บทที่ 522 ฝืนใจเด็กน้อย

“ข้าสร้างปัญหาให้กับตระกูลเจ้างั้นเหรอ? ปัญหาอะไร?” หลิงตู้ฉิงเอ่ยถามขึ้นหลังจากได้ยินคำกล่าวของมู่ถิง

มู่ถิงยิ้มอย่างขมขื่นและตอบกลับว่า “คุณชาย ตั้งแต่ที่ท่านมาอยู่ในเรือนของข้า ท่านก็ใช้ให้คนของข้าออกไปสืบหาข้อมูลของเทพกระบี่ไปทั่วอยู่ทุกวัน ท่านคิดว่ามันไม่เป็นปัญหากับตระกูลของข้างั้นเหรอ? ตอนนี้ผู้คนต่างลือกันไปทั่วแล้วว่าตระกูลของข้าคงกำลังต้องการเกาะชื่อเสียงของเทพกระบี่ให้โด่งดัง ซึ่งมันเริ่มจะมีใครบางคนที่ต้องการลงมือกับตระกูลของข้าแล้ว”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แล้วถ้าข้าไม่ยอมจากไปล่ะ?”

มู่ถิงตอบกลับทันทีด้วยสีหน้าหม่นหมอง “หากคุณชายไม่ยอมจากไป เช่นนั้นเพื่อปกป้องตระกูลข้าจากท่าน ข้าคงต้องจำใจพาคนของตระกูลข้าทั้งหมดจากไปแทน ในเมื่อคุณชายชอบเรือนของข้ามากนัก งั้นข้าก็จะมอบมันให้กับท่านก็แล้วกัน!”

เขารู้ตัวดีว่าเขาไม่อาจที่จะทำอะไรหลิงตู้ฉิงได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากที่จะถอยให้เอง

แน่นอนว่าความรู้สึกที่ต้องถูกทำให้จำยอมเช่นนี้มันแย่เสมอ

หลิงตู้ฉิงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ตราบใดที่ข้ายังไม่ได้หลานเจ้ามาเป็นศิษย์ ข้าก็จะไม่มีวันจากไปไหนทั้งนั้น!”

อันที่จริงหลิงตู้ฉิงเพียงแค่ต้องการอยู่ช่วยเหลือตระกูลมู่เพียงเท่านั้น และในเมื่อเขาเองก็ยังหาเหตุผลที่มันเหมาะสมไม่ได้สักเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงใช้เหตุผลที่เขาต้องการรับมู่เฉียนซ่งเป็นศิษย์มาเป็นข้ออ้างซะ เพราะมันดูสมเหตุสมผลที่สุดในตอนนี้แล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของมู่ถิงยิ่งกลายเป็นมืดหม่นอย่างหนัก

นี่ชายผู้นี้ต้องการรับหลานของเขาเป็นศิษย์จนถึงขนาดต้องใช้วิธีที่น่าไม่อายแบบนี้เลยงั้นเหรอ?

หลิงตู้ฉิงพูดต่อ “ช่วยข้าเกลี้ยกล่อมหลานของเจ้า แล้วข้าจะช่วยเจ้าทะลวงระดับไปอยู่ระดับนักบุญ”

“นี่ท่านคิดว่ามันไม่ยากไปสักหน่อยงั้นเหรอ?” มู่ถิงเอ่ยถามขึ้น

แต่แล้วในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ร่างของหมิงยู่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของหลิงตู้เฉิงพร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่อยู่ในมือของนาง นางโยนชายผู้นั้นลงไปที่แทบเท้าของหลิงตู้ฉิงและพูดว่า “นายท่าน เมื่อครู่คนผู้นี้พยายามที่จะลงมือโจมตีมู่ฉิงชิว ข้าจึงทำการจับกุมเขามาให้ท่าน”

“ผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญงั้นเหรอ?” หลิงตู้ฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าฉงน

จากนั้นเขาหันไปหามู่ถิง และเอ่ยขึ้นว่า “ถึงแม้ว่านี่มันจะเป็นเรือนของเจ้า แต่ข้าคงต้องบอกให้เจ้าออกไปก่อน ข้าต้องตรวจสอบคนผู้นี้อย่างละเอียดอีกที”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่ถิงก็เดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลิงตู้ฉิงมองไปที่ผู้เชี่ยวชาญที่ถูกผนึกระดับการบ่มเพาะที่อยู่ตรงหน้าเขา และจากนั้นเขาก็ใช้วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์เข้าไปดูความทรงจำของผู้เชี่ยวชาณระดับนักบุญผู้นี้

หลังจากดูความทรงจำของคนผู้นี้ได้สักพัก หลิงตู้ฉิงก็ปล่อยร่างคนผู้นี้ด้วยสีหน้างุนงง

ผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญผู้นี้ชื่อ มู่อี่หลง เขาคือผู้เชี่ยวชาญที่มาจากสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาเขตสุสานกระบี่ สำนักกระบี่เอกภพ!

ส่วนเหตุผลที่เขาจ้องเล่นงานตระกูลมู่ก็เป็นเพราะเขาทนไม่ได้กับแนวคิดของตระกูลมู่ที่ลบหลู่เทพกระบี่

กล้าพูดจาโอหังว่าจะก้าวข้ามเทพกระบี่ ผู้ซึ่งเป็นดั่งเทพพระเจ้าของเขา การกระทำเช่นนี้สำหรับเขาแล้วมันไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย!

แต่โชคดีที่สำนักกระบี่เอกภพนั้นได้ออกกฎเหล็กมาเช่นกันว่าห้ามคนของตนเองสังหารคนของตระกูลมู่เป็นอันขาด เนื่องจากเจ้าสำนักของสำนักกระบี่เอกภพชื่นชมในความใจกล้าของตระกูลมู่เช่นกัน

แต่ถึงแม้เจ้าสำนักกระบี่เอกภพจะชื่นชมในความใจกล้า แต่เขาก็ได้เอ่ยไว้ว่าด้วยความโอหังของตระกูลมู่นั้นก็จำเป็นต้องได้รับการสั่งสอน ดังนั้นเขาจึงอนุญาตให้คนของสำนักเขารังแกคนของตระกูลมู่ได้อย่างมีขอบเขตแบบพอเหมาะพอควร แต่ห้ามสังหารเด็ดขาด

หลิงตู้ฉิงมองไปที่มู่อี่หลง ที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องพลางครุ่นคิดในใจ

ไอ้คนเหล่านี้มันต้องการทำอะไรกันแน่?

อันที่จริงความทรงจำของมู่อี่หลงนั้นถูกตรวจสอบได้ไม่หมด เนื่องจากความทรงจำของเขาบางส่วนนั้นได้ถูกปิดผนึกเอาไว้ซึ่ง หลิงตู้ฉิงเองก็จนใจไม่สามารถหาข้อมูลอะไรเพิ่มเติมได้มากกว่านี้อีก

หลังจากปลุกมู่อี่หลงขึ้น มู่อี่หลงก็ตะคอกขึ้นอย่างเดือดดาล “พวกเจ้าเป็นใครกัน? ข้าคือคนของสำนักกระบี่เอกภพ พวกเจ้าจงปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหมดจะต้องเดือดร้อนแน่นอน!”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “ถึงแม้ว่าสำนักกระบี่เอกภพของเจ้าจะแข็งแกร่งไม่เบา มีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตจักรพรรดิอยู่ 2 คน แต่มันก็เท่านั้นแหละสำหรับข้า พวกเจ้ามันก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรสักเท่าไหร่ เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าบอกข้ามาก่อนว่าเจ้ามาทำอะไรที่เมืองผนึกกระบี่?”

“ข้ามาทำอะไรที่นี่มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?” มู่อี่หลงตะคอกกลับ