บทที่ 413 ออกจากเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ[ฟรี]

หลิงเทียนหยุนมองดูผลึกที่ส่องแสงบนร่างพ่อของเขาด้วยสีหน้างุนงง เนื่องจากเขารู้สึกได้ว่าหลังจากที่ผลึกนี้ส่องสว่าง ทุกสิ่งทุกอย่างมันดูกลายเป็นหยุดนิ่งแข็งค้างไปหมด แม้แต่ตัวเขาเองหรือร่างเงาของเขาก็ไม่สามารถขยับอะไรได้เลยและรวมไปถึงเมื่อเขาเองมองไปที่พ่อของเขา หลิงตู้ฉิงเองก็มีอาการแข็งค้างหยุดนิ่งเช่นกัน

ภาพที่เขาเห็นทุกอย่างในตอนนี้มันดูเหมือนว่าทุกอย่างรอบตัวเขาถูกหยุดเวลาไว้อยู่กับที่

“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?” หลิงเทียนหยุนถามอย่างกังวล

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะถามออกไปหลิงตู้ฉิงก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบโต้กลับ

“ท่านพ่อตื่นเร็วเข้า ท่านเป็นอะไรไปท่านพ่อ?” หลิงเทียนหยุนเริ่มกังวล

แต่แล้วในขณะที่หลิงเทียนหยุนกำลังสิ้นหวังและไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าการที่เขาเข้ามาที่นี่ได้อย่างง่ายดายมันเป็นเพราะแผนการของบุคคลที่สามที่ต้องการให้พ่อของเขาได้มาเจอกับผู้สร้างเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ แสงที่ส่องสว่างออกมาจากผลึกนั้นก็ค่อย ๆ มอดดับไป จากนั้นในที่สุดดวงตาของหลิงตู้ฉิงที่เคยแข็งค้างอยู่ก็ขยับได้

ในขณะเดียวกันหลิงเทียนหยุนก็ตระหนักว่าร่างเงาของเขาก็สามารถเคลื่อนไหวได้แล้วเช่นกัน

“ท่านพ่อ…” หลิงเทียนหยุนเอ่ยปากอย่างรีบร้อน

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “พ่อสบายดี”

“ท่านไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ? ว่าแต่เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” หลิงเทียนหยุนถาม

“ไม่มีอะไร แค่ติดปัญหาเล็กน้อย” หลิงตู้ฉิงเอ่ยเพียงเท่านี้ จากนั้นเขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและพูดกับท้องฟ้า “ทำใจให้สบาย ข้าไม่ได้สนใจเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับเลย ข้าแค่จะนำผลึกดวงใจสวรรค์นี้ไปให้กับลูกชายของข้าใช้ นอกจากนี้ข้ายังจะช่วยเจ้ากำจัดปัญหาใหญ่ด้วย ว่าแต่เจ้าอยากจะให้อะไรตอบแทนข้าบ้างไหม?”

“ท่านพ่อ ท่านกำลังพูดอยู่กับใครกัน?” หลิงเทียนหยุนถามขึ้นด้วยความสับสน เนื่องจากเขาเห็นปากของพ่อเขาขยับ แต่เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลย

แต่แล้วจู่ ๆ คลื่นพลังวิญญาณที่อยู่บริเวณรอบ ๆ กลับควบแน่นกันโดยไม่มีสาเหตุ จากนั้นหลังจากเสียงดัง ตูม! ทั้งหลิงตู้ฉิงและหลิงเทียนหยุนก็ถูกผลักออกจากจุดที่พวกเขาอยู่และดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

และเมื่อคู่พ่อลูกร่วงลงไปถึงพื้น หลิงเทียนหยุนก็แสดงอาการตกใจและงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทางด้านของหลิงตู้ฉิงก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขาลุกขึ้นและหยิบวัสดุล้ำค่าที่หล่นกระจัดกระจายอยู่รอบตัวเขา ซึ่งแน่นอนว่ามันรวมไปถึงผลึกประหลาดที่หลิงตู้ฉิงเรียกมันว่า ผลึกดวงใจสวรรค์

หลิงเทียนหยุน ขณะนี้เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสายตางุนงง จากนั้นก็หันหน้าไปทางหลิงตู้ฉิง “ท่านพ่อเราจะทำยังไงกับของพวกนี้ดี?”

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “พ่อจะต้องสร้าง หม้อเอกภพ ก่อน ตราบใดที่เรามีหม้อเอกภพ เราก็จะหมดปัญหากับการเก็บของเหล่านี้หรือของอื่น ๆ ได้อย่างง่ายดาย”

“แล้วเราจะสร้างหม้อเอกภพได้ยังไงล่ะท่านพ่อ?” หลิงเทียนหยุนถามขึ้น

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ด้วยผลึกสวรรค์โกลาหล และวัสดุอื่น ๆ ที่เราสามารถหาได้จากที่นี่แค่นี้พ่อก็สามารถสร้างหม้อเอกภพขึ้นได้แล้ว”

อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งหนึ่งที่หลิงตู้ฉิงยังคงรู้สึกยุ่งยากใจอยู่ นั่นก็คือวิธีการจัดเก็บเพลิงแรกกำเนิด เนื่องจากด้วยความรุนแรงของเปลวเพลิงของมัน หากเขานำมันเก็บเข้าไปในหม้อเอกภพรวมกับของอื่น ๆ ของสิ่งอื่นที่สัมผัสกับมันจะถูกเผาไหม้เสียหายไปจนหมด ดังนั้นสิ่งสำคัญอันดับแรกของเขาในตอนนี้คือการจัดการกับเพลิงแรกกำเนิด

หลังจากคิดอยู่นาน หลิงตู้ฉิงก็นำเพลิงแรกกำเนิดที่เป็นตัวแทนของธาตุไฟหลอมรวมเข้ากับสมบัติแรกกำเนิดอีก 4 รายที่เป็นตัวแทนของธาตุอื่น ๆ จนกลายเป็น กงล้อเบญจธาตุ ซึ่งแน่นอนว่าสมบัติที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นที่เขาตั้งชื่อว่า กงล้อเบญจธาตุ ชิ้นนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้ประโยชน์ของมันในตอนนี้ เขาเพียงแค่สร้างมันขึ้นมาเพื่อต้องการจัดเก็บเพลิงแรกกำเนิดเข้าไป เพื่อป้องกันไม่ให้เปลวเพลิงของมันไปสัมผัสกับของชิ้นอื่นก็เท่านั้น

เมื่อสร้างเสร็จ หลิงตู้ฉิงก็หยิบกงล้อเบญจธาตุ ผลึกสวรรค์โกลาหล และ เมล็ดพันธุ์ต้นไม้โลก รวมทั้งผลึกดวงใจสวรรค์ จากนั้นก็ออกตามหาวัสดุอื่น ๆ ในโลกขอบเขตนภาเพื่อสร้างหม้อเอกภพ ซึ่งพวกเขาก็ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหาวัสดุทุกอย่างได้ครบ และจากนั้นพวกเขาก็เริ่มดำเนินการสร้างหม้อเอกภพ

เมื่อมองไปที่หม้อสามขาที่ดูผิดรูปตรงหน้าเขา หลิงเทียนหยุนพูดอย่างกังวล “ท่านพ่อ นี่ท่านใกล้เสร็จแล้วหรือยัง เวลาของพวกเรามันใกล้จะหมดแล้วนะ มันเหลืออีกไม่ถึง 200 วันเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับมันก็จะปิดแล้วนะท่านพ่อ!”

ถ้าหากเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับปิดลงเมื่อไหร่ แล้วพวกเขาไม่ออกไปในตอนนั้นพวกเขาจะต้องเดือดร้อนหนัก

หลิงตู้ฉิงมองไปที่หม้อเอกภพที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเขาแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ นี่มันน่าจะเป็นผลงานที่แย่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยสร้างมาตลอดชีวิต! แต่เอาเถอะ ตราบเท่าที่มันสามารถใส่สิ่งของได้ตอนนี้มันก็เป็นอันใช้ได้ ไว้กลับไปเมื่อไหร่ค่อยปรับแต่งมันใหม่อีกรอบก็แล้วกัน”