บทที่ 529 ข้าคือบรรพบุรุษของเจ้า

หลิงตู้ฉิงและมู่หยุนชานคุยกันอยู่สักพักก่อนที่จะพูดว่า “ข้าได้มอบสิ่งที่ข้าควรจะมอบให้แก่พวกเจ้าไปหมดแล้ว ส่วนตระกูลกู๋นั้นพวกเจ้าก็ไม่ต้องไปทำอะไรกับพวกเขา พวกเจ้าเพียงแค่รอผลกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นกับพวกเขาก็เพียงพอแล้ว กรรมที่พวกเขาก่อขึ้นมันไม่ใช่สิ่งที่ง่ายนักที่จะหลุดพ้นได้”

“ส่วนเรื่องที่เมื่อไหร่พวกเจ้าจะสามารถเปิดเผยตัวตนได้นั้น ข้าขอให้พวกเจ้าชะลอเอาไว้ก่อน ให้รอจนกว่าข้าจะส่งข่าวมาบอก จากนั้นพวกเจ้าเปิดเผยตัวตนได้ พวกเจ้าถึงค่อยเผยชาติกำเนิดของตนเอง”

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินกลับไปยังรถม้า ซึ่งยังถูกปกคลุมด้วยค่ายกลกระบี่เหินเมฆา

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิงเฉิงและเย่หยูหลันก็กำลังถกเถียงกันอยู่เรื่องความสัมพันธ์ในอนาคตของลูกหลานของเทพกระบี่กับสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ของพวกนาง

ไม่ต้องสงสัยว่าลูกหลานของเทพกระบี่นั้นมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่ว่าพวกเขาเองก็มีศัตรูมากมายเช่นกัน ซึ่งมันคงจะเป็นปัญหาให้กับสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่ยังคงมีปัญหาภายในได้

ส่วนทางด้านของหลงเฉินและเสี่ยวเยว่เฟิงก็คุยกันเช่นกันในประเด็นของหลิงตู้ฉิง ที่มีความสัมพันธ์กับลูกหลานของเทพกระบี่ว่าพวกเขาจะได้ผลประโยชน์อะไรบ้างจากเรื่องนี้ เพราะพวกเขานั้นไม่มีสำนักหรือตระกูลของตนเองให้ต้องห่วงอะไรว่าจะมีผลกระทบจากเรื่องนี้ไหม

ทางด้านของมู่เฉียนซ่งและมู่เฉียงหลิงก็คุยกันเรื่องที่หลิงตู้ฉิงพาพวกเขามาที่นี่เช่นกัน ซึ่งพวกเขารู้สึกประหลาดใจมากว่าในเหวมรณะนั้นมีคนอาศัยอยู่

ส่วนของหมิงยู่ เปียนเฉียวฉียว และหยุนจื่อลุ่ย พวกนางไม่ได้คิดอะไรมากมายกับเรื่องที่พวกนางเจอ เนื่องจากในความคิดพวกนางไม่ว่าหลิงตู้ฉิงจะเป็นอย่างไร พวกนางก็จะติดตามเขาไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่

เมื่อหลิงตู้ฉิงกลับมาถึงรถม้าพร้อมกับมู่หยุนชานและคนอื่น ๆ โดยไม่ต้องบอก มู่หยุนชานส่งอำนาจแห่งเจตจำนงของตนเองสังหารผู้คนที่อยู่บริเวณรอบ ๆ เหวมรณะจนหมดสิ้น ซึ่งเหตุผลที่เขาต้องทำเช่นนี้ก็เพราะไม่ต้องการให้ใครเห็นภาพที่พวกเขากับหลิงตู้ฉิงติดต่อกันแบบนี้

หลิงตู้ฉิงมองไปยังมู่หยุนชานกับคนอื่น ๆ และพูดว่า “สิ่งที่พวกเจ้ารู้ในวันนี้ มันจะมีผลกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ในอนาคต ซึ่งมันอาจจะส่งผลให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดอันร้ายแรงได้ ดังนั้นเพื่อเป็นการดีที่สุดพวกเจ้าทุกคนควรจะจำอะไรไม่ได้เลยจะดีกว่า เดี๋ยวข้าจะลบความทรงจำบางส่วนที่สำคัญบางอย่างของพวกเจ้าซะ ฉะนั้นพวกเจ้าจงอย่าขัดขืน”

เมื่อพูดจบ หลิงตู้ฉิงก็ทำการลบความทรงจำส่วนที่รู้ว่าเขาเป็นใครกับคนของมู่หยุนชานจนหมดสิ้น

ทางด้านของมู่หยุนชานและคนของเขาก็พากันพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งพวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าวิชาที่หลิงตู้ฉิงกำลังจะใช้ลบความทรงจำของพวกเขาคือ วิชาของคนสำนักเก้าเทพอสูรที่หลิงตู้ฉิงคงจะไปสังหารมาและได้เรียนรู้มาหลังจากนั้น

หลังจากที่พวกเขาถูกลบความทรงจำ พวกเขาก็มองไปยังมู่หยุนชาน และมองไปยังพวกของหลิงตู้ฉิงด้วยสายตาที่สับสนน้อยลงกว่าเดิม

หลิงตู้ฉิงไม่สนใจในท่าทีของพวกคนเหล่านั้น เขาพูดกับมู่เฉียนซ่งว่า “ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการจะเป็นศิษย์ของข้า ถ้างั้นข้าก็จะปล่อยเจ้าไป แต่อย่าคิดว่าเจ้าจะเดินออกไปได้อย่างสบายเพราะมันยังมีคนอื่นที่รอเข็นเจ้าอยู่ เอาล่ะ พวกเราเตรียมออกจาก อาณาเขตสุสานกระบี่ได้แล้ว”

แน่นอนว่าประโยคต่อท้ายคือประโยคที่หลิงตู้ฉิงเอ่ยกับหลงเฉิน

เมื่อได้รับคำสั่ง หลงเฉินก็ลากรถม้าออกจากเหวมรณะและมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตำแหน่งที่มีประตูเคลื่อนย้ายไปยังสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ตามที่เย่ชิงเฉิงบอก

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงได้จากไปแล้ว มู่หยุนชานก็บอกกับคนของเขาว่า “ในเมื่อท่านลุงให้การสนับสนุนกับพวกเรามากขนาดนี้แล้ว พวกเรากควรที่จะเรียกลูหลานของเราทั้งหมดให้กลับมาที่สำนักของเราทันทีเพื่อวางแผนอื่น ๆ ต่อไป พวกเจ้าสองคนจงแยกกันไปบอกอีกสองสำนักของลูกหลานเราให้กลับมาที่สำนักของเรา ส่วนเทียนหยู เจ้าจงไปที่เมืองผนึกกระบี่เพื่อนำคนของเรากลับมาที่นี่ ส่วนตัวข้าเองจะกลับที่สุสานของพ่อของข้า”

เมื่อได้ยินคำสั่งทุกคนก็พยักหน้ารับทราบ

ทางด้านของมู่เทียนหยู เขาตบไปที่หัวของมู่เฉียนซ่งด้วยสีหน้าไม่พอใจและก่นด่าในใจว่า ไอ้เจ้าเด็กคนนี้มันช่างไม่รู้เลยว่าอะไรดีกับตัวเอง!

ทวดของเจ้าต้องการจะรับเจ้าเป็นศิษย์ แต่เจ้ากลับปฏิเสธเขาซะอย่างนั้น!