บทที่ 423 ข้าอยากรู้ว่าเขารักข้าไหม!

เมื่อหลิงตู้ฉิงได้มาถึงคฤหาสน์สราญรมย์ เขาก็พบว่าในขณะนี้มีคนยืนอยู่ที่กลางลานของคฤหาสน์อยู่เป็นจำนวนมากอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวของเขา เหล่าภรรยาที่ออกจากการปิดด่านฝึกฝน รวมไปถึงหลิงยี่เทียนและโม่หยูถัง ต่างก็ยืนอยู่ที่กลางลานทั้งหมดเช่นกัน

แต่แล้วเมื่อเขาได้ยินหลิงฟ่างหัวเล่าถึงเรื่องที่หลิงว่านถิงโดนทำร้ายความรู้สึกมา เขาก็มองไปที่หลิงว่านถิงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาจึงรีบถามขึ้นทันที “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

หลิงฟ่างหัวกระฟัดกระเฟียดตอบทันที “ก็ไอ้พวกชั่วจากอาณาจักรหลงซาน มันวางแผนส่งผู้ชายหน้าตาดีมาล่อลวงพี่สอง เพื่อที่จะใช้นางเป็นสะพานเข้าถึงตัวพวกเราเพื่อจับตัวพวกเรากลับไปที่อาณาจักรของมันยังไงล่ะท่านพ่อ!”

แต่ก่อนที่หลิงตู้ฉิงจะได้พูดอะไร เย่ชิงเฉิงที่ฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า “สามี แบบนี้เราต้องสืบดูก่อนว่าพวกมันเป็นคนของขุมกำลังไหน จากนั้นเมื่อเรารู้แล้วเราค่อยไปฆ่ามันให้หมด!”

เย่ชิงเฉิงที่นับได้ว่าเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัว และได้ยินเรื่องราวของครอบครัวนี้มาก็หลายปี อันที่จริงในตอนก่อนมาถึงนางก็คิดหนักอยู่ว่านางจะทำตัวอย่างไรดีเพื่อให้เข้ากันกับครอบครัวของหลิงตู้ฉิงได้

และในเมื่อตอนนี้นางได้ยินเรื่องนี้ที่เกิดขึ้น นางก็รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองของนางแล้ว

ด้วยฐานะของนาง การทำลายขุมกำลังที่อยู่ในย่านนี้ย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดาย

หลิงฟ่างหัวมองไปที่เย่ชิงเฉิงพร้อมกับพยักหน้าอย่างอาฆาต และพูดว่า “นี่มัน…ท่านป้าพูดถูกต้อง พวกเราควรไปหาพวกมันและฆ่าพวกมันทิ้งให้หมด”

ความดุดันของแม่คนใหม่ของนางคนนี้ ถูกใจนางเป็นอย่างมาก ซึ่งแน่นอนว่านางคล้อยตามทันที

หลิงตู้ฉิงโบกมือให้ทุกคนสงบลงก่อน จากนั้นเขาจึงพูดว่า “เทียนหยุน แนะนำตัวทุกคนที”

หลังจากนั้นหลิงตู้ฉิงก็พาหลิงว่านถิงกลับไปที่เรือนของนาง

เมื่อเห็นลูกสาวของเขายังร้องไห้ไม่หยุด หลิงตู้ฉิงก็รีบลูบหัวของนางและพูดว่า “โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรแล้ว ๆ พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว”

หลิงว่านถิง เมื่อได้ยินพ่อของนางพูดเช่นนี้ นางก็ยิ่งเศร้าหนักและโผเข้าไปร้องไห้โฮภายใต้วงแขนของพ่อนางทันที

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันทำร้ายจิตใจนางเกินไป ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับนางเช่นนี้มาก่อน นางได้แต่ถามกับตัวเองซ้ำ ๆ ขึ้นในใจ ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับนางกัน?

หลิงตู้ฉิงมองไปที่หลิงว่านถิงที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขา โดยที่เขาเองก็ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงต่อ เขาจึงตัดสินใจว่าเขาคงต้องรอสักพักเพื่อให้นางหยุดร้องไห้ก่อน

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หลิงว่านถิงที่ร้องไห้จนตาบวมไปหมดในที่สุดนางก็เริ่มปรับอารมณ์ขึ้นมาได้บ้าง จากนั้นนางกระซิบกับหลิงตู้ฉิงว่า “ท่านพ่อ ข้ามันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง? ด้วยพรสวรรค์ที่สูงส่งของเจ้า แถมเจ้ายังเป็นลูกของพ่อ เจ้าจะเป็นคนโง่ได้ยังไง?”

“ถ้างั้นทำไม คนอื่นถึงรู้ทันเขาและมีแต่ข้าคนเดียวที่ถูกเขาหลอก?” หลิงว่านถิงถามขึ้นด้วยตาที่แดงก่ำ

หลิงตู้ฉิงยิ้มให้นางและพูดว่า “ก็นั่นเป็นเพราะเจ้ามีจิตใจที่เป็นมนุษย์มากกว่าพวกเขา ยังไงซะ ครั้งนี้ที่พ่อไปเขตแดนวิญญาณล่วงลับ พ่อได้ของดีมาให้เจ้าด้วยนะ ของที่พ่อจะให้มันจะช่วยชำระมวลมลทินในร่างของเจ้า แต่มันคงไม่ได้ชำระออกไปทั้งหมดเพราะพ่อไม่ต้องการให้เจ้ากลายเป็นแม่ชีของอารามจินตภาพ หรือแม่ชีของสำนักเต๋าสวรรค์ เพราะว่าอารมณ์เป็นสิ่งที่ดีที่เจ้าจำเป็นต้องมี ดังนั้นแค่ชำระมวลมลทินออกเท่าที่จำเป็นก็พอ”

จากเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ หลิงตู้ฉิงได้นำหยดน้ำวิญญาณบริสุทธิ์ออกมาเล็กน้อย

และเมื่อรวมกับหยดน้ำวิญญาณบริสุทธิ์ที่สีเป่ยเซียะให้มา อันที่จริงมันก็มากพอที่ให้หลิงว่านถิงใช้มันชำระมวลมลทินทั้งหมดออกจากร่างนางได้ แต่หลิงตู้ฉิงไม่ต้องการให้ลูกของเขาชำระมันออกจนหมดและกลายเป็นแม่ชีที่ไร้อารมณ์

เนื่องจากวิถีไร้อารมณ์เขาเองก็เคยผ่านมันมาแล้ว ซึ่งในความรู้สึกของเขามันเป็นวิถีที่ไม่ถูกต้องสักเท่าไหร่

“ท่านพ่อ อะไรคือมวลมลทิน?” หลิงว่านถิงถามขึ้น

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “ยิ่งใครมีมวลมลทินบนร่างกายเยอะ คนผู้นั้นจะยิ่งมีอารมณ์ที่อ่อนไหวมาก ตั้งแต่เด็กแล้วที่เจ้ามักชอบเป็นห่วงหรือกังวลกับเรื่องผู้อื่น เหตุผลที่เป็นแบบนั้นมันก็เป็นเพราะเจ้ามีมวลมลทินอยู่ในร่างกายเป็นจำนวนมาก ดังนั้นเจ้าพ่อจะช่วยเจ้าชำระมันออกไปบ้าง”

หลิงว่านถิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางจึงตอบกลับ “ขอบคุณท่านพ่อ”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ขอบคุณทำไม เจ้าเป็นลูกสาวของพ่อนะ! เอ้ารับนี่ไป นี่คือหยดน้ำวิญญาณบริสุทธิ์ จงผสมมันกับน้ำสะอาดในอ่างอาบน้ำแล้วเจ้าก็ลงไปแช่ แล้วเมื่อไหร่ที่เจ้าอารมณ์เย็นลงแล้วพ่อยังมีของอย่างอื่นที่จะมอบให้เจ้าอีก”

หลิงว่านถิงพยักหน้า จากนั้นนางก็รับขวดที่บรรจุหยดน้ำวิญญาณบริสุทธิ์ไปและถามขึ้นด้วยสีหน้าลังเลว่า “ท่านพ่อ ท่านอย่าเพิ่งทำอะไรเขาได้ไหม เมื่อไหร่ที่ข้าชำระมวลมลทินบนร่างของข้าเสร็จ ข้าต้องการถามเขาอีกครั้งว่าเขาเคยรักข้าบ้างไหม ถ้าเขารักข้า ข้าขอร้องท่านโปรดอย่าทำร้ายเขาได้ไหม อย่างน้อย ๆ ก็เห็นแก่ความรักของข้าที่มีให้เขา”