บทที่ 588 สั่งสอนอย่างรุนแรง

เหตุผลที่หลิงตู้ฉิงต้องการน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตาก็เพราะเขาต้องการนำมันกลับไปให้กับคนในครอบครัวของเขา

เขาไม่เคยมีความคิดที่จะใช้มันกับตัวเขาเอง

โดยเฉพาะโจวจื่อซิน ยิ่งต้องการมันมากที่สุด

หากโจวจื่อซินต้องการบ่มเพาะให้เร็วยิ่งขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ นางจำเป็นต้องทำบาปไม่รู้จบในอนาคต

โดยปกติแล้วบาปทั้งหลายมันอาจจะไม่มีผลกระทบอะไรสักเท่าไหร่ แต่สำหรับโจวจื่อซินในเวลาที่นางต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์ และนางอาจจะได้เผชิญกับเพลิงแห่งบาป

ดังนั้นไม่ว่าจะยังไง หลิงตู้ฉิงต้องนำน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตากลับไปให้ได้

ซึ่งในเมื่อเขาไม่สามารถเอาชนะดอกบัวเพลิงพิพากษาด้วยกำลังได้ เขาจึงใช้วิธีเจรจาแทน ซึ่งผลลัพธ์ที่ออกมามันก็ทำให้เขานึกไม่ถึงเหมือนกันว่าดอกบัวเพลิงพิพากษาจะมอบมันให้กับเขาทั้งหมด

ด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตาจำนวนมากขนาดนี้ มันควรจะพอให้โจวจื่อซินบ่มเพาะได้จนถึงปลายทางใช่ไหม?

แต่แล้วในระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่ จู่ ๆ พวกของหยูชี่หลงก็ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งมันทำให้หลิงตู้ฉิงถึงกับรู้สึกเดือดดาลในสิ่งที่เขาเห็น

เรื่องกุญแจตำหนักยังไม่ทันได้สะสาง ในตอนนี้กลับคิดจะมาแย่งน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตาจากเขาอีกงั้นเหรอ?

“หยุดเดี๋ยวนี้!” หลิงตู้ฉิงตะโกนขึ้น

หยูชี่หลงเหลือบมองไปที่หลิงตู้ฉิง จากนั้นก็มองไปยังมู่หลงหยาน และจากนั้นเขาก็ทำเป็นไม่สนใจและเลือกที่จะตักตักน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตาต่อไป

“ข้าบอกให้เจ้าหยุดเจ้าหูหนวกรึไง?” หลิงตู้ฉิงตะคอกขึ้นอีกรอบ

หยูชี่หลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไอ้หนู อย่าคิดว่าเจ้าเป็นลูกเขยของเจ้าสำนักข้าแล้ว ข้าจะต้องเกรงใจเจ้า! ข้าคือบรรพบุรุษแห่งสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ อย่าว่าแต่เจ้าที่เป็นเพียงแค่ลูกเขยของเจ้าสำนักเลย ต่อให้เจ้าสำนักเองเมื่อคุยกับข้า เขายังต้องให้ความเคารพข้าด้วยซ้ำ หลงหยาน เจ้าควรจะสั่งสอนลูกเขยของเจ้าให้รู้จักเคารพผู้อาวุโสซะบ้าง ไม่เช่นนั้นหากมีคราวหน้าอีกข้าจะสั่งสอนเขาแทนเจ้า!”

อันที่จริง หยูชี่หลงก็ไม่รู้ว่าน้ำในบ่อมันคือน้ำอะไร แต่เมื่อเขาเห็นว่าหลิงตู้ฉิงต้องการมัน เขาจึงเข้าใจว่ามันต้องเป็นของดีแน่นอน ดังนั้นเขาจึงต้องการเก็บมันไว้แล้วค่อยตรวจสอบอีกทีว่ามันคืออะไรในภายหลัง

ส่วนหลิงตู้ฉิงนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยด้วยซ้ำ ในสายตาของเขา หลิงตู้ฉิงก็เป็นแค่เด็กที่โชคดีที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าก็เท่านั้น

เขาเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญชอบเขตมหาจักรพรรดิ ซึ่งในยุคนี้ตัวตนอย่างเขานับได้ว่าอยู่ในจุดสูงสุด

“บรรพบุรุษ ได้โปรดหยุดเถอะ!” มู่หลงหยานพูดขี้นด้วยสีหน้ากังวล

มู่หลงหยานในตอนนี้รู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก เนื่องจากก่อนหน้านี้เรื่องกุญแจยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจเลยแต่ตอนนี้กลับมีเรื่องใหม่เข้ามาอีก นางกลัวว่าหลิงตู้ฉิงจะทนไม่ไหวและลงมือทำอะไรอีก ซึ่งแน่นอนว่ามันจะต้องส่งผลเสียต่อสำนักของนางแน่นอน

หยูชี่หลงรู้สึกอึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นเขาเป็นสีหน้าเป็นเย็นชาและพูดว่า “มิน่าล่ะทำไมไอ้เด็กนี่มันถึงไม่มีความเคารพให้กับผู้อาวุโสอย่างข้าบ้าง ที่แท้ก็เป็นเพราะผู้ปกครองมันสั่งสอนไม่ดีนี่เองแต่ไม่เป็นไร ในเมื่อเจ้าสั่งสอนได้ไม่ดีข้าจะสั่งสอนลูกเขยของเจ้าให้เอง!”

เมื่อพูดจบ หยูชี่หลงก็เตรียมที่จะสั่งสอนหลิงตู้ฉิงทันที

แต่ก่อนที่หยูชี่หลงจะทันได้ลงมือ หลิงตู้ฉิงก็พ่นลมออกจมูกด้วยสีหน้าเย็นชา ซึ่งเหตุการณ์ที่ตามมาก็คือ จู่ ๆ เตาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของหยูชี่หลง และกระแทกลงบนร่างของเขาจนล้มคว่ำหน้าลงไปกับพื้นและทับเขาไว้จนไม่สามารถขยับไปไหนได้

หลิงตู้ฉิงเดินเข้ามามองไปที่หยูชี่หลงที่กำลังดิ้นรนสุดฤทธิ์ และพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าจะสั่งสอนข้างั้นเหรอ? เรื่องกุญแจข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าด้วยซ้ำ แต่เจ้ากลับกล้าที่จะมาล้อเล่นกับข้าต่ออีกงั้นเหรอ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน?”

“รีบปล่อยบรรพบุรุษของเราเดี๋ยวนี้นะ!” บรรดาผู้คนของตระกูลหยูรีบตะโกนร้องขึ้นทันที