บทที่ 484 อาวุธอันยอดเยี่ยม

กานจู่ซ่าน และคนของเขาบางคนที่ได้รับบาดเจ็บหลายคนเดินเข้าสู่เมืองวิญญาณโลหิตอย่างหยิ่งผยองภายใต้การจ้องมองของคนจำนวนมาก

ด้วยอาการบาดเจ็บของพวกเขา มันทำให้ทุกคนต่างสงสัยว่าพวกเขาบาดเจ็บจากผนึกป้องกันต่าง ๆ ที่อยู่ในซากปรักหักพัง หรือเกิดจากการที่พวกเขาปะทะกับผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านใน

หลังจากที่กลุ่มของกานจู่ซ่านเข้ามาในเมืองแล้ว อีกกลุ่มหนึ่งที่มีผู้บาดเจ็บเช่นกันก็ได้เดินตามเข้ามาพร้อมกับที่จ้องมองไปที่กลุ่มของกานจู่ซ่านด้วยสายตาริษยา

ในระหว่างที่กลุ่มของกานจู่ซ่านเดินไปข้างหน้าผ่านกลุ่มของหลิงตู้ฉิงอย่างช้า ๆ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกแปลก ๆ และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลิงตู้ฉิง

เปียนเฉียวเฉียวรอจนกระทั่งกานจู่ซ่านอยู่ห่างออกไปก่อนที่นางจะพูด “ผู้ชายคนนี้มีเจตจำนงฆ่าที่รุนแรง เขาทำให้ข้ากลัวจริง ๆ”

เย่ชิงเฉิงพยักหน้า “สามี ระดับการบ่มเพาะของคนผู้นี้แข็งแกร่งพอสมควร ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงสามารถหา วิชามหาเวทย์สูบโลหิต เจอข้างในนั้น”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและพูดว่า “ระดับการบ่มเพาะของเขาอยู่ในระดับสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งก็ถือว่าไม่เลว ส่วนเรื่องที่เขาเจอวิชามหาเวทย์สูบโลหิตนั้น…อันที่จริงมันก็คงมาจากตัวเขาเองนั่นล่ะ เพราะวิชาที่เขาบ่มเพาะอยู่มันก็คือ วิชามหาเวทย์สูบโลหิต เหมือนกัน”

“หืม? นี่ท่านหมายความว่าเขาหลอกทุกคนว่าหาเจองั้นเหรอ? เขาทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน?” เย่ชิงเฉิงถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบว่า “เขาคงจะเป็นศิษย์ของสำนักวิญญาณโลหิต ส่วนผู้คนที่เดินตามหลังเขาบางส่วนก็บ่มเพาะด้วยวิชาของสำนักวิญญาณโลหิตกันทั้งนั้น เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้อาจเป็นเพราะสำนักวิญญาณโลหิตของพวกเขา คงกำลังอยากจะปรากฏตัวต่อโลกภายนอกอีกครั้ง เอาล่ะ ช่างเรื่องของพวกเขาไปก่อนเถอะ ตอนนี้พวกเราไปหาที่พักก่อนแล้วค่อยมาว่ากันอีกทีว่าจะไปทำอะไรต่อ”

แม้ว่าหลิงตู้ฉิงจะเห็นศิษย์ของสำนักวิญญาณโลหิต แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย

สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเมื่อครั้งอดีตไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศิษย์สำนักวิญญาณโลหิตในปัจจุบัน

ดังนั้นการที่ศิษย์สำนักวิญญาณโลหิตในปัจจุบันจะดำเนินชีวิตกันอย่างไรต่อไป มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาตราบเท่าที่ไม่มายั่วยุเขา เขาก็ไม่สนใจอะไร

หลังจากนั้นไม่นาน หลิงตู้ฉิงก็พากลุ่มคนของเขาเดินมาถึงโรงเตี๊ยมที่อยู่ย่านใจกลางเมือง

เนื่องจากมีหญิงสาวที่ร่ำรวยอย่างเย่ชิงเฉิงอยู่ในกลุ่ม พวกเขาจึงสามารถพักที่โรงเตี๊ยมชั้นเลิศที่อยู่ในย่านกลางเมืองได้อย่างสบาย ๆ หรือต่อให้เย่ชิงเฉิงจะไม่มีเงิน หลิงตู้ฉิงก็มีทั้งเงินและสมบัติติดตัวอยู่มากมาย

จากนั้นทุกคนก็เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม ซึ่งเสี่ยวเย่วเฟิงรับหน้าที่จัดการติดต่อจองห้องพัก ในขณะที่หลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ รออยู่ที่กลางห้องโถงรับแขก

“เอ๋? ผู้อา…อะแฮ่ม ๆ พี่ชาย! พี่สาว! เป็นพวกท่านจริง ๆ ด้วย! ไม่นึกเลยว่าข้าจะได้เจอพวกท่านที่นี่ นี่มันหยั่งกับสวรรค์อวยพรให้ข้าจริง ๆ!” เมื่อสิ้นเสียงพูดที่เอ่ยขึ้น ตงฟางจุนก็เดินมาถึงหลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

หลิงตู้ฉิงที่เห็นเขาก็ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “หืม? นี่เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

หลิงตู้ฉิงมองไปที่ตงฟางจุนด้วยความสงสัยในใจ สำนักวิญญาณกระบี่ของไอ้หนูคนนี้ไม่ได้อยู่ใกล้กับอาณาเขตวิญญาณโลหิตสักเท่าไหร่ ดังนั้นทำไมเขาถึงมาโผล่ที่นี่ไม่ยอมปิดด่านบ่มเพาะหลังออกจากเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับอีก?

ทางด้านของเย่ชิงเฉิงก็มองไปที่ตงฟางจุนด้วยสายตางุนงง เพราะนางเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อนเช่นกันตอนอยู่ในเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ

“ตงฟางจุน นี่เจ้ารู้จักพวกเขางั้นเหรอ?” คนที่อยู่ข้างหลังตงฟางจุนถามอย่างสงสัย