บทที่ 447 เบาะแสของหยูเฉิงฮุย

แม้ว่าหลิงตู้ฉิงจะสามารถใช้ห้วงนิทราแห่งราชันอ่านความทรงจำของคนอื่นได้ แต่เขาก็ไม่สามารถเสียเวลาไล่อ่านคนนับหมื่นนับแสนที่อยู่ในพระราชวังและเมืองหลวงได้ทีละคน

ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรออยู่ในพระราชวังของอาณาจักรหลงซานสักพัก เพื่อรอให้หลิงยี่เทียนและหลิงเทียนหยุนหาเบาะแสมาให้เขาแทนโดยการใช้กำลังพลที่นำมาในการตามหา

ในเวลานี้กองทัพมังกรที่มีจำนวน 50,000 นายของหลิงว่านจุนก็เริ่มเข้าควบคุมกำลังทหารของอาณาจักรหลงซานที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในเมืองหลวงให้อยู่ในความสงบ

สำหรับบรรดาประชาชนของอาณาจักรหลงซาน เมื่อพวกเขาเห็นว่าพวกเขาไม่ได้ถูกเข่นฆ่า จิตใจของผู้คนก็ค่อย ๆ สงบลง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาข้าราชบริพารของหยูเจิ้งหมิงทั้งหลายที่ยังอยู่ในพระราชวังเช่นสาวใช้ในวัง ขันทีและคนอื่น ๆ เมื่อพวกเขาพบว่าพวกเขาทั้งหมดจะไม่ถูกสังหาร พวกเขาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาตระหนักได้ว่าผู้คนของตระกูลหยูยังไม่ถูกนำตัวมาตัดหัว สิ่งนี้จึงยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกสบายใจมากขึ้น

สองวันต่อมาเมืองหลวงของอาณาจักรหลงซานก็ได้ถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์ และข้อมูลทุกประเภทได้ถูกรวบรวมและส่งไปยังหลิงยี่เทียน

“ท่านพ่อ เราได้รับข่าวว่าหยูเฉิงฮุยได้หนีไปแล้ว!” หลิงยี่เทียนพูดขึ้น “แต่เราไม่รู้ว่าเขาหนีไปอยู่ที่ไหน”

ทะเลชางหมางที่กว้างใหญ่ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน

หลิงตู้ฉิงขมวดคิ้ว และเอ่ยขึ้นว่า “เป็นไปได้ไหมที่เขาจะกลับไปที่อาณาจักรมังกรทะยาน?”

หลิงยี่เทียนพูด “เรื่องนี้ข้าไม่แน่ใจ แต่มีคนบอกว่าเขาถูกพาบินไปทิศทางของเกาะวาฬยักษ์”

หลิงตู้ฉิงขมวดคิ้วและไม่ได้พูดอะไร ในสถานการณ์ที่ทะเลชางหมางมีกำแพงสมดุลผนึกพลังกฎแห่งสวรรค์และโลกไว้เช่นนี้ เขาเองก็ไม่มีทางอื่นที่จะหาร่องรอยของหยูเฉิงฮุยได้

เขาไม่อาจบินตามไปยังทิศทางที่หยูเฉิงฮุยบินจากไปได้เพราะมันจะเสียเวลามากเกินไป

อันที่จริงทุกอย่างมันคงจะง่ายขึ้นถ้าพวกของหยูเฉิงฮุยกลับไปที่อาณาจักรมังกรทะยาน ซึ่งพวกเขาจะได้ไปที่นั่นโดยตรง

อย่างไรก็ตาม ปัญหาก็คือหลิงตู้ฉิงไม่แน่ใจว่าหยูเฉิงฮุยและคนของเขากลับไปที่อาณาจักรมังกรทะยานหรือไม่

จากนั้นในเวลาไล่เลี่ยกัน โม่หยูถังก็เข้ามาและรายงานว่า “นายท่าน ฝ่าบาท มี่ตั้วตั้วขอเข้าเฝ้า!”

“ให้เขาเข้ามา!” หลิงตู้ฉิงพยักหน้า หลังจากได้รับอนุญาตโม่หยูถังก็ออกไปทันทีและไม่นานต่อมาเขาก็เดินเข้ามาพร้อมกับมี่ตั้วตั้วและอสูรทมิฬโม่จู่

“เชิญนั่ง!” หลิงตู้ฉิงทักทายมี่ตั้วตั้ว

เป็นเวลาหลายปีแล้วหลังจากที่พวกเขาได้พบกันครั้งสุดท้าย ในตอนนี้ระดับการบ่มเพาะของมี่ตั้วตั้วได้มาถึงขอบเขตนภาระดับ 3 แล้วส่วนอสูรทมิฬโม่จู่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ได้ก้าวเข้าสู่ระดับสวรรค์สามัญเรียบร้อย และด้วยความแข็งแกร่งของโม่จู่ที่เพิ่มมากขึ้นเช่นนี้ จึงทำให้มี่ตั้วตั้วกล้าที่จะท่องไปรอบ ๆ ทะเลชางหมาง

เป็นที่ทราบกันดีว่าความแข็งแกร่งของอสูรทมิฬนั้นน่ากลัวอยู่แล้ว และเมื่อโม่จู่ทะลวงมาถึงระดับสวรรค์สามัญความแข็งแกร่งของเขาก็ยิ่งน่ากลัวยิ่งขึ้น

มี่ตั้วตั้วนั่งลงด้วยรอยยิ้มและถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าพวกท่านกำลังมองหาที่อยู่ของหยูเฉิงฮุย ข้ามาจากเกาะวายุคลั่งและเห็นว่าภายใต้การคุ้มครองของผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญ 7 คน เขาได้ออกจากทะเลชางหมางไปแล้ว”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่ามันจะกลับไปที่อาณาจักรมังกรทะยานแน่นอน! ยี่เทียน จงไปแจ้งพวกเราให้เตรียมพร้อมทันที เมื่อพร้อมแล้วพวกเราจะออกเดินทางไปตามตัวมันที่อาณาจักรมังกรทะยาน!”

หลิงยี่เทียนพยักหน้าและกลับไปสั่งให้คนของเขาออกไปแจ้งกับทหารที่อยู่ด้านนอกเตรียมตัวให้พร้อม