บทที่ 573 สามสำนักร่วมมือ

ในตอนนี้หลิงตู้ฉิงนั้นอยากจะออกเดินทางไปเร็ว ๆ แต่เมื่อเขาได้เห็นการประลองคัดเลือกที่ต้องกินเวลานานเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าเหนื่อยใจ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรอ

ความตั้งใจในตอนแรกของเขานั้นมีเพียงแค่การพาเหล่าคนของเขาท่องไปเรื่อยเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ใจเขาต้องการ แต่มันคงเป็นความโชคดีของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ เพราะการที่หลิงตู้ฉิงได้มาเห็นภาพแบบนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย

ในชีวิตที่แล้วเขาก็เคยมีเหล่าศิษย์แบบนี้เช่นกัน และเมื่อไหร่ที่เขาจะออกไปไหนทีมันก็จะมีเหล่าศิษย์มากมายที่มารวมตัวกันแบบนี้ขอตามไปด้วย ซึ่งเขาเองก็จัดการคัดเลือกตัวศิษย์ที่จะพาออกไปโดยใช้วิธีเดียวกันกับเย่ชางคงเช่นกัน

ดังนั้นถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกเหนื่อยหน่าย แต่เขาก็ยังคงรอ

การคัดเลือกศิษย์ที่จะมีสิทธิ์ไปด้วยนั้นกินเวลากว่าครึ่งเดือนกว่ามันจะจบสิ้นลง ซึ่งผลสุดท้ายก็มีศิษย์จำนวน 200 กว่าคนที่ร่วมเดินทางไปด้วย จากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางไปที่อาณาเขตเทียนหยวนทันที

เหล่าคนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่ไปทั้งหมดประกอบไปด้วยเหล่าศิษย์ 200 กว่าคน บรรพบุรุษของสำนักอีก 3 คนที่อยู่ในขอบเขตมหาจักรพรรดิ เย่ชางคงและเหล่าผู้อาวุโสระดับสุงอีกจำนวนหนึ่ง พวกเขาทั้งหมดต่างขึ้นไปบนพาหนะวิเศษของสำนักขนาดใหญ่เพื่อใช้มันบินมุ่งหน้าไปยังอาณาเขตเทียนหยวน

ส่วนทางด้านของหลิงตู้ฉิงและคนของเขา ต่างก็เลือกที่จะนั่งพาหนะวิเศษของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ในการเดินทางไปยังอาเณาเขตเทียนหยวนเช่นกัน

ในระหว่างทาง หลิงตู้ฉิงก็ได้เอ่ยขึ้นถามว่า “เจ้าจะบอกข้าได้รึยังเกี่ยวกับตำหนักศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเรากำลังจะเข้าไป?”

เย่ชางคงหัวเราะ “แน่นอน ๆ ข้าบอกเจ้าแน่นอนอยู่แล้ว แต่ก่อนอื่นข้าคงต้องขอขอบใจจากอีกครั้ง หากไม่ได้เจ้าพวกเราเองก็คงไม่สามารถเข้าไปในตำหนักศักดิ์สิทธิ์ได้แน่นอน”

“พูดเข้าเรื่องสักที!” หลิงตู้ฉิงเตือนขึ้น

เขาเบื่อที่จะฟังคำเยินยอเช่นนี้เต็มทน เขาต้องการที่จะรู้เรื่องที่มีประโยชน์กับเขามากกว่า

เย่ชางคงพยักหน้า “จากบันทึกของสำนักเรา ตำหนักศักดิ์สิทธิ์ที่เรากำลังจะไปนั้นมีชื่อเรียกว่าตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน ซึ่งเป็นของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนที่เคยมีชีวิตอยู่ในยุค 1 ล้านปีก่อนหน้านี้ และว่ากันว่าในตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนนั้นคือที่เก็บทรัพย์สมบัติทั้งหมดของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน!”

“อันที่จริงแล้วก่อนหน้านี้อาณาเขตเทียนหยูนั้นมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งก็คืออาณาเขตเพลิงนิรันดร์ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน เมื่อ 5,000 ปีที่แล้วอาณาเขตเทียนหยู จู่ ๆ ก็มีเพลิงปริศนาลุกท่วมขึ้นเป็นวงกว้าง ซึ่งมันมีแต่คนคาดเดาไปว่าจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนน่าจะกลับชาติมาเกิด แต่ต่อมามันก็ยังไม่มีแม้แต่เงาของเขาที่มาเกิดใหม่ปรากฏขึ้น เหล่าผู้คนจึงค่อย ๆ ลืมเรื่องนี้ไป แต่แล้วต่อเมื่อ 800 ปีที่แล้ว สำนักสวรรค์สัประยุทธ์และสำนักเบญจธาตุ กลับพบกับกุญแจประตูของตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน 2 ดอก พวกเราจึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วที่ตั้งของตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนนั้นอยู่ที่ไหน”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เย่ชางคงก็หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนและเล่าต่อ “อันที่จริงแล้ว ที่ผ่านมาเนื่องจากข้าติดอยู่ในเขตแดนหมอกมาโดยตลอดข้าก็เลยไม่รู้เรื่องราวพวกนี้เหมือนกัน ข้าเพิ่งจะมาอ่านข้อมูลพวกนี้เอาก็ตอนที่ออกมาจากเขตแดนหมอกได้ไม่นานนี้นี่แหละ”

“ส่วนตำแหน่งของตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนนั้นก็อยู่แถว ๆ ภูเขาไฟเพลิงนิรันดร์ แต่ทางเข้ามันอยู่ตรงจุดไหนนั้นพวกเราก็ยังเองไม่รู้เพราะว่ามันต้องนำกุญแจทั้งสามดอกมาอยู่รวมกันก่อนทางเข้ามาถึงจะปรากฏขึ้น”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจและคิดในใจ

ตำหนักของตัวตนเมื่อ 1 ล้านปีก่อนมันจะต้องมีของดี ๆ อยู่ข้างในนั้นแน่นอนถูกต้องไหม?

ถึงต่อให้ข้างในนั้นมันจะไม่มีสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเขามันก็ไม่เป็นอะไร เพราะเป้าหมายหลักของเขาคือการหาของวิเศษต่าง ๆ เพื่อมาให้กับครอบครัวเขาเป็นหลักอยู่แล้ว

เย่ชางคงพูดต่อ “จากประสบการณ์ที่ผ่านมาที่เคยมีบันทึกไว้ ตำหนักศักดิ์สิทธิ์ส่วนใหญ่เวลามันเปิดขึ้นมันจะอนุญาตให้แต่ผู้เชี่ยวชาญไม่เกินขอบเขตราชันเข้าไปได้เท่านั้น ดังนั้นในครั้งนี้ที่มาข้าจึงเลือกแต่เหล่าคนของสำนักที่มีระดับการบ่มเพาะต่ำกว่าขอบเขตราชันมาเป็นส่วนใหญ่”

“และอีกอย่างที่ผ่านมาตำหนักศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายเวลาเปิดขึ้นส่วนใหญ่มันจะจำกัดจำนวนคนเข้า ซึ่งโดยปกติแล้วจะไม่เกิน 1,000 คนหากมีคนเข้าไปเพิ่มผนึกป้องกันมันจะทำงานทันทีเพื่อขับไล่ผู้คนที่มาที่หลังไม่ให้เข้าไป ซึ่งในรอบนี้มันน่าจะมีสำนักมหาอำนาจก็แค่พวกเรา และสำนักสวรรค์สัประยุทธ์และสำนักเบญจธาตุที่เข้าไปเท่านั้น เพราะฉะนั้นมันก็คงไม่น่าจะมีปัญหาในเรื่องจำนวน”

หลิงตู้ฉิงพูดแทรกทันที “ในเมื่อมันเป็นตำหนักของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่คนจะเข้าไปได้แค่ 1,000 คน ข้าแน่ใจว่าจำนวนคนที่สามารถเข้าไปได้มันจะต้องมหาศาลอย่างแน่นอน”

หลิงตู้ฉิงรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครในจำนวนของผู้ที่เข้าได้นั้นมันขึ้นอยู่กับความเข้าใจในกฎของผู้ที่สร้างตำหนัก