บทที่ 456 เหยียบเข้าแดนศัตรู

ที่อาณาจักรมังกรทะยาน หยูไท่ฉวนกำลังจมอยู่ในวังวนแห่งความเดือดดาล

ตอนนี้เขาได้รับข่าวแล้วว่า หยูเจิ้งหมิง ลูกชายคนหนึ่งของเขาเสียชีวิตในทะเลชางหมาง

ลูกชายของเขาไม่เพียงแต่ตายเท่านั้น แม้แต่อาณาจักรหลงซานที่พวกเขาลงทุนสร้างไว้ในทะเลชางหมางก็ถูกทำลายไปแล้ว

แล้วยิ่งเห็นลูกชายอีกคนของเขาที่หลบหนีมาอย่างหัวซุกหัวซุนพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญเพียงหยิบมือ ความโกรธในใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ในฐานะคนของภูเขาเอ้อหลง พวกเขากลายเป็นผู้ถูกไล่ล่าเหมือนสุนัขจนตรอกตั้งแต่เมื่อไหร่?

และกองกำลังที่ทำให้ลูกชายของเขาอยู่ในสภาพอนาถขนาดนี้ไม่ใช่ขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่กลับเป็นกองกำลังอันอ่อนด้อยที่อยู่ในทะเลชางหมาง แถมสมบัติลับของทะเลชางหมางกลับตกไปอยู่ในมือของคนเหล่านั้นอีกต่างหาก

“พวกมันกล้าดียังไงที่สังหารลูกชายของข้าแบบนี้!” หยูไท่ฉวนคำรามด้วยความโกรธ “รอก่อนเถอะ เมื่อไหร่ที่ทะเลชางหมางเปิดขึ้น เมื่อนั้นข้าจะทำให้พวกมันตายโดยไม่มีศพที่สมบูรณ์!”

แม้ว่าเขาจะโกรธ แต่เขาก็รู้ตัวดีว่าไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้

เนื่องจากในปัจจุบันทะเลชางหมางยังเป็นสถานที่ที่ผู้เชี่ยวชาญในระดับที่สูงกว่าระดับสวรรค์สามัญไม่สามารถเข้าไปได้ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะใช้ความได้เปรียบของความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าของอาณาจักรมังกรทะยานของเขาบุกเข้าไปแก้แค้น

ส่วนเรื่องการส่งผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญเข้าไปอีกครั้งนั้นเขาได้ล้มเลิกความคิดนี้ไปแล้ว เพราะขนาดส่งเข้าไปเป็นร้อยยังทำอะไรไม่ได้ หากส่งเข้าไปอีกก็มีแต่จะส่งเข้าไปตายเปล่า

“หยูเฉิงจุน เจ้าจงนำกองกำลังของเจ้าแอบเข้าไปในทะเลชางหมาง เข้ายึดครองเกาะสัก 4-5 เกาะและพยายามสืบข่าวความลับของทะเลชางหมางมาเพิ่มเติมให้ได้” หยูไท่ฉวนสั่งลูกชายอีกคนของเขา

แม้ว่าอาณาจักรหลงซานของเขาจะถูกล้มล้างไปและความลับของทะเลชางหมางจะถูกผู้อื่นครอบครอง แต่เขาแน่ใจว่าในทะเลชางหมางน่าจะยังมีสมบัติอื่น ๆ เหลืออยู่และนอกจากเรื่องสมบัติแล้ว เขายังวางแผนที่จะส่งคนไปที่ทะเลชางหมางเพื่อสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรจันทราเพิ่มเติม และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมพวกเขาจะได้ทำลายอาณาจักรจันทราและแย่งสมบัติลับของทะเลชางหมางมาให้ได้

“รับทราบ เสด็จพ่อ!” หยูเฉิงจุนตอบกลับ

สำหรับเขา การได้เข้าสู่ทะเลชางหมางนับว่าเป็นโอกาสที่ดี

เนื่องจากถ้าเขาหาสมบัติลับที่เหลืออยู่ในทะเลชางหมางเจอ เขาก็จะเป็นคนแรกที่มีโอกาสใช้มันก่อน

ในขณะที่หยูเฉิงจุนกำลังวางแผนการต่าง ๆ อยู่ในหัวก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นและพูดกับหยูไท่ฉวน “ฝ่าบาท มีกองทัพจากอาณาจักรอี้จิ๋นกำลังมุ่งหน้ามาที่อาณาจักรมังกรทะยานของเรา!”

หยูไท่ฉวนถามอย่างรวดเร็ว “หืม? กองทัพที่มามีกำลังพลเท่าไหร่?”

“กองทัพที่มุ่งหน้าเข้ามามีจำนวนทหารราวห้าหมื่นนาย แต่สายข่าวของเรายังแจ้งว่าเขาได้เห็นหลงเฉินเป็นผู้ลากรถม้านำขบวนของฝั่งตรงข้ามมาด้วยฝ่าบาท!” บุคคลผู้นั้นตอบกลับ

เมื่อได้ยินรายงานเช่นนี้ สีหน้าของบรรดาผู้เชี่ยวชาญที่กลับมากับหยูเฉิงฮุยก็ถึงกับเปลี่ยนสี พวกเขาต่างรีบพูดขึ้นทันทีว่า “ฝ่าบาท เป็นพวกมัน! พวกมันคือคนของอาณาจักรจันทราอย่างแน่นอน! ไอ้พวกนี้แหละที่เป็นคนสังหารองค์ชายหยูเจิ้งหมิง!”

ใบหน้าของหยูไท่ฉวนดุดันขึ้นทันที เขายิ้มอย่างเย็นชาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอาฆาต “ดี! ดีมาก! ถ้ามันอยู่ในทะเลชางหมางข้าก็คงยังไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ ไม่คิดเลย ไม่คิดเลยว่าโชคจะเข้าข้างข้าให้พวกมันออกมาจากทะเลชางหมาง แถมยังมาหาข้าเองโดยที่ข้าไม่ต้องเสียแรงตามหาพวกมันสักนิด ฮึ่ม! ตาย พวกมันต้องตายแน่นอน บังอาจสังหารลูกชายข้าไม่พอยังจับเอาเผ่ามังกรไปเป็นสัตว์เทียมรถม้าอีกงั้นเหรอ! ปู้ไป่เต๋า เจ้าจงนำกองทัพเต่าดำออกไปจับพวกมันทั้งหมดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะเอาเลือดพวกมันทุกคนมาทำพิธีบูชายัญให้กับลูกชายข้า!”

เมื่อได้ยินคำสั่ง ปู้ไป่เต๋าจึงก้าวออกมาข้างหน้าและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฝ่าบาท ไอ้คนพวกนี้มันก็เป็นเพียงแค่กลุ่มคนที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า ที่มาจากพื้นที่ล้าหลังอย่างทะเลชางหมางก็แค่นั้น กระหม่อมไม่จำเป็นต้องพึ่งกองทัพเต่าดำในการจัดการกับพวกมันหรอก เพียงแค่ใช้ระดับการบ่มเพาะของกระหม่อมเพียงคนเดียวก็สามารถกำหราบพวกมันได้ทั้งหมดแล้ว!”

หยูไท่ฉวนส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น “เจ้าสามารถกำจัดพวกมันด้วยตัวเองได้ก็จริง แต่เจ้าสามารถนำคนนับหมื่นกลับมาได้ด้วยตัวคนเดียวหมดงั้นเหรอ?”