บทที่ 626 หนึ่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์แลกกับสองชีวิต!

หลิงตู้ฉิงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ทำไมไอ้สีจิ้งหมิงผู้นี้ ถึงทำตัวงี่เง่าได้ขนาดนี้?

“ข้าจะบอกกับเจ้าอีกครั้ง ทะเลชางหมางไม่มีสมบัติลับอะไรทั้งนั้น! ส่วนสมบัติต่าง ๆ ที่ครอบครัวของข้าครอบครองนั้นมันถูกสร้างโดยตัวข้าเอง” หลิงตู้ฉิงพูดขึ้น “ในเมื่อเจ้าเองก็ได้รับประโยชน์จากเกาะที่เจ้าเลือกไปแล้ว เจ้าก็ควรจะหยุดโลภมากและกลับไปซะ!”

สีจิ้งหมิงส่ายหัว “ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะสร้างพวกมันขึ้นมาด้วยตัวเอง มันไม่มีทางที่ใครจะสามารถสมบัติที่ทรงพลังจำนวนมากขนาดนั้นได้ด้วยตัวเองเพียงคนเดียว”

หลิงตู้ฉิงหันไปมองสีเป่ยเซียะ และถามขึ้น “นี่น้องของเจ้าปัญญาอ่อนหรือไง?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีเป่ยเซียะก็แสดงสีหน้าขมขื่น นางเองก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกันว่าหลิงตู้ฉิงสามารถสร้างสมบัติเหล่านั้นด้วยตัวเอง แต่เมื่อนางย้อนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับเปิดออก นางก็มีความคิดว่ามันอาจเป็นไปได้

สีจิ้งหมิง เมื่อได้ยินหลิงตู้ฉิงหาว่าเขาปัญญาอ่อน เขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที “นี่ท่านคิดจะเอาเปรียบข้าแบบนี้ใช่ไหม? หากท่านคิดจะเอาเปรียบข้าแบบนี้ ท่านก็อย่ามาโทษข้าที่จะไม่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้เหมือนกัน!”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับทันที “เรื่องของเจ้า!”

สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เหมือนกับในอดีตอีกต่อไปแล้ว ในตอนนี้เขาพร้อมที่จะทำอะไรก็ได้ตามที่ใจตัวเองอยากทำ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เขาต้องคอยหาหนทางประนีประนอมเพื่อไม่ให้เขาต้องทำอะไรรุนแรงจนมันกลายเป็นปัญหากับตัวเขาเอง

ในตอนนี้หากว่าสำนักเบญจธาตุต้องการลองดีกับเขา เขาจะแสดงให้รู้ว่าอำนาจที่แท้จริงมันคืออะไร

หลิงตู้ฉิงมองไปที่สีเป่ยเซียะ และพูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้าได้รับหยดน้ำวิญญาณบริสุทธิ์มาจากเจ้า ซึ่งมันนับได้ว่าข้ายังคงติดค้างเจ้าอยู่! ตอนนี้ข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยอาวุธศักดิ์สิทธิ์แล้วถือว่าเราหายกัน เจ้าจะว่ายังไง?”

สีจิ้งหมิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “นี่ท่านถึงขนาดมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์เลยงั้นเหรอ? นี่ท่านยังกล้าบอกอีกเหรอว่าในทะเลชางหมางมันไม่มีสมบัติอะไร? ไม่รู้แหละวันนี้ยังไงท่านก็ต้องแบ่งมันมาให้ข้าบ้าง!”

หลิงตู้ฉิงตะโกนขึ้นทันที “ไสหัวออกไปซะ!”

หลิงตู้ฉิงหยิบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาและโบกมันไปทางสีจิ้งหมิง ส่งร่างเขากระเด็นลอยออกไปด้านนอกคฤหาสน์สราญรมย์ทันที จากนั้นหลิงตู้ฉิงยื่นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ไปทางสีเป่ยเซียะ

สีเป่ยเซียะรู้สึกตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในมือของหลิงตู้ฉิง จากนั้นเมื่อนางสัมผัสได้ว่าน้องชายของนางยังคงปลอดภัยดีที่ด้านนอกคฤหาสน์ นางจึงถามขึ้นว่า “นี่ท่านได้อาวุธศักดิ์สิทธิ์มาจากไหน?”

หลิงตู้ฉิงตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ก่อนหน้านี้ข้าไปที่สำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์มา และจากนั้นข้าก็ได้มีโอกาสเข้าไปในตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน ซึ่งที่นั่นข้าก็ได้เจอคนของสำนักเจ้าเช่นกัน ส่วนอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็ได้มาจากในตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนนั่นแหละ”

“ข้าเคยบอกกับพวกเจ้าไปตั้งนานแล้วว่าในทะเลชางหมางมันไม่มีสมบัติลับอะไรซ่อนอยู่จริง ๆ! แต่พวกเจ้ากลับไม่เชื่อข้าสักทีแถมยังกล้ามาหาข้าที่นี่เพื่อข่มขู่ข้าอีกงั้นเหรอ? ในสำนักเบญจธาตุ สถานะของพวกเจ้าใหญ่แค่ไหนกัน?”

สีเป่ยเซียะอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึง “ตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนเปิดแล้วงั้นเหรอ? ไม่มีใครส่งข่าวบอกพวกข้าเลยสักคน! ส่วนเรื่องของสถานะในสำนัก พวกเราคือศิษย์สายหลักและครอบครัวของพวกเราก็พอจะมีอำนาจอยู่บ้าง”

หลิงตู้ฉิงส่ายหัว “เป็นแค่ศิษย์สายหลักกลับกล้าพูดจาข่มข้างั้นเหรอ? เจ้ารีบกลับไปบอกน้องชายหน้าโง่ของเจ้าได้เลยว่าไม่ช้าก็เร็วข้าจะไปเยือนสำนักเบญจธาตุของพวกเจ้าแน่นอน แต่ถ้าหากพวกเจ้าไม่พอใจ พวกเจ้าจะมาคิดบัญชีกับข้าก่อนก็ย่อมได้!”

“ส่วนอาณาจักรอี้จิ๋นนั่น ข้าไม่ใส่ใจเลยว่าพวกเจ้าจะมอบมันให้ข้ารึเปล่า ต่อให้พวกเจ้าไม่มอบมันมาให้ข้า ข้าก็สามารถยึดมันมาได้ง่าย ๆ ราวกับพลิกฝ่ามือ เมื่อถึงเวลาข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นความน่ากลัวที่แท้จริงของข้า ส่วนเรื่องที่ข้าติดค้างเจ้า อาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้แลกกับการที่พวกเราหายกัน เจ้าตกลงไหม?”

แน่นอนว่าสีเป่ยเซียะอยากได้อาวุธศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว

แต่ในใจของนางอีกฝั่งมันกลับบอกกับนางว่าไม่ควรรับมา

บนโลกนี้ไม่มีสิ่งล้ำค่าใดที่จะได้มาแบบเปล่า ๆ แบบนี้แน่นอน