บทที่ 428 ธงรบโลหิตจักรพรรดิ

หลิงตู้ฉิงใช้เวลา 3 เดือนเพื่อช่วยเหลียงเฟ่ยเอ๋อปรับแต่งหม้อเอกภพให้กลายเป็นสมบัติแห่งชะตาชีวิตของนาง

แน่นอนว่าหม้อเอกภพในตอนนี้รูปทรงของมันไม่บิดเบี้ยวเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว มันกลายเป็นหม้อสามขาธรรมดา ๆ

หลังจากนั้น หลิงตู้ฉิงก็ชี้แนะให้เหลียงเฟ่ยเอ๋อทำการบ่มเพาะต่อไป

สำหรับหลิงตู้ฉิง เมื่อเขาจัดการเรื่องของเหลียงเฟ่ยเอ๋อเสร็จ เขาก็นำแร่ทองคำศักดิ์สิทธิ์ที่เขาแลกเปลี่ยนมาจากสีเป่ยเซียะขึ้นมา และหลอมรวมมันกับวัสดุพิเศษกว่าสิบรายการที่เขาเก็บรวบรวมมาจากเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ

จากนั้นเขาก็เริ่มสร้างอาวุธให้กับหลิงว่านจุน

ในบรรดาลูก ๆ ของเขา เคล็ดวิชาที่เขามอบให้กับหลิงฟ่างหัวนั้นแย่ที่สุดหากเทียบกับลูก ๆ คนอื่น

ดังนั้นหลิงตู้ฉิงจึงได้พยายามหาสิ่งของต่าง ๆ ที่สามารถพัฒนาทักษะในด้านมิติของนางอยู่เรื่อย ๆ

แต่ถ้าจะพูดถึงว่าใครที่ได้รับการช่วยเหลือน้อยจากเขาที่สุดตั้งแต่ที่ผ่านมาก็คือ หลิงยี่เทียน และ หลิงว่านจุน

แต่ก่อนหน้านี้ที่หลิงยี่เทียนได้รับผลึกดวงใจสวรรค์ไปแล้ว และเขายังช่วยปูทางในอนาคตให้หลิงยี่เทียน แถมเขายังจะเปิดการบรรยายเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของหลิงยี่เทียน

ดังนั้นตอนนี้หลิงว่านจุนที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขาเพียงแค่ที่เขาเคยถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เพียงอย่างเดียว จึงกลายเป็นผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขาน้อยที่สุดไปเป็นที่เรียบร้อย

เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ หลิงตู้ฉิงจึงต้องหาอะไรบางอย่างมาเติมเต็มให้กับหลิงว่านจุน เพื่อไม่ให้พี่น้องคนอื่น ๆ ของเขาเหลื่อมล้ำไปมากกว่า

ดังนั้นการแก้ไขของหลิงตู้ฉิงก็คือการสร้างอาวุธวิเศษชิ้นนี้ให้กับหลิงว่านจุน ด้วยแร่ทองคำศักดิ์สิทธิ์ที่เขาได้รับมาก่อนที่เขาจะเข้าสู่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ

หลังจากนั้น หลิงตู้ฉิงก็ใช้เวลาไปถึงครึ่งปี กว่าที่อาวุธของหลิงว่านจุนจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา โม่หยูถังเองก็ได้แจ้งให้หลิงว่านจุนและหลิงยู่ชานทราบแล้วว่า พ่อของพวกเขาจะเปิดการบรรยาย ส่งผลให้ทั้งสองรีบกลับจากแนวหน้าทันที

นอกเหนือจากพวกเขาสองคนแล้ว หลิงว่านจุนยังหยุดการถอยกองทัพของเขามาอยู่ที่แนวหลังและนำเหล่าทหารหัวกะทิของเขาเองกว่า 190 นายติดตามเขากลับมาฟังการบรรยายของพ่อเขาด้วย

ซึ่งทหารเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นแม่ทัพที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของหลิงว่านจุน ซึ่งนับได้ว่าพวกเขาเป็นกระดูกสันหลังของกองทัพมังกร

ส่วนทางด้านของหลิงยู่ชาน เขาเองก็พาภรรยาของเขา หมิงจู้ และพี่เขยของเขา หมิงซิ่ว กลับมาที่คฤหาสน์สราญรมย์ด้วยเช่นกัน

เมื่อหลิงว่านจุนมาถึงเมืองหลวง เขาจึงสั่งให้เหล่าแม่ทัพของเขาเองไปพักผ่อนเพื่อรอเวลาการบรรยาย และหลังจากนั้นพี่น้องที่เหลือทั้งหมดก็กลับมาที่คฤหาสน์สราญรมย์เช่นกัน

ขณะที่พวกเขาเข้าไปในคฤหาสน์สราญรมย์ หลิงว่านจุนก็เห็นมี่ไลและรีบตะโกนว่า “ป้ามี่ ท่านพ่อของข้าอยู่ไหน? ว่าแต่พวกท่านออกไปข้างนอกรอบนี้ พวกท่านมีของฝากอะไรกลับมาให้ข้าบ้างไหม?”

มี่ไลยิ้มและพูดว่า “แน่นอนสิว่าป้าต้องนำของฝากกลับมาให้เจ้าด้วย แต่ของที่ป้านำมาให้เจ้ามันคงเทียบไม่ได้กับของที่พ่อของเจ้ากำลังจะมอบให้เจ้าหรอกนะ!”

“ป้ามี่ งั้นท่านพ่ออยู่ที่ไหน?” หลิงว่านจุนถามอย่างรีบร้อน

“เขากำลังสร้างอะไรบางอย่างอยู่ในลานหลังคฤหาสน์” มี่ไลตอบกลับพร้อมกับชี้ไปยังทิศทางที่หลิงตู้ฉิงอยู่

เมื่อได้รับคำตอบ หลิงว่านจุนก็รีบวิ่งออกไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น

หลังจากนั้นหลิงยู่ชานก็โค้งคำนับให้มี่ไล และพูดว่า “ป้ามี่ รอบนี้ที่พวกท่านออกไปข้างนอกพวกท่านเป็นยังไงกันบ้าง ได้พบกับอันตรายใด ๆ บ้างรึเปล่า?”