บทที่ 619 เรื่องราว

แขกทุกคนที่มาเยือนตำหนักไร้หทัยในวันนี้ล้วนแล้วแต่มีเป้าหมายเดียวกันหมดคือมาทวงถามหาทายาทของพวกเขาที่หายไป

เมื่อนานมาแล้วเหล่าทายาทของพวกเขาได้ถูกลักพาตัวไปอย่างเป็นปริศนา

พวกเขาทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นตัวตนระดับสูงสุด แต่แล้วทายาทของพวกเขากลับถูกลักพาตัวโดยที่พวกเขาไม่อาจแกะรอยได้เลยว่าเป็นใครทำ ดังนั้นความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือผู้ที่ลงมือจะต้องเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งเหนือยิ่งกว่าพวกเขาไปอีก สิ่งนี้มันทำให้พวกเขาโกรธจนคลั่งไปหลายต่อหลายรอบ

แต่เมื่อในตอนนี้ผนึกที่ปกปิดทะเลชางหมางอยู่ถูกคลายออก พวกเขาจึงสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงต่าง ๆ ซึ่งชี้มาที่ตำหนักไร้หทัย

ดังนั้นพวกเขาจึงรีบเดินทางมาที่ตำหนักไร้หทัยเพื่อสืบสาวเรื่องราว

“ใช่ ข้าเป็นคนลักพาตัวทายาทของพวกเจ้าไปเอง!” ศิษย์พี่ใหญ่แห่งตำหนักไร้หทัย ต้วนฉิง เอ่ยขึ้น

“เอาลูกสาวของข้าคืนมา!” จักรพรรดินีฟีนิกซ์ตะคอกกลับทันที

เจ้าแห่งพรตเต๋าพูดขึ้นเช่นกัน “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาผู้ที่มีร่างกายแห่งเต๋าเช่นศิษย์ของข้า จงคืนศิษย์ของข้ามา ไม่เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไม่ยอมเลิกรากับเจ้าแน่!”

มหาจักรพรรดิแห่งเผ่ามนุษย์ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเดือดดาล “ลูกชายของข้ากำเนิดขึ้นเพื่อเป็นผู้นำแห่งมวลมนุษย์ บัลลังก์ของข้าในอนาคตต้องมีเขาไว้คอยดูแล ดังนั้นเจ้าจงรีบคืนเขามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ กำลังจะทวงถามกันขึ้นมาอีก ต้วนฉิงจึงโบกมือและพูดว่า “ในตอนนี้ข้ายังคืนเหล่าทายาทและลูกศิษย์ให้พวกเจ้าไม่ได้ แต่พวกเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลกับอนาคตของพวกเขา พวกข้าได้ส่งตัวพวกเขาให้กับผู้ที่เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นผู้ชี้แนะแนวทางให้กับพวกเขาไว้แล้ว”

ร่างเงามายาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “มีแค่ข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่คู่ควรจะเป็นผู้สั่งสอนลูกของข้า ภายใต้สวรรค์ทั้งหมดใครกันจะคู่ควรมากกว่าข้าผู้นี้!”

บรรดาคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาไม่เชื่อว่าจะมีใครนอกเหนือจากพวกเขาที่คู่ควรสั่งสอนทายาทของพวกเขาเอง

“เจ้าส่งเหล่าเด็ก ๆ ไปให้ใครดูแล?” เสียงจากในรอยแยกมิติถามขึ้น

ต้วนฉิงยิ้มและตอบกลับว่า “อาจารย์ของข้า!”

เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้ บรรดาผู้คนต่างก็แสดงสีหน้าตะลึงงัน ถ้าหากเป็นอาจารย์ของต้วนฉิงที่ดูแลทายาทของพวกเขาจริงดังนั้นพวกเขาก็เถียงอะไรไม่ออก!

มีเพียงแค่จักรพรรดินีฟีนิกซ์เท่านั้นนี่เผยสีหน้าเดือดดาลและตะคอกขึ้นว่า “นี่เจ้าบังอาจเอาลูกสาวของข้าไปให้ไอ้ฆาตกรนั่นดูแลงั้นเหรอ? เจ้าจะให้ลูกสาวของข้ากลายเป็นมือสังหารที่รู้จักแต่การฆ่าเหรอไง? ไอ้เฒ่าสารเลวนั่นมันอยู่ไหน? ข้าจะไปรับตัวลูกสาวของข้าคืนเดี๋ยวนี้!”

บรรดาคนอื่น ๆ ที่ได้ยินเช่นนี้ก็เริ่มที่จะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จากนั้นพวกเขาก็แสดงสีหน้าหวาดผวาและรีบถามขึ้นทันที “อาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ไหน?”

หญิงสาวในชุดแดงที่นั่งอยู่ ซึ่งเป็นศิษย์น้องเล็กรีบเอ่ยขึ้นปลอบทุกคนทันที “ไม่ต้องกังวล มันไม่แย่อย่างที่ทุกท่านคิดหรอก”

ต้วนฉิงเอ่ยขึ้นเสริมต่อ “เมื่อ 3,000 ปีก่อนหน้านี้มันมีบางอย่างเกิดขึ้น ซึ่งส่งผลให้อาจารย์ของพวกข้าต้องไปเกิดใหม่อีกครั้งและพวกข้าทั้งสามก็เป็นผู้พาอาจารย์ไปกำเนิดในโลกเบื้องล่างเอง”

“แต่ด้วยความกังวลของพวกข้า พวกข้าจึงไม่กล้าที่จะเปิดความทรงจำของท่านอาจารย์ จากนั้นเมื่อท่านอาจารย์ของพวกข้าโตขึ้นจนกลายเป็นหนุ่ม เขาก็เริ่มรับอุปการะเด็กกำพร้า”

เมื่อทุกคนได้ยินถึงตรงนี้ พวกเขาก็รู้สึกตะลึงเข้าไปใหญ่ ปีศาจที่ไร้หัวจิตหัวใจแบบนั้นกลายเป็นคนโอบอ้อมอารีรับเลี้ยงเด็กกำพร้าได้ยังไง?

ต้วนฉิงพูดขึ้นต่อ “เด็กกำพร้าคนแรกที่อาจารย์ของข้ารับอุปการะก็คือ ผู้ที่มีสายเลือดของสายเลือดทรราชสวรรค์!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้บรรดาผู้คนต่างก็มองหน้ากันด้วยสีหน้างุนงง พวกเขาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันชักจะแปลกมากขึ้นไปทุกที

ต้วนฉิงพูดต่อ “พวกข้าเองเมื่อเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกว่ามันแปลกมาก ๆ อยู่เหมือนกัน ดังนั้นพวกข้าจึงลองลักพาตัวศิษย์ของเจ้าแห่งพรตเต๋าและแอบสร้างสถานการณ์ให้นางได้ไปอยู่กับอาจารย์ของพวกข้า”

เจ้าแห่งพรตเต๋ารู้สึกไม่มีความสุขทันทีเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาถามขึ้นสวนว่า “ทำไมพวกเจ้าต้องลักพาตัวลูกศิษย์ข้าเป็นคนแรกด้วย?”

ต้วนฉิงมองไปที่เจ้าแห่งพรตเต๋า และตอบกลับว่า “เพราะว่าพวกเราอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน แต่ความขัดแย้งระหว่างพวกเรานั้นมันก็ไม่ได้มีมากมายสักเท่าไหร่หากเทียบกับคนอื่น ๆ ดังนั้นเพื่อเป็นการทดสอบปฏิกิริยาของอาจารย์พวกข้า ข้าจึงเริ่มต้นจากการส่งให้ลูกศิษย์ของเจ้าไปอยู่ข้างกายอาจารย์ของพวกข้าก่อน ซึ่งผลที่ออกมาก็คืออาจารย์ของพวกข้ารับอุปการะลูกศิษย์ของเจ้าในทันทีที่เขาเห็นหน้านางเลย จากนั้นเมื่อพวกข้าเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร พวกข้าก็เลยค่อย ๆ ลักพาตัวทายาทของพวกเจ้าที่เหลือทีละคนทีละคน…”