิติ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงจากไป ชายวัยกลางคนก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ “ผู้อาวุโสลั่ว ทำไมข้ารู้สึกว่าคนผู้นั้นช่างดูแปลกประหลาดมาก?”

ลั่วหยุนขมวดคิ้วและพูดขึ้น “อย่าหลงเชื่อรูปลักษณ์ภายนอกของเขาที่เจ้าเห็น และถ้าข้าเดาไม่ผิด คนที่ต้องการเข้าสู่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับเป็นเขาใช่ไหม ลูกชายของเจ้า?”

ชายวัยกลางคนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้วท่านผู้อาวุโสลั่ว! นี่คือลูกชายของข้า ปิงยู่หลาง แม้ว่าก่อนที่เขาจะทะลวงขอบเขตรวมแสงดาราเขาจะใช้ขอบเขตทะเลปราณระดับ 13 ในการทะลวงขอบเขต แต่รากฐานของเขากลับไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นัก แต่แล้วเมื่อข้าได้ยินว่ามีการประมูลสิทธิ์ในการเข้าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ ข้าจึงลองมาประมูลมันสักหน่อยเผื่อว่าเขาจะอาจจะได้เข้าไปในเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับเพื่อเติมเต็มช่องว่างของรากฐานการบ่มเพาะของเขาให้สมบูรณ์ หรือว่าใครจะรู้เขาอาจจะโชคดีสามารถบรรลุเข้าสู่ขอบเขตรวมแสงดาราระดับ 14 และกลายเป็นอัจฉริยะในรอบ 10,000 ปี เมื่อตอนที่เข้าไปด้านในนั้นก็เป็นได้”

ลั่วหยุนส่ายหัวเล็กน้อย “มันจะไปง่ายเหมือนอย่างที่พวกเจ้าสองผัวเมียคิดกันได้ยังไงในการเป็นอัจฉริยะในรอบหมื่นปีอะไรนั่นน่ะ แต่ถ้าให้ข้าแนะนำพวกเจ้า พวกเจ้าควรให้ลูกชายของเจ้า ติดตามชายผู้นั้นไปยังจะดีกว่า ถ้าลูกของพวกเจ้าโชคดี เขาก็น่าจะได้รับผลประโยชน์ไม่มากก็น้อย”

“ผู้อาวุโสคิดว่าเขามีดีขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ? ท่านจะบอกได้ไหมว่าเขาเป็นใครกันแน่?” ชายวัยกลางคนถามด้วยความประหลาดใจ

ลั่วหยุนยิ้มและพูดว่า “ข้าเองยังต้องการความช่วยเหลือจากเขา เจ้าคิดว่าเขามีดีพอรึยังล่ะ? สำหรับพลังของเขา เดี๋ยวในอีกไม่กี่วันเจ้าก็จะรู้เอง”

เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วหยุน คู่สามีภรรยาวัยกลางคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจและแววตาของพวกเขาก็จริงจังขึ้น ชายผู้นั้นมีความสามารถถึงขนาดที่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตครึ่งก้าวจักรพรรดิยังต้องขอความช่วยเหลือเลยงั้นหรือ?

“เอาล่ะ พวกเจ้าออกไปได้แล้ว คนผู้นั้นอยู่ที่เรือนบนยอดเขาเหนือสระหยูหลัน” ลั่วหยุนโบกมือ คู่สามีภรรยาวัยกลางคนพยักหน้า จากนั้นพวกเขาจึงเดินออกไปพร้อมกับปิงยู่หลางทันที

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หลิงตู้ฉิงได้รับ ‘หยกจันทราเยือกแข็ง’ มาแล้วเขาก็กลับไปห้องหมายเลข 1 และพูดกับคนอื่น ๆ ว่า “พวกเราเตรียมตัวกลับกันได้แล้ว!”

“อืม!” มี่ไลและคนอื่น ๆ ต่างพยักหน้า

หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็กลับไปถึงเรือนบนยอดเขา

แต่เมื่อพวกเขากลับไปถึง พวกเขาก็พบว่าหุ่นเชิดได้หายไปแล้ว แต่เรือนยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์

“สามี พวกเราควรออกไปดูรอบ ๆ เพื่อตามหาว่าใครขโมยหุ่นเชิดของท่านดีไหม?” เย่ชิงเฉิงถามขึ้น

หลิงตู้ฉิงส่ายหัวและพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดที่ไม่มีจิตวิญญาณ มันไม่สามารถสำแดงความแข็งแกร่งของมันออกมาได้มากนักหรอก เอาล่ะ จัดวางค่ายกลกระบี่เหินเมฆากันไปก่อน ข้ามีบางอย่างที่ต้องการหารือกับเทียนหยุน ข้าต้องการความเป็นส่วนตัวสักพัก อย่าให้ใครเข้ามารบกวนข้า”

เมื่อพูดจบ หลิงตู้ฉิงจึงเรียกหลิงเทียนหยุนไปที่ห้องของเขา ปล่อยให้เย่ชิงเฉิงจัดวางค่ายกลปกป้องรอบบริเวณเรือนด้วยตัวนางเอง

“ท่านพ่อ ท่านมีเรื่องอะไรกับข้างั้นเหรอ?” หลิงเทียนหยุนถามอย่างสงสัย

หลิงตู้ฉิงหัวเราะและพูดว่า “วันนี้เจ้านี่ช่างโชคดีจริง ๆ พ่อได้พบกับสิ่งที่เหมาะกับเจ้ามาก มา! เข้ามาเอามันไปสิ”

หลิงเทียนหยุนมองไปที่มือที่ว่างเปล่าของหลิงตู้ฉิง ที่แบมือยื่นออกมาหาเขาด้วยสายตางุนงง

เขารู้ว่าพ่อของเขาไม่ได้ล้อเล่น แต่สิ่งที่พ่อเขาว่ามันอยู่ที่ไหนกัน?

เขาพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือของหลิงตู้ฉิง แต่เขากลับไม่พบอะไรเลย

และด้วยประเด็นที่เขายังไม่สามารถใช้พลังจิตของตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงยังไม่สามารถใช้จิตของเขาสัมผัสได้ถึงสิ่งของที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าที่อยู่ในมือของหลิงตู้ฉิงได้

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “ถ้าเจ้าหยดเลือดลงไปบนมัน เจ้าจะสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมัน จากนั้นเจ้าก็เก็บมันไว้ในร่างกายของเจ้าและค่อย ๆ ทำความเข้าใจมัน”

เมื่อฟังที่พ่อของเขาพูดจนจบ หลิงเทียนหยุนจึงทดลองหยดเลือดลงบนมือของหลิงตู้ฉิงทันที และจากนั้นภาพที่เขาเห็นก็ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจมาก เมื่อวัตถุที่มองไม่เห็นและไม่สามารถแตะต้องได้ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น มันโปร่งใสราวกับปีกของจักจั่นและบางมากดูเหมือนยันต์สั่งสวรรค์