บทที่ 489 เตรียมตัวเดินทางเข้าสำนักวิญญาณโลหิต

เย่ชิงเฉิงมองไปที่ประตูอย่างเป็นกังวล ซึ่งด้านหลังประตูนั้นมีหลิงตู้ฉิงและหมิงยู่อยู่ด้านใน

อย่างไรก็ตาม เมื่อนางสัมผัสได้ว่าไม่มีความผัวผวนของพลังวิญญาณใด ๆ เกิดขึ้น นางก็รู้สึกโล่งใจเพราะมันหมายความว่าทั้งสองคนไม่ได้ร่วมเตียงกัน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางรู้เป็นอย่างดีว่าหากเมื่อไหร่ที่หลิงตู้ฉิงบ่มเพาะแบบคู่เมื่อนั้นมันจะต้องมีปรากฎการณ์ความผัวผวนของพลังวิญญาณเกิดขึ้นทุกครั้ง ซึ่งพลังวิญญาณจำนวนมากเหล่านั้นจะไหลเข้าสู่ร่างกายของหลิงตู้ฉิงอย่างบ้าคลั่ง

แต่ถึงแม้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางก็ยังคงรอด้วยอารมณ์ที่ขัดแย้ง จากนั้นเมื่อนางเห็นหลิงตู้ฉิงเปิดประตูและเดินออกจากห้อง นางก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง ทำไมเขาถึงออกมาโดยที่ไม่ได้ร่วมเตียงกับหมิงยู่? เมื่อพบกับความงามที่น่าตื่นตาขนาดนั้น เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นเหรอ?

“สามี…” เย่ชิงเฉิงอดไม่ได้ที่จะถาม

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ไม่ต้องกังวล มันไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ตอนนี้ข้าต้องการคนมาช่วยข้า! พวกเจ้าคนไหนที่มีระดับการบ่มเพาะอยู่ในระดับสวรรค์สามัญหรือสูงกว่า ทุกคนจะต้องออกไปช่วยข้าหาอะไรบางอย่างและทำบางอย่างให้ข้า”

ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเสี่ยวเยว่เฟิงและหลงเฉิน เนื่องจากพวกเขาไม่คิดจะปฏิเสธอะไรอยู่แล้ว และที่ผ่านมาสองวันนี้พวกเขาก็ได้บรรลุระดับของตนเองไปถึงระดับหลุดพ้นสามัญเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงไม่มีอะไรจะให้ทำในช่วงเวลาต่อจากนี้หากหลิงตู้ฉิงไม่สั่ง

ทางด้านของโม่เอ๋อก็ตอบรับอย่างมีความสุข ส่วนเย่หยูหลันที่ได้ยินเช่นนั้น นางก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็พยักหน้าและเห็นด้วยกับคำสั่งของหลิงตู้ฉิง เพราะก่อนหน้านี้นางยังคงเป็นหนี้บุญคุณเรื่องโอสถรัศมีธาตุศักดิ์สิทธิ์ หากเขาจะใช้นางไปทำอะไรให้มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีกต่อไปแล้ว

หลังจากนั้น หลิงตู้ฉิงก็จดรายการที่เขาต้องการและสั่งให้คนทั้งสี่ออกไปซื้อของหลายอย่าง เช่น เหล่าโอสถหลายชนิด เป็นต้น

พวกเขาทั้งสี่คนเมื่อได้รับรายการคำสั่งซื้อมาต่างก็ไม่เข้าใจและสับสนเป็นอย่างมาก

เนื่องจากรายการแต่ละอย่างที่หลิงตู้ฉิงต้องการให้พวกเขาออกไปหาซื้อมานั้น มันมีข้อกำหนดรายละเอียดปลีกย่อยต่าง ๆ มากมาย ซึ่งบางรายละเอียดนั้นมันขัดกับความรู้ที่พวกเขาเคยได้อ่านหรือรู้มาโดยสิ้นเชิง ซึ่งบางรายการมันถึงขนาดทำให้พวกเขารู้สึกว่าสิ่งที่หลิงตู้ฉิงต้องการให้ซื้อมานั้นเป็นของที่ไร้สาระ

ส่วนมูลค่าของเหล่าสิ่งของจำนวนมหาศาลที่หลิงตู้ฉิงให้ทั้งสี่ไปซื้อนั้นมันมากจนเขาต้องให้ทั้งสี่นำสิ่งของที่อยู่ในแหวนมิติของหมิงยู่ทั้งหมดนำไปเทขาย และนำเงินที่ได้มาเอาไปแลกเปลี่ยนกับรายการของที่จะซื้อ รวมไปถึงแม้กระทั่งเขายังใช้เหรียญคริสตัลระดับจักรพรรดิของเย่ชิงเฉิง 50-60 เหรียญในการเติมเข้าไปมันถึงจะเพียงพอกับราคาของรายการสิ่งของทั้งหมดที่เขาต้องการ

“สามี นี่ท่านซื้อของมากมายขนาดนี้ท่านวางแผนจะทำอะไร?” เย่ชิงเฉิงถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง

เย่ชิงเฉิงมองไปที่กองภูเขาสิ่งของที่ทั้งสี่คนได้ซื้อมาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันให้ความรู้สึกสับสนอย่างสิ้นเชิง

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “เจ้าจะรู้ว่าเมื่อถึงเวลา ไม่ต้องกังวลกับเหรียญคริสตัลระดับจักรพรรดิที่เจ้าลงทุนไป ในอนาคตเจ้าจะได้รับผลตอบแทนอย่างคุ้มค่าแน่นอน”

เย่ชิงเฉิงยิ้มและพูดว่า “สามี ของของข้าก็คือของของท่าน ท่านสามารถใช้ทรัพย์สินของข้าได้ตามที่ท่านต้องการ”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและพูดว่า “บอกคนอื่น ๆ ว่าในช่วงเวลานี้ห้ามรบกวนข้า ต่อจากนี้ข้าต้องใช้สมาธิกับของเหล่านี้อย่างจริงจัง”

จากนั้น หลิงตู้ฉิงก็เริ่มงานของเขาอย่างเคร่งเครียด เขาเริ่มเปลี่ยนบรรดาสมุนไพรที่ซื้อมาให้กลายเป็นอะไรบางอย่างที่ทุกคนไม่รู้จัก บางอย่างที่เขาทำขึ้นมันมีลักษณะเหนียวข้นเหมือนยาง บางอย่างก็มีกลิ่นเหม็นและบางอย่างก็มีพิษร้ายแรง… มันมีทุกรูปแบบและรสชาติ

นอกจากนี้มันยังมีพวกแร่อื่น ๆ ที่ซื้อมาเช่นกัน ซึ่งเขาก็เริ่มหล่อหลอมมันให้กลายเป็นรูปทรงต่าง ๆ ที่แปลกประหลาด

ทางด้านของเย่ชิงเฉิงและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงกับการกระทำของหลิงตู้ฉิง

ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน หลิงตู้ฉิงก็ยังคงไม่เสร็จสิ้นกับสิ่งที่เขาทำ

เนื่องจากทุก ๆ คนต่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ ดังนั้นทุกคนจึงแยกกันไปฝึกฝนต่อ แต่ก็ยังมีบางกลุ่มคนที่อยู่ในเมืองวิญญาณโลหิตไม่สามารถรอเวลาได้อีกต่อไป

“นายน้อย คราวนี้มีผู้คนจำนวนมากกำลังเตรียมออกเดินทางไปสำรวจสำนักวิญญาณโลหิต ซึ่งข้าคิดว่าพวกเราเองก็ควรตามพวกเขาไปที่สำนักวิญญาณโลหิตเพื่อค้นหาสมบัติที่อยู่ที่นั่น และนายน้อยเองก็ควรไปศึกษารอยกระบี่ที่เทพกระบี่ทิ้งเอาไว้เช่นกัน” คนรับใช้ของตงฟางจุนให้คำแนะนำแก่เขา

ความคิดเห็น