บทที่ 442 กลัว

ในฐานะจักรพรรดิแห่งอาณาจักรหลงซาน หยูเจิ้งหมิงมีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก

มากซะจนเขาไม่เคยกังวลเกี่ยวกับผลการรบกับอาณาจักรจันทราซะด้วยซ้ำ

เขามั่นใจเป็นอย่างมาก ด้วยกองทัพที่แข็งแกร่งนับล้านและผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญมากกว่า 400 คนที่เขาส่งไปทำลายอาณาจักรจันทรา อาณาจักรจันทราจะต้องถูกลบออกไปจากทะเลชางหมาง และจากนั้นความลับของทะเลชางหมางจะตกอยู่ในมือของภูเขาเอ้อหลง ซึ่งตัวเขาเองและพ่อของเขาที่เป็นคนของภูเขาเอ้อหลงเช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาย่อมได้รับผลตอบแทนอย่างล้นหลาม

หรือไม่พวกเขาอาจจะได้รับการสนับสนุนจากตำหนักมังกรเลยด้วยซ้ำ และเมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาจะต้องได้กลายเป็นตัวตนที่มีแต่คนก้มหัวให้แน่นอน

นี่เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับพวกเขาที่กำลังบ่มเพาะดวงใจจักรพรรดิ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาทราบข่าวชัยชนะติด ๆ กันจากแนวหน้าเขาก็ยิ่งมีความสุขอย่างมาก

“พี่ใหญ่ อะไรทำให้ท่านมีความสุขขนาดนี้?” หยูเฉิงฮุยเดินเข้ามาท้องพระโรงและถามขึ้น

หยูเจิ้งหมิงหัวเราะ “ตอนนี้คนของเราได้ไปถึงเกาะไท่อี้แล้ว และอีกไม่นานก็คงจะไปถึงเกาะเทียนหยวนของอาณาจักรจันทรา จากนั้นอาณาจักรจันทราจะต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน”

หยูเฉิงฮุยพูดด้วยความประหลาดใจ “ทำไมถึงเร็วได้ขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงกองกำลังของอาณาจักรจันทราก็ยังคงเป็นหนึ่งในกองกำลังที่แข็งแกร่งมากในทะเลชางหมาง เหตุใดกองทัพของพวกเราถึงสามารถครอบครองเกาะไท่อี้ได้เร็วแบบนี้? พวกมันเองก็มีผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญอยู่เป็นจำนวนไม่น้อยนี่นา หรือว่าพวกมันไม่ส่งคนออกมาต่อต้านเลย?”

หยูเจิ้งหมิงหัวเราะ “ในตอนแรกพวกมันก็ต่อต้านพวกเราบ้างเล็กน้อย แต่จากนั้นจู่ ๆ พวกมันก็หายหัวกันไปหมด สงสัยบางทีพวกมันอาจจะรู้ตัวแล้วว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเรา และถอยกำลังทั้งหมดกลับไปอยู่ที่เกาะเทียนหยวนเพื่อเตรียมพร้อมปักหลักสู้ตายกับพวกเราที่นั่นก็เป็นได้ แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแบบนั้น มันก็คงไร้ประโยชน์อยู่ดี ด้วยกองกำลังอันมหาศาลของเรา ข้าเชื่อว่าสุดท้ายแล้วไม่ว่าพวกมันจะดิ้นรนกันยังไง พวกมันก็คงไม่รอดจากการถูกทำลายโดยเราไปได้หรอก”

“และเมื่อถึงเวลานั้นความลับของทะเลชางหมางจะเป็นของเรา!” หยูเฉิงฮุยหัวเราะ

“นอกเหนือจากความลับของทะเลชางหมางแล้วยังมีผู้หญิงที่เจ้าลืมไม่ลงนางนั้นอีกด้วย!” หยูเจิ้งหมิงหัวเราะและพูดขึ้น “ข้าจำได้ว่าเมื่อตอนเจ้ากลับมา เจ้าก็ยังคงพูดถึงนางอยู่เลย สรุปแล้วนี่เจ้าชอบนางจริง ๆ ใช่ไหม?”

หยูเฉิงฮุยพูดอย่างดูถูกว่า “ท่านพี่ ท่านดูถูกข้ามากเกินไปหรือเปล่า? คนอย่างข้าเนี่ยนะจะไปชอบผู้หญิงที่ไหนได้ง่าย ๆ ข้ารู้จักกับนางเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น แถมนางยังไม่ให้ข้าร่วมเตียงกับนางเลยสักครั้ง ข้าจะไปมีความรู้สึกผูกพันอะไรกับนางได้ยังไง และที่สำคัญในเรื่องของผู้หญิง ข้าเองก็ใช่ว่าจะขาดเรื่องแบบนี้ซะเมื่อไหร่”

หยูเจิ้งหมิงส่ายหัวและยิ้มโดยไม่พูดอะไร

เพราะหยูเฉิงฮุยเป็นคนหน้าตาดี เขาจึงเป็นที่ชื่นชมของเหล่าหญิงสาวตั้งแต่ยังเด็ก

หลังจากเติบโตขึ้น เขาก็กลายเป็นคนที่หล่อเหลามากขึ้น ซึ่งไม่ว่าเขาจะไปที่ใดมันก็มักจะมีแต่เหล่าหญิงสาวมารุมล้อมเขา และเรื่องนี้มันก็ทำให้พี่ชายอย่างเขาอิจฉาเป็นอย่างมาก

และเป็นเพราะเหตุนี้ เขาจึงส่งหยูเฉิงฮุยออกไปเมื่อเขาได้ข่าวมาว่าอาณาจักรจันทรานั้นมีเหล่าองค์หญิงอยู่เป็นจำนวนมาก แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก้คือหลังจากที่หยูเฉิงฮุยไปอยู่ที่อาณาจักรจันทราเป็นเวลาหลายต่อหลายปี เขากลับไม่ได้แตะต้องใครเลย

“ไม่ต้องกังวล เมื่อพวกทหารจับพวกผู้หญิงเหล่านั้นได้ ข้าจะให้เจ้าได้เล่นสนุกกับพวกนางได้ตามใจชอบเลยทีเดียว” หยูเจิ้งหมิงหัวเราะ

ในระหว่างที่สองพี่น้องคุยกันอย่างมีความสุขไปได้สักพัก จู่ ๆ หยูเจิ้งหมิงก็มองออกไปข้างนอกแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าพวกของเราจะกลับมากันแล้ว เอาล่ะพวกเราออกไปชมคนงามของเจ้ากันเถอะ”

เมื่อพูดจบ สองพี่น้องก็ยืนขึ้นและเดินออกจากท้องพระโรง

เมื่อพวกเขามาเดินออกมาด้านนอก และเห็นผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญนับร้อยบินอยู่บนท้องฟ้า รอยยิ้มของหยูเจิ้งหมิงและหยูเฉิงฮุยก็กว้างขึ้น

แต่แล้วเมื่อหยูเจิ้งหมิงสังเกตเห็นว่าหลงเฉินไม่อยู่ด้วย เขาจึงถามขึ้น “แม่ทัพเหยียน หลงเฉินและคนของเขาบางส่วนอยู่ที่ไหนกัน? ว่าแต่แม่ทัพเหยียน ท่านได้นำสมบัติลับของทะเลชางหมางติดตัวกลับมาด้วยรึเปล่า รีบเอาออกมาให้ข้าดูทีว่าสรุปแล้วมันเป็นยังไงกันแน่?”