บทที่ 479 ขอบเขตประสานทะเลปราณระดับสิบสาม

หลิงตู้ฉิงส่งหุ่นที่ผ่านการปรับแต่งแล้วให้หยวนต้าตง และสั่งว่า “เอาล่ะ พวกเจ้าจงเข้าใจเอาไว้ก่อนว่าหุ่นเชิดตัวนี้ไม่ใช่สมบัติวิเศษและก็ไม่เชิงว่ามันจะเป็นหุ่นเชิดซะทีเดียว พวกเจ้าจะคิดว่ามันเป็นสิ่งของปริศนาที่พวกเจ้าไม่รู้จักก็ได้ ซึ่งวิธีการใช้งานมันก็แค่เพียงใช้พลังวิญญาณของพวกเจ้าเพื่อขับเคลื่อนมัน ซึ่งมันก็จะสามารถสำแดงความแข็งแกร่งของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตนภาครามได้”

“อย่างไรก็ตาม พวกเจ้าจะต้องเข้าใจด้วยว่าความแตกต่างในระดับการบ่มเพาะระหว่างพวกเจ้าและหุ่นเชิดตัวนี้นั้นมีมากเกินไป ดังนั้นด้วยพลังวิญญาณระดับนักบุญของพวกเจ้า พวกเจ้าจะสามารถทำให้มันสู้ได้อย่างมากก็ไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น”

“หรือถ้าจะให้ข้าพูดตรง ๆ แล้ว ไอ้สิ่งนี้มันเป็นเพียงตัวช่วยชั่วคราวของพวกเจ้าเพียงเท่านั้น หากพวกเจ้าต้องการที่จะอยู่บนโลกนี้ได้อย่างปลอดภัยตลอดไป พวกเจ้าจะต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของตัวพวกเจ้าเองโดยการตั้งใจฝึกฝนบ่มเพาะ และเมื่อพูดถึงการบ่มเพาะแล้วข้าจะถ่ายทอด ‘วิชาวิญญาณมรกต’ ให้กับพวกเจ้าก็แล้วกัน!”

“แต่หลังจากที่ข้าถ่ายทอด ‘วิชาวิญญาณมรกต’ ให้พวกเจ้าแล้ว ข้าจะถือว่าการแลกเปลี่ยนของเราเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งมันหมายถึงความสัมพันธ์ทุกอย่างของเราจะต้องจบลงทันที ดังนั้นในอนาคตจงอย่าอ้างชื่อของพวกข้าในการทำสิ่งใด ๆ มิฉะนั้นอารามนวดาราของพวกเจ้าจะได้เผชิญกับหายนะใหญ่”

หยวนต้าตงและหวางหมิงหยวนพูดทันที “ผู้อาวุโส พวกเราจะไม่พูดอะไรออกไปแน่นอน”

อันที่จริงพวกเขาเองก่อนหน้านี้ก็อยากยืมชื่อของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ไปใช้เอาตัวรอดในสถานการณ์จวนตัวที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตเช่นกัน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเตือนถึงขนาดนี้แล้วพวกเขาก็ได้แต่ทำใจล้มเลิกความคิดนั้นไป

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ถ่ายทอดเคล็ดวิชาวิญญาณมรกตให้กับเหล่าคนของอารามนวดาราทั้งหมดที่ยืนอยู่รอบ ๆ จนเสร็จ จากนั้นเขาจึงพูดว่า “เอาล่ะ พวกเจ้าจงไปจัดการเรื่องของพวกเจ้าเองได้แล้ว พวกข้าจะออกไปทันทีที่โม่เอ๋อทะลวงระดับสำเร็จ! อ๋อ จงคัดลอกแผนที่ของอาณาเขตใกล้เคียงสำนักพวกเจ้าให้ข้าด้วย”

เมื่อได้ฟังหลิงตู้ฉิงกล่าวจบ บรรดาผู้คนของอารามนวดาราก็พยักหน้าและเดินออกไปแยกย้ายกันทำหน้าที่พวกเขาเอง ทิ้งให้หวางหมิงหยวนและผู้อาวุโสอีกคนไว้คอยติดตามรับใช้หลิงตู้ฉิงและคนของเขา

ในตอนนี้พวกเขามีทั้งค่ายกลป้องกันสำนักที่แข็งแกร่ง หุ่นเชิดที่แข็งแกร่ง เคล็ดวิชาการบ่มเพาะใหม่และโอสถรัศมีธาตุศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งในเมื่อตอนนี้พวกเขาว่างแล้วมันก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะปลีกตัวไปศึกษาสิ่งที่พวกเขาพึ่งได้มาให้ละเอียดกว่าเดิม

ในอีกด้านหนึ่ง หลิงตู้ฉิงที่ไม่ได้สนใจอะไรอารามนวดาราอีกต่อไป ตอนนี่เขาเอาแต่เฝ้ารอให้โม่เอ๋อทะลวงระดับนักบุญให้สำเร็จอย่างเงียบ ๆ

โม่เอ๋อได้กลืนโอสถเข้าไประยะหนึ่งแล้ว ซึ่งมันส่งผลให้พลังวิญญาณของนางในตอนนี้เพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆๆ

หลังจากนั้นอีกหนึ่งวัน กลิ่นอายของโม่เอ๋อที่ปล่อยออกมาจากร่างก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ซึ่งทุกคนต่างสัมผัสได้ว่ามันแข็งแกร่งกว่าเดิม และนี่ก็หมายถึงว่านางได้บรรลุเข้าสู่ระดับนักบุญเรียบร้อยแล้ว ซึ่งตอนนี้เหลือแต่ขั้นตอนสุดท้ายก็คือการต้านทัณฑ์สวรรค์ของนางเอง

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “โม่เอ๋อ เจ้าจงใช้ทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังจะมาถึงนี้ขัดเกลาร่างกายและอาณาเขตสวรรค์ของเจ้าซะ แล้วหลังจากที่เจ้าผ่านทัณฑ์สวรรค์นี้ไปได้มันจะถือว่าเจ้าได้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญอย่างเต็มตัว”

เมื่อได้ยินคำสั่งของหลิงตู้ฉิง โม่เอ๋อไม่ได้ตอบกลับ แต่นางรีบเปิดอาณาเขตสวรรค์ของนางโดยใช้มันเพื่อต้านทานสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ ในขณะเดียวกันนางก็สลักความเข้าใจกฎของระดับนักบุญเอาไว้ในอาณาเขตสวรรค์ไปพร้อม ๆ กัน

“สามี โม่เอ๋อจะเป็นอะไรรึเปล่า?” เย่ชิงเฉิงถามด้วยความกังวล

หลิงตู้ฉิงส่ายหัวและพูดว่า “นี่มันเป็นแค่เพียงทัณฑ์สวรรค์เล็ก ๆ เท่านั้นนางจะไปมีปัญหาอะไรได้ แต่ถ้านางไม่สามารถผ่านทัณฑ์สวรรค์นี้ได้จริง ๆ นางก็คงจะได้ไปกลับชาติมาเกิดใหม่น่ะนะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงตู้ฉิง เย่ชิงเฉิงก็ถอนหายใจ “เฮ้อ…เป็นเพราะความน่ากลัวของทัณฑ์สวรรค์เช่นนี้ มันถึงทำให้มีคนจำนวนมากไม่กล้าที่จะทะลวงระดับไปยังระดับนักบุญ บ้างก็ถูกส่งไปเกิดใหม่ทันทีที่ต้านสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ไม่ไหว แต่บ้างก็ถูกทำให้สลายหายไปเป็นเถ้าถ่าน…”

“มีแค่เพียงคนที่มีรากฐานการบ่มเพาะไม่มั่นคงเท่านั้นที่จะเผชิญกับสถานการณ์แบบนั้น” หลิงตู้ฉิงพูดขึ้น “ตราบใดที่รากฐานมั่นคง ไม่ว่าจะเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์แบบใดมันก็จะไม่มีปัญหาอะไรหรอก อันที่จริงนี่เป็นเพียงการทดสอบครั้งแรกเท่านั้นในเส้นทางแห่งการบ่มเพาะ ซึ่งในอนาคตมันจะมีการทดสอบที่รุนแรงมากกว่านี้อีกมากมายนับไม่ถ้วน!”

เย่ชิงเฉิงพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ นางจำกลุ่มคนที่นางเคยเห็นที่คฤหาสน์สราญรมย์ได้ ถ้าเป็นคนธรรมดาพวกเขาคงทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวมแสงดาราหรือแม้แต่ขอบเขตนภาไปนานแล้วหลังจากฝึกฝนได้หลายสิบปี แต่ในทางกลับกันคนในคฤหาสน์สราญรมย์กลับยอมเสียเวลาเวลาหลายสิบปีเพื่อสร้างรากฐานของพวกเขาให้มั่นคง

ซึ่งตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือ หลิงตู้ฉิง ที่ในตอนนี้มีระดับการบ่มเพาะแค่เพียงขอบเขตประสานทะเลปราณระดับ 12 … หืม ? ระดับ 13 ?!