บทที่ 560 สัตว์ศักดิ์สิทธิ์

เย่ฉิงเสี่ยวยืนอยู่ด้านข้างหลิงตู้ฉิง และปล่อยพลังเจตจำนงของตนเองล้อมหลิงตู้ฉิงเอาไว้เพื่อเป็นการข่มขู่

การกระทำเช่นนี้ของเย่ฉิงเสี่ยว ทำให้เย่ชิงเฉิงถึงกับหน้าเปลี่ยนสี นางตะโกนขึ้นด้วยอารมณ์เดือดดาล “นี่เจ้ากล้าดียังไง! ท่านพ่อ ท่านแม่ เร็วเข้า ช่วยสามีของข้าที!”

เย่ฉิงเสี่ยวไม่สนใจในท่าทีของเย่ชิงเฉิงเลยสักนิด เขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ท่านเจ้าสำนัก ข้าขอเตือนว่าท่านอย่าได้บีบบังคับข้าจะดีกว่า! ท่านควรจะรู้ดีว่าเพียงแค่เศษเสี้ยวเจตจำนงเพียงเล็กน้อยของข้ามันก็สามารถทำให้เขาสลายเป็นฝุ่นผงได้แล้ว แต่ถ้าหากท่านไม่ยินยอม ท่านจะลองดูก็ได้ว่าข้ากับท่านใครกันที่จะเร็วกว่า!”

“ปล่อยเขาก่อน ข้าให้สัญญากับเจ้าว่าข้าจะโน้มน้าวเขาให้ช่วยพ่อของเจ้าให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงพ่อของเจ้าก็เป็นผู้อาวุโสของสำนักข้า ซึ่งเขาเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญขอบเขตจักรพรรดิขั้นปลาย ข้าจำเป็นต้องช่วยเขาเหมือนกัน!” เย่ชางคงพูดกับเย่ฉิงเสี่ยว

ในทางกลับกัน มู่หลงหยานนั้นเลือกที่จะไม่ประนีประนอมเหมือนกับสามีของนาง นางจ้องหน้าเย่ฉิงเสี่ยว และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าเจ้าไม่ปล่อยลูกเขยของข้า และถ้ามีเกิดอะไรขึ้นกับเขา ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ!”

ในตอนนี้สามีของนางได้ถูกช่วยออกมาแล้ว ซึ่งมันทำให้ความกลัดกลุ้มที่เกาะกินอยู่ในใจนางมานานหลายพันปีได้หายไป ท่าทีของนางจึงเปลี่ยนไปกลับกลายเป็นคนเดิมเหมือนเมื่อก่อนที่ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครทั้งนั้น

และที่สำคัญนางรู้เป็นอย่างดีถึงความพิสดารของลูกเขยนางคนนี้จากเย่หยูหลัน นางมั่นใจว่าถ้านางไม่รีบแก้ไขให้สถานการณ์นี้จบลงโดยเร็ว ชะตากรรมของเย่ฉิงเสี่ยวคงจะจบไม่สวยแน่นอน

ในทางกลับกันบรรดาคนของตระกูลอื่น ๆ ต่างพากันดูเหตุการณ์ด้วยสายตาเป็นประกาย

พวกเขามีญาติที่ติดอยู่ในนั้นเช่นกัน ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่ต้องการจ่ายราคาสูงเสียดฟ้าให้กับหลิงตู้ฉิง

หากเย่ฉิงเสี่ยวสามารถใช้วิธีการข่มขู่แบบนี้บังคับให้หลิงตู้ฉิงไปช่วยคนในเขตแดนหมอกได้ พวกเขาก็จะทำบ้างเช่นกัน เพราะมันจะทำให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องเสียสมบัติใด ๆ ออกไป

ดังนั้นไม่เพียงพวกเขาจะไม่ช่วยโน้มน้าวเย่ฉิงเสี่ยว แต่พวกเขากลับพยายามพูดขึ้นขัดเย่ชางคง และมู่หลงหยาน

“เจ้าสำนัก ท่านอย่าพึ่งบุ่มบ่ามลงมือทำอะไรในตอนนี้เลย ท่านก็รู้ว่าระดับการบ่มเพาะของหลิงตู้ฉิงนั้นต่ำแค่ไหน แค่เพียงเย่ฉิงเสี่ยวกระดิกนิ้ว หลิงตู้ฉิงก็คงไม่เหลือแม้เถ้ากระดูกให้พวกเราได้เห็น” หยูยงเห่าพูดขึ้นโน้มน้าว

หานเว่ยฮุยพูดเสริมขึ้นเช่นกัน “ใช่แล้ว ท่านเจ้าสำนัก โปรดไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนดีกว่า”

“น้องเย่…” หานหลิงอู่เอ่ยขึ้นกับเย่ชางคงเช่นกัน

แต่ว่าก่อนที่เขาจะได้ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น หานซ่งหยวนก็รีบโทรจิตพูดกับเขา ซึ่งมันทำให้เขาหุบปากลงทันที

“ท่านพ่อ หยุด! อย่าเข้าร่วมเด็ดขาด พวกเราแค่รอดูก็พอ!” หานซ่งหยวนรีบเอ่ยขึ้น

มีเพียงแค่เฉพาะผู้ที่เคยเจอกับหลิงตู้ฉิงมาก่อนหน้านี้แล้วเท่านั้นถึงรู้ว่า หลิงตู้ฉิงไม่ง่ายเหมือนอย่างที่เห็นภายนอก มันจะไม่มีปัญหาอะไรหากพวกเขาวางตัวเป็นกลาง แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่พวกเขาเข้าร่วมและกลายเป็นฝั่งตรงข้ามกับหลิงตู้ฉิง ชะตากรรมในอนาคตของพวกเขามันจะยิ่งอนาถมากขึ้นไปอีก

เย่ชางคงพูดกับเย่ฉิงเสี่ยวอีกครั้ง “ฉิงเสี่ยว นี่เจ้าไม่เชื่อข้าแล้วงั้นเหรอ? ปล่อยเขาไปก่อน ข้าสัญญาว่าพ่อของเจ้าจะต้องได้รับการช่วยออกมาอย่างแน่นอน”

เย่ฉิงเสี่ยวส่ายหัวและพูดว่า “ท่านเจ้าสำนัก มันไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อท่าน แต่ถ้าหากข้าปล่อยเขาไป ข้าเกรงว่าแม้แต่ท่านเองก็อาจจะไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้ เอาไว้รอให้พ่อของข้าถูกช่วยออกมาก่อน จากนั้นหากท่านจะลงโทษข้าทีหลังข้าก็ไม่ว่า!”

หากพ่อของเขาถูกช่วยออกมาได้สำเร็จ ด้วยสถานะของพ่อเขาที่มีอยู่ในสำนัก เขามั่นใจว่าพ่อของเขาจะช่วยให้เขารอดจากการลงโทษได้อย่างแน่นอน

หลังจากเย่ฉิงเสี่ยวพูดกับเย่ชางคงจบประโยค เขาก็หันมาพูดกับหลิงตู้ฉิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไอ้หนุ่ม ไป! เข้าไปข้างในเขตแดนหมอกกับข้า ไปช่วยพ่อของข้าออกมา ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อนว่าอย่าได้คิดตุกติก ไม่เช่นนั้นข้าฆ่าเจ้าจริง ๆ แน่!”

หลิงตู้ฉิงไม่พูดตอบโต้อะไร เขาหันหลังเดินเข้าไปด้านในเขตแดนหมอกทันที

แต่แล้วเมื่อทั้งหลิงตู้ฉิงและเย่ฉิงเสี่ยวก้าวไปเข้าในเขตแดนหมอกเพียงก้าวเดียว หลิงตู้ฉิงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันที “หากเจ้ายังคงดูอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไร เจ้าก็จงระวังตัวเอาไว้ว่าในอนาคตข้าจะกลับมาฉีกเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ!”

“ไอ้หน…” เย่ฉิงเสี่ยวตื่นตัวและกำลังจะขู่หลิงตู้ฉิงอีกรอบ แต่ว่าก่อนที่เขาจะได้ทันพูดจนจบประโยค จู่ ๆ ร่างของเขาและหลิงตู้ฉิงก็ถูกดึงผ่านมิติไปปรากฏตัวตรงหน้าหมาชราสีทอง

หมาชราสีทองมองไปยังเย่ฉิงเสี่ยวด้วยสายตารำคาญ

“หมาปีศาจงั้นเหรอ?” เย่ฉิงเสี่ยวเย้ยหยัน “เจ้านายเจ้าไปไหนซะล่ะ?”

หมาชราสีทองกรอกตามองบน และจากนั้นมันก็แสดงท่าทีไม่ใส่ใจอะไรกับเย่ฉิงเสี่ยว

“ถ้าเจ้าไม่ตอบ ข้าจะฆ่าเจ้าซะเดี๋ยวนี้!” เย่ฉิงเสี่ยวพูดขึ้นด้วยสีหน้าขุ่นเคือง