บทที่ 353 วิญญาณปีศาจเคลื่อนไหว

หลังจากงานประมูลตอนนี้เวลาได้ผ่านไป 2 เดือนเรียบร้อยแล้ว ซึ่งวันนี้ก็คือวันที่กล้วยไม้หยกจะเบ่งบานขึ้น

ในบริเวณรอบสระหยูหลันในตอนนี้จึงคราคร่ำไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่มาจากทั่วทุกสารทิศ เพื่อรอการเบ่งบานของกล้วยไม้หยกในตอนเที่ยงคืน ซึ่งเป็นเวลาที่ท้องฟ้าและโลกมืดที่สุด

อู่จิ๋วมาที่เรือนของหลิงตู้ฉิงอีกครั้ง เพื่อให้หลิงตู้ฉิงได้คุยกับลั่วหยุนผ่านห้วงความฝันของเขา

“เราจะลงมือคืนนี้ท่านพร้อมหรือยัง” ลั่วหยุนถามขึ้น

หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “ข้าได้จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเหล่าผู้หญิงจากหุบเขาบุปผาอนันต์”

“สำหรับพวกนางข้าได้ให้พวกนางเข้าไปรออยู่ในเขตแดนมหาค่ายกลของข้าแล้ว” ลั่วหยุนหัวเราะ “ถ้าท่านต้องการ ข้าสามารถพาพวกนางไปหาท่านได้เลย”

“ยังไม่ต้องรีบร้อน” หลิงตู้ฉิงส่ายหัว “ถ้าเจ้าเคลื่อนไหวเร็วเกินไปมันจะดึงดูดความสนใจของทุกคน แต่เจ้าจะช้าเกินไปไม่ได้เช่นกัน มิฉะนั้นถ้าวิญญาณปีศาจหนีไปได้ ทุกอย่างมันจะกลายเป็นยุ่งยากมากขึ้น”

ลั่วหยุนพยักหน้าช้า ๆ และพูดว่า “งั้นข้าจะเคลื่อนเขตแดนมหาค่ายกลมาที่นี่ในตอนที่วิญญาณปีศาจเริ่มเคลื่อนไหว แต่ท่านต้องระวังเอาไว้ให้ดี ถึงแม้ว่าข้าจะจัดวางค่ายกลครอบคลุมบริเวณเมืองทั้งเมืองไว้ก็ตาม แต่ถ้าหากมันทำลายผนึกที่ประทับอยู่บนร่างของมันได้และออกมาจากสระหยูหลันแล้ว ค่ายกลของเมืองนี้ก็ใช่ว่าจะกักตัวมันได้อยู่เป็นเวลานาน”

หลังจากพูดจบ อู่จิ๋วก็จากไปพร้อมกับเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของลั่วหยุน

ทางด้านของหลิงตู้ฉิงก็รวบรวมคนของเขาเพื่อรอให้คืนนี้มาถึง

และในที่สุดอีกไม่นานเวลาเที่ยงคืนที่ทุกคนรอคอยก็จะมาถึง…

บรรยากาศในตอนนี้ช่างแตกต่างจากตอนช่วงกลางวันที่มีแสงแดดอันแรงกล้าสาดส่องลงมาผ่านท้องฟ้าอันปลอดโปร่ง แต่แล้วเมื่อถึงเวลานี้ที่ใกล้จะถึงเที่ยงคืน จู่ ๆ แสงจันทร์ที่ฉายลงมายังเมืองหยูหลันก็ดับมืดลง มันมืดจนถึงขนาดที่เหล่าผู้คนที่ไม่ได้อยู่ภายใต้แสงเทียนนั้นแทบจะมองไม่เห็นแม้กระทั่งนิ้วมือของพวกเขาเอง และนอกจากความมืดมิดอันแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นแล้ว สายลมอันหนาวเหน็บก็เริ่มพัดกระโชกแรงผ่านร่างกายของเหล่าผู้คนจนแทบจะทำให้หนังศีรษะชา

“ท่านอาจารย์ ทำไมรอบนี้มันถึงดูแตกต่างจากในอดีตนัก?” ศิษย์คนหนึ่งถามเสียงเบา

“อืม นี่มันอาจจะเป็นไปได้ว่าคราวนี้ดอกกล้วยไม้หยกน่าจะมีความพิเศษมากขึ้นกว่าเดิมก็เป็นไปได้” อาจารย์ของชายหนุ่มผู้นั้นตอบกลับ

นอกเหนือจากคนของสำนักต่าง ๆ ที่มาที่นี่แล้ว ยังมีพวกผู้เชี่ยวชาญไร้สังกัดอยู่เป็นจำนวนมากที่มาเสี่ยงดวง

ภายใต้สภานการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นนี้ หลายคนที่เคยได้ยินเพียงตำนานของกล้วยไม้หยกและยังไม่เคยเห็นมันมาก่อน เมื่อเผชิญกับความผิดปกติเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากและคิดแค่เพียงว่านี่มันอาจจะเป็นสถานการณ์ปกติเมื่อเช่นรอบก่อนหน้านี้

“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!” ผู้อาวุโสบางคนขมวดคิ้วและพูดขึ้น “ปรากฎการณ์เช่นนี้มันดูไม่เหมือนกับการปรากฎของสิ่งวิเศษแม้แต่น้อย แต่มันเหมือนกับปรากฎการณ์ที่สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายจะปรากฎตัวขึ้นไม่มีผิด”

“ถ้าอย่างนั้นเราควรรอให้กล้วยไม้หยกบานอีกไหม?”

“เราจะรอให้กล้วยไม้หยกบาน แต่จะดีกว่าถ้าเราถอยออกมาสักหน่อย! ระดับการบ่มเพาะสูงสุดของสำนักของเราคือระดับนักบุญเท่านั้น หากเกิดอะไรที่ไม่คาดคิดขึ้นมาพวกเราคงจะเอาตัวรอดลำบากถ้าหากยังอยู่พื้นที่ใกล้กับจุดศูนย์กลางเช่นนี้ ส่วนกล้วยไม้หยกนั่นการจะชิงมันมาครอบครองมันเป็นเรื่องของโชคมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว หากเราโชคดีจริงต่อให้เราถอยไปหน่อยเราก็มีโอกาสได้ครอบครองมันอยู่ดี”

“ยิ่งไปกว่านั้นข้าได้ยินมาว่าเวลานี้ สำนักอักขระวิญญาณและอารามนวดารา ได้ระดมผู้คนมาที่นี่เป็นจำนวนมาก ซึ่งแม้แต่อารามนภากระจ่างของดินแดนอื่นก็มาเช่นกัน สำนักเหล่านี้ล้วนมีความแข็งแกร่งมากกว่าพวกเรา หากเราถูกมองว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพวกเขา และเรายังคงอยู่ใกล้แถวนี้เราอาจจะถูกทำลายได้อย่างรวดเร็ว”

“…”

เมื่อได้ยินผู้อาวุโสของพวกเขาพูดจบ บรรดาศิษย์ทั้งหมดของสำนักนั้นก็ออกจากบริเวรที่อยู่ใกล้กับสระหยูหลันทันทีโดยที่ยังมีความปรารถนาในใจต่อกล้วยไม้หยก