บทที่ 432 เตรียมคิดบัญชีแค้น

ในความคิดของหลิงยู่ชานคือ ‘ข้าไม่สนใจว่าข้าจะเผชิญหน้ากับใคร แค่มาลองดูกันว่าใครจะมีพละกำลังมากที่สุดก็พอ’

‘ถ้าเจ้ามีพละกำลังมากกว่าข้าเจ้าก็ชนะ แต่ถ้าข้าแข็งแกร่งมากกว่าเจ้าก็แพ้’

นี่คือสิ่งที่เขาคิด และนี่คือสิ่งที่เขาใส่ลงไปในเจตจำนงแห่งหมัดของเขา

มันไม่มีแสงสีแปลกตาใด ๆ เลย กระบวนท่าของเขามีแต่หมัดลุ่น ๆ แพ้ชนะวัดกันด้วยพละกำลังโดยตรง

และถ้าหากวัดกันด้วยพละกำลัง ร่างกายของเขาที่มีสายเลือดทรราชสวรรค์ก็ยิ่งได้เปรียบเข้าไปใหญ่

ถึงแม้ว่าสายเลือดของเขาพึ่งจะปลดผนึกได้เพียงส่วนเดียวเท่านั้น แต่พละกำลังของเขาก็มากกว่าคนทั่วไปนับสิบเท่าได้

ดังนั้นเมื่อสายเลือดของเขารวมกับเจตจำนงหมัดที่เขาเข้าใจแล้ว เขาก็ได้กลายเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานอย่างสมบูรณ์ต่อผู้ที่อยูในขอบเขตการบ่มเพาะเดียวกันกับเขา!

“ยู่ชาน เจ้าควรจะตั้งชื่อหมัดนี้ของเจ้าด้วยนะ” หลิงตู้ฉิงยิ้ม

หลิงยู่ชานที่มีความสุขเป็นอย่างมากจนแทบจะกลั้นไม่อยู่ เขามองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยสายตาคาดหวังและพูดว่า “ท่านพ่อ มันจะเป็นเกียรติแก่ข้าเป็นอย่างมากหากท่านตั้งชื่อหมัดนี้ให้กับข้า!”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นพ่อจะตั้งชื่อหมัดแรกของเจ้าว่า หมัดสามัญเลิศล้ำ!”

“ขอบคุณ ท่านพ่อ!” หลิงยู่ชานพูดพลางโค้งคำนับให้กับหลิงตู้ฉิง

หลิงว่านจุนตะโกน “โธ่เอ๊ย ก็ท่านเป็นพี่ใหญ่นี่นาไม่ว่าจะยังไงท่านก็ต้องแข็งแกร่งกว่าข้าเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างข้าเองก็ไม่ค่อยจะถนัดการสู้ตัวต่อตัวสักเท่าไหร่ด้วย จุดเด่นของข้าคือการรบในสนามรบต่างหาก แต่ในเมื่อท่านแข็งแกร่งขึ้นแบบนี้ก็ดีเลย ตอนนี้ไอ้พวกชั่วอาณาจักรหลงซานได้มาถึงเกาะไท่อี้แล้ว ข้าต้องการให้ท่านเป็นแนวหน้าบุกทะลวงและสั่งสอนให้ไอ้พวกเลวนั่นได้รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของพวกเราพี่น้อง พร้อม ๆ กับให้ท่านใช้พวกมันเป็นเป้าซ้อมหมัดใหม่ของท่านไปด้วยในตัวเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมิงจู้ก็พูดเสริมอย่างกังวล “สามี พ่อของข้ายังอยู่ที่เกาะไท่อี้ ข้ากลัวว่าไอ้คนพวกนั้นมันจะไปรบกวนพ่อของข้า…”

หลิงยู่ชานพยักหน้าและพูดว่า “อืม เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ยอมให้ใครเข้าไปรบกวนหลุมฝังศพของพ่อตาแน่นอน น้องสี่ เจ้าเตรียมคนของเจ้าให้พร้อม เราจะออกเดินทางไปจัดการกับพวกมันเดี๋ยวนี้!”

เมื่อพูดกับหลิงว่านจุนเสร็จ เขาก็หันกลับมาและพูดกับหลิงตู้ฉิง “ท่านพ่อไปจัดการกับพวกคนจากอาณาจักรหลงซานกับพวกข้ากันเถอะ”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและพูดว่า “พวกเจ้าไปกันก่อน พ่อต้องจัดการอะไรที่นี่อีกนิดหน่อย เสร็จแล้วเดี๋ยวพ่อจะรีบตามไปทันที แต่พวกเจ้าจงจำไว้ ถ้าหากว่าพวกเจ้าพบตัวหยูเฉิงฮุย จงปล่อยให้ว่านถิงตัดสินชะตาชีวิตของเขาด้วยตัวเองเท่านั้น ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือพวกเจ้าอยากจะทำอะไรก็ตามใจและโดยเฉพาะพวกผู้ที่ร่วมวางแผนการคนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอีกต่อไป”

“รับทราบท่านพ่อ ไอ้พวกคนอาณาจักรหลงซานมันจะต้องชดใช้ที่ทำให้น้องสาวของข้าเสียใจ!” หลิงยู่ชานพยักหน้าอย่างหนักแน่น

หลิงว่านจุนหัวเราะอย่างน่ากลัว “พี่ใหญ่ไปกันเถอะ ข้าจะพาท่านไปเอง เราสองพี่น้องไปแข่งกันว่าใครจะตัดหัวไอ้พวกสุนัขหลงซานได้มากกว่ากัน!”

เมื่อพูดจบ หลิงว่านจุนจึงเดินนำหลิงยู่ชานไปหาคนของเขา จากนั้นเหล่าทหารของหลิงว่านจุนกว่า 190 คนก็ใช้ค่ายกลรวมตัวกันเป็นมังกรยักษ์และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า โดยมีหลิงว่านจุนถือธงเลือดทระนงยืนอยู่บนส่วนหัวของมังกรยักษ์พร้อมกับหลิงยู่ชาน จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปที่เกาะไท่อี้ พร้อมกับเจตจำนงแห่งการสังหาร

เมื่อกองทัพมังกรของหลิงว่านจุนเริ่มเคลื่อนไหว หลิงยี่เทียนก็บินเข้ามาพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์ 3 คนและพูดว่า “ท่านพ่อ ข้าได้นำรถม้าของท่านมาที่นี่ด้วย และข้าได้ส่งผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญคนอื่น ๆ ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ดังนั้นข้าขอพาจูเหยียนและเหม่ยจู้ร่วมทางไปกับท่านด้วยก็แล้วกัน”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและพูดว่า “ไม่มีปัญหา เราจะไปด้วยกัน”

“แล้วเราควรออกเดินทางเมื่อไหร่?” หลิงยี่เทียนถาม “คราวนี้ข้าจะเป็นผู้นำและทวงความยุติธรรมให้พี่สอง!”

หลิงตู้ฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เราจะออกเดินทางเมื่อเฟ่ยเอ๋อและว่านถิงออกมา”

อันที่จริงทุกคนในคฤหาสน์สราญรมย์ต่างก็เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางกันหมดแล้วเช่นกัน

สำหรับอาณาจักรจันทรานี่ถือเป็นสงครามระหว่างอาณาจักร

แต่สำหรับคนในครอบครัวของหลิงตู้ฉิง พวกเขาถือว่านี่เป็นความแค้นส่วนตัว