บทที่ 367 เจ้าหญิงแห่งเผ่าภูตนางฟ้า

อี้ลั่วเอ๋อเดินตามหลังหลิงตู้ฉิงอย่างประหม่า แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าสิ่งที่หลิงตู้ฉิงพูดเป็นความจริงหรือไม่ แต่นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น

โม่เอ๋อที่เดินตามหลิงตู้ฉิงอยู่เช่นกัน ในบางครั้งนางจะเหลือบมองไปที่ปีกที่กระพืออยู่ข้าง ๆ นาง ซึ่งนางก็รู้สึกว่ามันแปลกเล็กน้อย

เมื่อเหวินลู่หยานเห็นว่าหลิงตู้ฉิงกำลังเดินเข้ามาหา นางจึงเดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้ากังวลและถามขึ้น “นายท่าน พวกข้าสามารถกลับไปที่สำนักตอนนี้ได้รึเปล่า?”

เนื่องจากพวกภารกิจของการมาที่เมืองหยูหลันก็จบไปแล้ว และถึงแม้หอการค้าเชื่อมสวรรค์จะดีกับพวกนาง แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า สิ่งดี ๆ เหล่านี้มันจะคงอยู่ต่อไปแบบนี้หรือเปล่า?

“พวกเจ้าได้กลับไปแน่นอน” หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ข้าไม่เคยพูดมาก่อนหรือไงว่าตราบใดที่พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยข้า พวกเจ้าจะได้รับส่วนแบ่งผลประโยชน์ของพวกเจ้าเองด้วย และในเมื่อตอนนี้หลังจากที่วิญญาณปีศาจถูกจัดการไปแล้ว มันได้ทิ้งพลังวิญญาณบริสุทธิ์จำนวนมากไว้ด้วย ซึ่งข้าจะแบ่งมันให้กับพวกเจ้าหนึ่งในสี่ส่วนเพื่อเป็นค่าตอบแทนสำหรับความพยายามของพวกเจ้า”

“แต่เนื่องจากพวกเจ้ามีคนจำนวนมากเกินไป ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถมอบผลึกวิญญาณให้พวกเจ้าได้ถึงคนละชิ้นและเพื่อป้องกันไม่ให้บางคนเกิดความโลภ ข้าจะช่วยเจ้าแบ่งพลังวิญญาณเหล่านี้เอง! สำหรับพวกเจ้าใครอยู่ขอบเขตสวรรค์ขึ้นไปจะได้รับผลึกวิญญาณ 1 ชิ้น ต่อมาผู้ที่อยู่ในขอบเขตนภาจะได้รับมวลพลังวิญญาณ 1 หยด และ สำหรับผู้ที่อยู่ขอบเขตรวมแสงดาราหรือต่ำกว่านั้นจะได้รับเสี้ยวของพลังวิญญาณ รวบรวมศิษย์ของเจ้าเข้าด้วยกันและจัดเรียงตามการบ่มเพาะของพวกเขาและข้าจะช่วยแบ่งให้”

ตราบเท่าที่ดวงจิตที่แท้จริงปรากฏขึ้น ทุกคนจะสามารถเห็นประโยชน์ของพลังวิญญาณได้อย่างชัดเจน

พูดอีกนัยหนึ่งคือ ทุกคนที่อยู่ในขอบเขตรวมแสงดาราขึ้นไปจึงจะรู้ถึงประโยชน์ของความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ

แน่นอนว่าเหวินลู่หยานและคนอื่น ๆ มีความสุขมากที่ได้รับผลประโยชน์นี้

และเป็นผลให้ผู้หญิงนับพันคนจากหุบเขาบุปผาอนันต์ทุกคนมองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยความปรารถนา

หลิงตู้ฉิงให้ผลึกวิญญาณ 6 ชิ้นแก่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตสวรรค์ทั้งหก จากนั้นเขาก็โคจรพลังและค่อย ๆ เปลี่ยนเหล่าผลึกวิญญาณให้เป็นมวลพลังวิญญาณบริสุทธิ์ขนาดยักษ์

หลังจากนั้น ศิษย์หุบเขาบุปผาอนันต์ทุกคนก็ถูกปกคลุมไปด้วยมวลพลังวิญญาณบริสุทธิ์ที่หลั่งไหลเข้าไปในร่างกายของพวกนาง

“ขอบคุณ นายท่าน!” เหวินลู่หยานพูดอย่างซาบซึ้ง

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและพูดว่า “เนื่องจากพวกเจ้าได้รับประโยชน์ไปแล้วมากมาย ดังนั้นพวกเจ้าควรทุ่มเทฝึกฝนให้ดี! จะว่าไปพวกเจ้ายังมีอีกปัญหาหนึ่งก็คือเนื่องจากวิชาที่ข้าถ่ายทอดให้พวกเจ้ามันได้ประจักษ์แก่สายตาผู้คนเป็นจำนวนมากแล้ว ดังนั้นในอนาคตพวกเจ้าคงจะต้องมีปัญหาจากมันแน่นอน แต่โชคดีที่ลั่วหยุนตกลงที่จะดูแลพวกเจ้าให้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่ต้องกังวลถึงความปลอดภัยของพวกเจ้าเองในช่วงนี้ สำหรับในอนาคตเมื่อลูกชายของข้ามาถึงที่นี่ พวกเจ้าจะได้อยู่ภายใต้การดูแลของเขาแทน”

หลังจากที่เขาอธิบายสิ่งต่าง ๆ ให้กับเหวินลู่หยานและคนของนางฟังเสร็จแล้ว หลิงตู้ฉิงก็จากไปทันที เพราะเขาถือว่าความสัมพันธ์ของเขากับกลุ่มคนของหุบเขาบุปผาอนันต์ได้จบลงแล้ว

สำหรับความสัมพันธ์หลังจากนี้มันจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่าง หลิงยี่เทียนกับผู้คนของหุบเขาบุปผาอนันต์แทน

หลังจากนั้น หลิงตู้ฉิงก็พาอี้ลั่วเอ๋อและโม่เอ๋อ ไปหาลั่วหยุนอีกครั้ง และพูดว่า “ข้าจะทิ้งกลุ่มคนจากหุบเขาบุปผาอนันต์ไว้กับเจ้า นอกจากนี้สิ่งอื่น ๆ ที่เจ้าสัญญากับข้า เจ้ายังไม่ได้ให้ข้าเลย”

ตามข้อตกลงของพวกเขา ลั่วหยุนจะต้องสร้างอาวุธต้องห้ามระดับจักรพรรดิและโองการจักรพรรดิให้แก่หลิงตู้ฉิง