บทที่ 406 สระโลหิต

ภายในโลกขอบเขตนภานั้นมีความแตกต่างจากโลกขอบเขตรวมแสงดาราเป็นอย่างมาก

หลังจากเข้าสู่โลกขอบเขตนภา สิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือสภาพแวดล้อมของที่นี่จะเป็นดินแดนที่ราบขนาดใหญ่

ซึ่งดินแดนนี้มันเหมือนจะถูกแบ่งพื้นที่ออกเป็นส่วน ๆ ซึ่งแต่ละส่วนนั้นก็มีขนาดเท่ากับอาณาเขตของเมืองหยูหลัน ส่วนขนาดความกว้างของดินแดนที่ราบนี้ทั้งหมดนั้นเล็กกว่าทวีปเทียนหยวนอยู่พอสมควร

“พี่หลิง ท่านรู้ไหมว่าพวกเราอยู่ที่ไหน?” หวงเซียะถาม

หลิงตู้ฉิงขี้เกียจเกินไปที่จะตอบนางกลับ เขาเผิกเฉยกับคำถามของนางและเอาแต่เร่งบินไปข้างหน้า

“ถ้ากงหนิวอยู่ด้วย การเดินทางของเรามันคงจะเร็วกว่านี้มาก” หลิงตู้ฉิงพูดกับหลิงเทียนหยุน

หลิงเทียนหยุนยิ้มและพูดว่า “ต่อให้เรายังมีสิทธิ์ในการเข้าเหลือ เราก็ต้องคิดอยู่หลายตลบอยู่ดีว่าเราจะให้เขาเข้ามาด้วยไหม เพราะว่าเขาเองก็ไม่มีความแข็งแกร่งมากนัก แถมความสามารถในการเอาตัวรอดของเขาก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษเลย ข้าคิดว่าหากเขาเข้ามาที่นี่เขาคงจะมีชีวิตรอดกลับออกไปได้ยาก”

เนื่องจากหลิงเทียนหยุนติดตามหลิงตู้ฉิงมาหลายปีแล้วมันจึงส่งผลให้มาตรฐานในการวิเคราะห์คนของเขาเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในขอบเขตนภา แต่เขาก็รู้สึกว่ากงหนิวไม่ได้มีความแข็งแกร่งมากนัก

เมื่อเห็นพ่อและลูกชายคุยกันเองและไม่สนใจนาง หวงเซียะก็ทำหน้าล้อเลียนแลบลิ้นใส่หลิงตู้ฉิงจากด้านหลัง

ในช่วงเวลาสั้น ๆ พวกเขาทั้งสามก็บินไปจนสุดพื้นที่แรกที่พวกเขาเข้ามา จากนั้นพวกเขาก็ได้ผ่านกำแพงแบ่งพื้นที่เข้าสู่พื้นที่ที่สอง

หลิงเทียนหยุนที่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกการผ่านกำแพงแบ่งพื้นที่ จากนั้นเขาพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ ทำไมเมื่อครู่ข้าถึงรู้สึกเหมือนว่าข้าออกจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง?”

ความรู้สึกของหลิงเทียนหยุนที่เขารู้สึกก็คือมันเหมือนกับว่าเมื่อครู่เขาเคยได้อยู่ห้องขนาดกว้างโปร่งสบายแล้วหลังจากนั้นจู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาอยู่ในห้องแคบ ๆ ที่ให้ความรู้สึกคนละแบบ

หวงเซียะที่รู้สึกก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “ข้ารู้สึกว่ามันเปลี่ยนจากอาณาเขตหนึ่งไปยังอีกอาณาเขตหนึ่ง!”

หลิงตู้ฉิงเหลือบมองไปที่หวงเซียะ จากนั้นเขายิ้มให้หลิงเทียนหยุนและพูดว่า “หยุนเอ๋อ หวงเซียะพูดถูกแล้ว ในโลกขอบเขตนภานี้มันประกอบขึ้นด้วยอาณาเขตมากมายเชื่อมติดกัน แต่อาณาเขตของที่นี่นั้นมันจะมีขนาดเล็กมากกว่าอาณาเขตที่อยู่ข้างนอก เนื่องจากอาณาเขตเหล่านี้มันเป็นอาณาเขตที่ยังสร้างไม่เสร็จ ซึ่งมันก็เลยไม่สามารถขยายใหญ่มากไปได้มากกว่านี้”

หลิงเทียนหยุนพยักหน้าแสดงว่าเขาเริ่มพอจะเข้าใจได้บ้างแล้ว “ท่านพ่อ ถ้าอย่างนั้นมันก็แปลว่าตัวตนที่ท่านเคยพูดถึง ไม่ได้ต้องการที่จะสร้างโลกใบนี้ให้เหมือนกับโลกของเราที่อาศัยอยู่ใช่ไหม?”

หลิงเทียนหยุนที่ได้ติดตามหลิงตู้ฉิงมาตลอดตั้งแต่โลกขอบเขตประสานทะเลปราณถึงโลกขอบเขตนภา จากมุมมองของเขาโลกขอบเขตนภานั้นประกอบไปด้วยอาณาเขตมากมายเชื่อมต่อกัน ส่วนโลกขอบเขตรวมแสงดารานั้นก็เต็มไปด้วยเต๋ามากมายที่แตกต่าง หากสิ่งเหล่านี้ถูกวิวัฒนาการไปจนสมบูรณ์ สภาพแวดล้อมของมันก็จะต้องไม่เหมือนกับโลกของพวกเขาแน่นอนจริงไหม?

“ถูกต้อง” หลิงตู้ฉิงถอนหายใจ

“พี่หลิง นี่ท่านกำลังจะบอกว่าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยใครบางคนงั้นเหรอ?” หวงเซียะที่ยืนอยู่ด้านข้างจับสถานการณ์ได้

“ใช่!” ในที่สุดหลิงตู้ฉิงก็ตอบนาง

หวงเซียะตกใจจนพูดไม่ออก

จากนั้นก็ผ่านไปกว่า 1 ปี พวกเขาทั้งสามได้เดินทางผ่านอาณาเขตเล็ก ๆ มามากมาย ด้วยความเร็วอันยิ่งยวดจนในที่สุดพวกเขาก็ได้มาถึงอาณาเขตที่เต็มไปด้วยเลือด

หลิงตู้ฉิงชะลอความเร็วลง และพูดกับหลิงเทียนหยุนและหวงเซียะ “นี่คือจุดหมายปลายทางของเราในโลกขอบเขตนภานี้ นี่คือ อาณาเขตสระโลหิต! สำหรับผู้อื่น การที่พวกเขาเข้ามาในโลกขอบเขตนภา มันเป็นเพราะพวกเขาต้องตามหาพลังแห่งกฎที่แฝงอยู่ในแต่ละอาณาเขต ซึ่งมันจะช่วยให้พวกเขาสามารถทะลวงศักยภาพของขอบเขตนภาของตัวเองได้ แต่ถ้าหากเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ต้องการพัฒนาสายเลือดของตนเอง อาณาเขตสระโลหิตคือสถานที่ที่พวกเขาจำเป็นต้องมาที่สุด”

“นี่เป็นเพราะภายในสระโลหิตของอาณาเขตสระโลหิต มันจะมีเลือดที่เหมาะกับสายเลือดต่าง ๆ ซึ่งเมื่อเหล่าผู้คนที่มีสายเลือดพิเศษต่าง ๆ ได้ดูดซับเลือดเหล่านั้นที่เหมาะกับสายเลือดของเขา มันจะสามารถเพิ่มความเข้มข้นของสายเลือดในร่างกายของพวกเขาได้อย่างมาก”

“ตัวอย่างเช่น แม่หนูน้อยหวงเซียะ หากนางดูดซับเลือดของนกฟีนิกซ์ที่อยู่ที่นี่ สายเลือดนกฟีนิกซ์ของนางจะเข้มข้นขึ้นเป็นอย่างมาก ซึ่งมันจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งและศักยภาพของนาง”

หวงเซียะพูดด้วยความไม่พอใจ “พี่หลิง ข้ารู้ว่าท่านคือตัวตนที่เหนือล้ำมาก ๆ ในอดีต แต่นั่นมันเป็นอดีตไม่ใช่ปัจจุบัน ดังนั้นอย่าเรียกข้าว่าแม่หนูน้อยจะได้ไหม ข้าอยากให้ท่านเรียกแค่ชื่อของข้าก็พอ!”

ถึงแม้ว่าจะได้ยินคำทักท้วงของนาง หลิงตู้ฉิงก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะตอบอะไรกลับไป