บทที่ 449 พากองทัพเยือนเมืองเจินไห่

หลังจากพักผ่อนและจัดระเบียบใหม่ในเมืองหลวง ซึ่งเคยเป็นของอาณาจักรหลงซานเรียบร้อยแล้ว หลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ ก็ออกเดินทางอีกครั้งเพื่อมุ่งหน้าไปสู่อาณาจักรมังกรทะยาน

ในใจของหลิงตู้ฉิง ไม่ว่าหยูเฉิงฮุยจะไปที่ไหนเขาต้องจับตัวมันมาให้ได้ เพื่อให้หลิงว่านถิงตัดสินใจว่ามันควรจะอยู่หรือว่าจะตาย

นี่เป็นเพราะไม่ใช่แค่ลูกสาวของเขาต้องเผชิญกับความทุกข์ทน แต่นี่มันคือบททดสอบหนึ่งในสามประการที่ผู้บ่มเพาะต้องเผชิญ ซึ่งเขาจำเป็นต้องช่วยให้ลูกสาวของเขาผ่านมันไปให้ได้!

ความเหน็ดเหนื่อยเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่บททดสอบทัณฑ์แห่งมนุษย์เป็นเรื่องใหญ่ เนื่องจากมันมีผลต่อการที่ลูกของเขาจะต้องเผชิญกับทัณฑ์อื่น ๆ หากนางต้องการหลุดพ้นในอนาคต!

ตอนนี้เนื่องจากพวกเขาเดาได้แล้วว่าหยูเฉิงฮุยได้หนีไปที่อาณาจักรมังกรทะยาน พวกเขาจึงมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที

ขณะนี้หลงเฉินกำลังลากรถม้าอยู่หน้าสุด ซึ่งตามหลังด้วยกองทัพมังกร 50,000 นาย และบางส่วนของผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญที่มีอยู่ทั้งหมด

ที่พวกเขาไม่สามารถพาเหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญมาได้ทั้งหมดนั่นก็เพราะว่า พวกเขายังจำเป็นต้องคงกำลังไว้ส่วนหนึ่งในทะเลชางหมางเพื่อดูแลความเรียบร้อยด้านใน

หากพวกเขาออกจากทะเลชางหมางไปหมดแล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนฉวยโอกาสทำลายอาณาจักรจันทรา?

ผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญหลายคนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเพื่อปกป้องทะเลชางหมาง ต่างก็ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย

“เฮ้อ ข้าเองก็อยากจะออกไปดูโลกภายนอกบ้างเหมือนกันนี่นา ทำไมองค์จักรพรรดิถึงเลือกให้ข้าอยู่ปกป้องทะเลชางหมางด้วยกัน…น่าเสียดายจริง ๆ …”

“เจ้าคิดว่าการออกไปโลกภายนอกมันน่าสนุกนักรึไง เจ้าคิดว่าข้างนอกนั่นเจ้าจะได้รับการยอมรับเหมือนในทะเลชางหมางอย่างนั้นเหรอ? ที่ข้างนอกนั่นความแข็งแกร่งของผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญอย่างเรานั้นยังห่างไกลจากผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าคนอื่น ๆ เป็นอย่างมาก และถ้าพวกเราถูกรังแกเมื่อไหร่ พวกเราจะเอาอะไรไปตอบโต้กับพวกผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ข้างนอกนั่นได้กัน”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าต้องการติดตามองค์จักรพรรดิออกไปนั่นแหละ ข้าต้องการที่จะมีประสบการณ์ได้ออกไปเห็นโลกกว้าง เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้กับเส้นทางการบ่มเพาะของข้าในอนาคต!”

มีคนถามขึ้นอย่างแผ่วเบาว่า “นี่พวกเจ้าคิดว่าองค์จักรพรรดิจะปลอดภัยกลับมารึเปล่า? ถึงแม้ว่าบิดาของพระองค์จะพิสดารเป็นอย่างมาก แต่จากสิ่งที่ข้ารู้มาก็คือขุมกำลังที่อยู่ภายนอกนั้นแข็งแกร่งกว่าขุมกำลังในทะเลชางหมางหลายพันเท่าเชียวนะ…”

ทุกคนเงียบเพราะพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าหลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ จะปลอดภัยหลังจากออกจากทะเลชางหมางในครั้งนี้หรือไม่? หรือว่าพวกเขาจะสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัย

ในอีกด้านหนึ่ง หลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ ได้มาถึงทางออกของทะเลชางหมางแล้ว

หลงเฉินที่กำลังลากรถม้าออกไปข้างนอก ในขณะนี้อารมณ์ของเขาก็ซับซ้อนขึ้นเช่นกัน ในอดีตเมื่อตอนที่เขาเข้ามาในทะเลชางหมาง เขาจำได้ว่าอารมณ์ของเขาในตอนนั้นฮึกเหิมเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้เมื่อเขากำลังจะออกไปเขากลับกลายเป็นนักโทษไปแล้ว แถมยังกลายเป็น ‘สัตว์วิเศษ’ เทียมรถม้าไปซะอีก

การลากรถม้านี้เป็นสิ่งที่เผ่ามังกรอย่างเขาควรทำซะที่ไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาเป็นคนคิดตื้นเกินไปหรือไม่? ถึงขนาดนำเอาเหล่าผู้คนในทะเลชางหมางออกมานอกทะเลชางหมางเพื่อบุกรุกขุมกำลังที่อยู่ภายนอกแบบนี้ นี่เขาไม่รู้เลยจริง ๆ หรือไงว่าที่ข้างนอกนี้มีผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังกว่าในทะเลชางหมางอย่างเทียบกันไม่ติด

อย่างไรก็ตามไม่มีใครสนใจเกี่ยวกับปฏิกิริยาของเขา

“ในที่สุดก็ได้ออกจากทะเลชางหมางแล้ว!” หลิงฟ่างหัวอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้น

ทางด้านของจ้าวเหมิงลู่และคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยออกจากทะเลชางหมาง เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น “นี่พวกเราอยู่ด้านนอกทะเลชางหมางแล้วใช่ไหม?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้คนเหล่านี้ได้เดินทางออกจากทะเลชางหมาง ซึ่งแน่นอนว่ามันทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้ก้าวออกมาสู่โลกใบใหม่

“สามี พวกเราเองก็เข้าไปอยู่ในทะเลชางหมางได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว ข้าล่ะเป็นหวงโม่เอ๋อกับคนอื่น ๆ จริง ๆ ว่าพวกเขาจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่าหลังจากรอพวกเรามานาน” เย่ชิงเฉิงเอ่ยขึ้น

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “ระดับการบ่มเพาะของเย่หยูหลันไม่ได้อ่อนแอ และด้วยความคุ้มครองของค่ายกลกระบี่เหินเมฆาจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาได้?”