บทที่ 5 ป่าสัตว์เวทย์[รีไรท์]

บทที่ 5 ป่าสัตว์เวทย์[รีไรท์] EnjoyBook บทที่ 5 ป่าสัตว์เวทย์[รีไรท์]

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลิงตู้ฉิงที่ตื่นขึ้นมาก่อน หลังจากห่มผ้าให้ไช่หยุนน้อยที่ยังคงหลับอยู่ เมื่อเขาออกมาจากห้องนอน หลิงตู้ฉิงจึงเดินตามหาหลิงยู่ชานและพูดกับลูกชายของเขาว่า “ช่วง 2-3 วันนี้เจ้าอย่าออกไปไหน อยู่แต่ในเรือนดูแลน้อง ๆ ของเจ้า พ่อจะออกไปข้างนอก 2-3 วัน เมื่อพ่อกลับมาพ่อจะเริ่มสอนวิธีบ่มเพาะให้เจ้า”

หลิงยู่ชานรีบพยักหน้ารับ หลิงตู้ฉิงไปหาโม่หยูถังแล้วพูดกับเขา “พ่อบ้านโม่ ข้าจะไปข้างนอกหลายวันหน่อย เจ้าดูแลเรือนให้ดี ๆ ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ด้วย”

โม่หยูถังรีบร้อนถาม “นายท่าน ท่านจะไปไหน?”

หลิงตู้ฉิงไม่ได้ปิดบัง “ข้าวางแผนที่จะไปป่าสัตว์เวทย์ สัก 2-3 วันจะกลับมา”

ท่าทีของโม่หยูถังเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “นายท่าน ท่านจะไปที่ป่าสัตว์เวทย์ไม่ได้เด็ดขาด ที่นั่นมีสัตว์เวทย์ชุกชุม คนธรรมดาอย่างท่านไม่ว่าสัตว์เวทย์ตัวไหนก็เอาชีวิตท่านไปได้หมด”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ใครบอกเจ้าว่าข้าเป็นคนธรรมดา? เอาล่ะ ข้าจะไปป่าสัตว์เวทย์ก่อน พอกลับมาข้าจะตรวจสอบร่างกายเจ้าให้ละเอียดอีกครั้ง จากที่ข้าดูเจ้าเผิน ๆ แล้ว ดูเหมือนเจ้าจะมีเบื้องหลังบางอย่างที่น่าสนใจเช่นกันนะพ่อบ้านของข้า”

หลิงตู้ฉิงหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้โม่หยูถังยืนงงงัน เขาพึมพำกับตัวเอง “นี่เขาสามารถดูออกได้ยังไงว่าข้ามีบางอย่างที่ผิดปกติ?”

ทางฝั่งของหลิงตู้ฉิง เขากำลังใช้ทักษะวิชาตัวเบา ‘สะบั้นวายุ’ พุ่งไปยังทิศทางของป่าสัตว์เวทย์ในทันที

‘สะบั้นวายุ’ คือวิชาตัวเบาที่เขาสร้างขึ้นในชาติก่อนเมื่อตอนที่ระดับการบ่มเพาะของเขายังค่อนข้างต่ำ ด้วยทักษะนี้เมื่อชาติที่แล้วนับไม่ถ้วนที่มันช่วยให้เขารอดตายได้หลายต่อหลายครั้ง และในเวลานี้ที่ระดับของเขายังเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหลอมรวมลมปราณระดับ 5 ทักษะวิชาตัวเบานี้จึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะที่สุดที่เขาจะนำมาใช้

ภายในเวลาวันเดียวหลิงตู้ฉิงได้เดินทางมาถึงป่าสัตว์เวทย์ ซึ่งมีระยะทางมากกว่า 800 ลี้

ป่าสัตว์เวทย์เป็นสถานที่ที่อันตรายของทวีปเทียนหยวน บริเวณใจกลางของป่านั้นมีสัตว์เวทย์ที่ทรงพลังอย่างยิ่งยวด แม้ว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรวมแสงดาราก็ยังเป็นอันตรายถ้าเข้าไปในบริเวณใจกลางของป่าสัตว์เวทย์นี้

อย่างไรก็ตามหลิงตู้ฉิงนั้นรู้ตัวว่าเขายังไม่พร้อมที่จะเข้าสู่ใจกลางป่า แม้ว่าสัตว์เวทย์ที่อยู่บริเวณนั้นจะล้ำค่า แต่เขาไม่ได้มีความแข็งแกร่งที่มากพอจะจัดการพวกมันได้

ในตอนนี้เขาเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตหลอมรวมลมปราณระดับ 5 เท่านั้น ประสบการณ์ชีวิตในชาติก่อนสอนหลิงตู้ฉิงให้ต้องระวังทุกย่างก้าวในเส้นทางของการบำเพ็ญเพียร

เขาสูดลมหายใจลึกและเดินอย่างระมัดระวังเข้าไปในป่า หลังจากเดินไปพักหนึ่งหูทั้งสองของเขากระตุกทันที เขาหันหลังกลับและพบหมาป่าลมกรดที่กำลังจะตะครุบเขา

หลิงตู้ฉิงแสร้งไม่โต้ตอบ เมื่อหมาป่าลมกรดกระโจนมาถึงข้างหน้า เขาจึงใช้ทักษะเงาปีศาจเพื่อจับมันและกดมันลงกับพื้น

จากนั้นก็หยิบมีดด้ามเล็กและขวดแก้วออกมา กรีดข้อเท้าของหมาป่าลมกรด จัดการเอาแก่นแท้ของเลือดมันมา 2-3 หยดใส่ขวดแก้ว จากนั้นก็โยนหมาป่าลมกรดไปด้านข้างแล้วปล่อยให้มันที่กำลังหวาดกลัวขาดสติหนีไป

“เจ้าไม่ได้มีค่ามากนัก ข้าแค่จะเอาแก่นแท้ของเลือดเจ้าไปปลุกร่างกายของลูกชายข้าให้ตื่นขึ้นก็แค่นั้นเอง” หลิงตู้ฉิงพึมพำ

ของล้ำค่าที่ตระกูลของเขามีอยู่ที่สามารถขายได้ เขาก็ขายไปจนหมด และเขาเองก็ไม่มีแหวนมิติที่ใช้เก็บของเหลืออยู่เลย ดังนั้นหลิงตู้ฉิงจึงไม่ต้องการลำบากแบกศพของหมาป่าลมกรดตัวหนึ่งที่มีมูลค่าไม่กี่สิบเหรียญทองไปทั่วทั้งป่า

ครึ่งวันต่อมา หลิงตู้ฉิงมองขวดแก้วที่มีเลือดของสัตว์เวทย์อยู่ครึ่งหนึ่ง ในขณะที่เขาเดินมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าสัตว์เวทย์ หลิงตู้ฉิงพึมพำกับตัวเอง “หมาป่าลมกรด, กระต่ายปีศาจมายา, อสรพิษมายา, หมีปฐพี, แมงมุมปีศาจ…ไม่มีตัวไหนที่มีค่าเลย!”

“นี่ข้าอุตส่าห์เสียแรงถ่อมาตั้งไกลเพื่อมายังป่าแห่งนี้ แล้วทำไมถึงเจอแต่สัตว์เวทย์ที่อ่อนแอ? โธ่…ได้โปรดขอให้ผลบุญของข้าจากชาติที่แล้วที่สั่งสมมาดลบันดาลให้สัตว์เวทย์ตัวไหนก็ได้ที่มันมีค่าสัก 7,000-8,000 เหรียญทองมาปรากฏกายทีเถอะ…”

อย่างไรก็ตามแม้ว่าหลิงตู้ฉิงจะอ้อนวอนต่อโชคชะตาอย่างไรสัตว์เวทย์ที่ปรากฎตัวรอบ ๆ เขาก็ยังคงเป็นสัตว์เวทย์ชั้นต่ำ ขณะที่เจอแต่สัตว์เวทย์ที่อ่อนแอรายล้อมรอบตัวตลอดทาง นอกเหนือจากการรวบรวมแก่นแท้เลือดของสัตว์เวทย์แล้ว หลิงตู้ฉิงไม่ได้แบกซากศพของสัตว์เวทย์ชั้นต่ำเหล่านี้ติดตัวไปด้วยแม้เพียงสักตัวหนึ่ง เนื่องจากสัตว์แต่ละตัวขายได้เพียง 200-300 เหรียญทองเท่านั้น

เงินจำนวนเพียงแค่นี้ ไม่สามารถจะครอบคลุมรายจ่ายของตระกูลของเขาได้แน่นอน เขาคิดไปถึงภาพลูก ๆ ของเขาร้องไห้ด้วยความหิวอยู่ที่เรือน ถึงแม้ว่าบางคนจะยังไม่กลับมาจากสถานศึกษา ซึ่งน่าจะกำลังอยู่ในชั้นเรียนเตรียมพื้นฐานของสถาบัน พวกเขาก็ยังคงต้องการเงินไว้ใช้จ่าย

คิดได้ดังนั้นหลิงตู้ฉิงจึงมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าอีก