บทที่ 476 เตรียมการ

หยวนต้าตงและคนอื่น ๆ ต่างก็แปลกใจทำไมผู้อาวุโสคนนี้ถึงเลือกเครื่องรางไม้ปริศนาอันนี้ที่แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่รู้จักวิธีใช้งาน?

ใครก็ตามที่เคยเข้ามาในคลังสมบัติของสำนักจะต้องรู้จักกับเครื่องรางไม้นี้

เครื่องรางไม้นี้มันไม่มีพลังวิญญาณใด ๆ อยู่ในตัวของมัน หรือต่อให้จะมีใครพยายามส่งพลังวิญญาณเข้าไปในมัน พลังวิญญาณก็จะรั่วไหลออกมาทันที อันที่จริงไม่ต้องพูดถึงพลังวิญญาณแม้แต่การส่งจิตสำนึกของตนเองเข้าไปดูว่ารายละเอียดด้านในของมันเป็นอย่างไรมันก็ไม่สามารถดูได้ มันจะทะลุผ่านไปเหมือนกับไม่มีอะไรอยู่ข้างใน

ด้วยความแปลกประหลาดนี้ แม้จะไม่มีใครรู้ว่าใช้มันอย่างไรหรือมันทำอะไรได้บ้าง เครื่องรางไม้นี้ก็ยังคงถูกเก็บไว้ในคลังสมบัติของอารามนวดารามาตลอด

“ท่านผู้อาวุโส เครื่องรางไม้นั้นดูไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไรเลยไม่ใช่งั้นเหรอ? ทำไมท่านถึงไม่เปลี่ยนไปเลือกของชิ้นอื่น ๆ ที่ใช้งานได้กัน?” หวางหมิงหยวนพยายามที่จะแอบหลอกถาม

หลิงตู้ฉิงเหลือบมองไปที่หวางหมิงหยวนและพูดว่า “อย่าพยายามหลอกถามข้าในสิ่งที่เจ้าไม่ควรรู้ ไม่งั้นเจ้าจะต้องเจอกับปัญหาใหญ่ เครื่องรางไม้ในมือของข้าถือได้ว่าเป็นสิ่งที่มีค่ามีสูงสุดในบรรดาสมบัติที่พวกเจ้ามี ซึ่งมันดีแล้วที่ไม่มีใครรู้ว่าพวกเจ้ามีมันอยู่ในอารามนวดารา มิฉะนั้นอารามนวดาราของเจ้าคงจะถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวางหมิงหยวนและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกหนาวไปถึงขั้วกระดูก จากนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าถามอะไรอีกต่อไป

ไม่ว่ามันจะเป็นของดีแค่ไหน ถ้าพวกเขาไม่มีดวงชะตาต่อมัน การครอบครองมันไว้ก็จะมีหายนะเท่านั้น

พวกเขาทุกคนต่างเป็นผู้บ่มเพาะที่มีประสบการณ์มากมายมาหลายร้อยถึงพันปี ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจคำพูดนี้ และอีกอย่างคือพวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร พวกเขาจึงไม่รู้สึกเสียดายอะไรมากมาย

“เอาล่ะ สิบรายการข้าได้รับครบแล้ว” หลิงตู้ฉิงมองไปที่ผู้คนของอารามนวดาราและพูดขึ้น “ตามข้อตกลงของเรา ต่อไปข้าจะวางรูปแบบค่ายกลป้องกันสำนักให้กับพวกเจ้าใหม่ ซึ่งวัสดุต่าง ๆ ที่ใช้สร้างจะต้องเป็นของพวกเจ้าเอง ส่วนความแข็งแกร่งของค่ายกลป้องกันนั้นจะมีอำนาจอยู่ในระดับสวรรค์สมบูรณ์* ขั้นสูงสุด ซึ่งนี่เป็นความช่วยเหลือแรกที่ข้าจะมอบให้พวกเจ้าข้อตกลงแรก ความช่วยเหลือที่สอง ข้าสัมผัสได้ว่าพวกเจ้าได้แอบนำหุ่นเชิดที่ข้าทิ้งไว้ที่เมืองหยูหลันกลับมาที่สำนักของพวกเจ้า จงนำหุ่นตัวนั้นมาหาข้า ข้าจะปรับแต่งมันให้สามารถปลดปล่อยพลังของระดับนภาคราม(ขอบเขตสวรรค์** ให้กับพวกเจ้า ซึ่งพวกเจ้าจะสามารถควบคุมมันได้โดยการใช้พลังวิญญาณของพวกเจ้าในการขับเคลื่อนมัน ในข้อนี้มันจะเทียบได้กับพวกเจ้ามีผู้เชี่ยวชาญระดับนภาครามเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน”

*ระดับสวรรค์สมบูรณ์ หรือ ขอบเขตสวรรค์ระดับ 8

**ระดับนภาคราม หรือ ขอบเขตสวรรค์ระดับ 7

“ความช่วยเหลือที่สาม ข้าจะทำการบรรยายเต๋าให้กับพวกเจ้าฟัง ซึ่งมันจะช่วยให้พวกเจ้าทุกคนเข้าใจถึงแก่นแท้ของวิชาต่าง ๆ ที่ลึกซึ้งได้ง่ายขึ้น และมันจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของพวกเจ้าให้มากขึ้นไปอีก”

“ความช่วยเหลือที่สี่ ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาบ่มเพาะให้กับพวกเจ้า ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่วิชาระดับสูง แต่มันก็อยู่ในระดับที่ดีกว่าวิชาที่พวกเจ้าใช้ในการบ่มเพาะในตอนนี้ เอาล่ะนี่คือความช่วยเหลือทั้งหมดที่ข้าจะให้กับพวกเจ้าจากการแลกเปลี่ยนกับสิ่งของทั้งสิบอย่างที่ข้าเอามาจากพวกเจ้า พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“ขอบคุณผู้อาวุโส ขอบคุณผู้อาวุโส!” หยวนต้าตงและคนอื่น ๆ รีบพูด

อันที่จริง หยวนต้าตงและคนอื่น ๆ นั้นยอมตกลงหมดใจตั้งแต่ความช่วยเหลือที่สองแล้ว

เหตุที่อารามนวดาราของพวกเขาถูกรังแก มันเป็นเพราะพวกเขาไม่มีผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งพอ

หากพวกเขาสามารถมีผู้เชี่ยวชาญระดับนภาคราม พวกเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องสำนักอื่น ในเวลานั้นอารามนวดาราของพวกเขาจะยังคงเป็นหนึ่งในสำนักอันดับต้น ๆ

แล้วยิ่งเพิ่มโอสถรัศมีธาตุศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเคล็ดวิชาใหม่และการบรรยายเต๋า สิ่งเหล่านี้จะช่วยทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งในไม่ช้าพวกเขาจะกลายเป็นแข็งแกร่งกว่าเดิมมากกว่าในอดีต

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังจะมีค่ายกลป้องกันที่มีความแข็งแกร่ง ระดับสวรรค์สมบูรณ์ขั้นสูงสุด ต่อให้มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้นอย่างมากที่สุดพวกเขาก็สามารถซ่อนตัวหลบอยู่ในสำนักได้หลายร้อยปี

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า การที่พวกเขาตกลงแลกเปลี่ยนกับหลิงตู้ฉิงมันจะทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์ต่ออารามนวดาราของพวกเขาขนาดนี้

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เหตุผลที่หลิงตู้ฉิงให้สิ่งตอบแทนมากมายขนาดนี้นั้นก็เป็นเพราะเครื่องรางไม้ชิ้นนั้น