บทที่ 664 ปลุกรูปปั้น

ในขณะนี้หลิงตู้ฉิง หมิงยู่ และหลิงไช่หยุน กำลังยืนอยู่ที่ด้านหน้ารูปปั้นฟีนิกซ์ที่มีแต่วัชพืชเกาะเต็มไปหมด

รูปปั้นฟีนิกซ์นี้ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ภูเขาฟีนิกซ์ก่อตั้งขึ้นใหม่ ๆ ซึ่งมันนานซะจนบรรดาทายาทรุ่นปัจจุบันจำไม่ได้แล้วว่ารูปปั้นนี้สำคัญอย่างไร และไม่มีใครเหลียวแลมาทำความสะอาดมันเลยสักนิด

หลิงตู้ฉิงมองไปที่รูปปั้นพลางส่ายหัว จากนั้นเขาพาหมิงยู่และหลิงไช่หยุนทำความสะอาดรูปปั้นร่วมกันกับเขา

“ท่านพ่อ ทำไมพวกเราต้องทำความสะอาดรูปปั้นนี้ด้วย?” หลิงไช่หยุนถามขึ้นด้วยความสงสัย

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ที่เราทำความสะอาดมันก็เพราะว่าเราจะปลุกมันยังไงล่ะ! ไช่หยุน รูปปั้นนี้คือเจตจำนงฟีนิกซ์ของเผ่าเจ้าที่ทิ้งเอาไว้ให้ปกป้องที่แห่งนี้ หลังจากที่เราปลุกมันขึ้นมา มหาวิถีเต๋าของภูเขาฟีนิกซ์จะจดจำเจ้าได้และคอยคุ้มครองเจ้า ไม่ว่าพวกคนของภูเขาฟีนิกซ์จะมีระดับการบ่มเพาะสูงส่งถึงขั้นไหน พวกเขาจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องเชื่อฟังเจ้า และเจ้าจะปลอดภัยอยู่ตลอดเวลาเมื่ออาศัยอยู่ในที่แห่งนี้”

“ขนาดนั้นเลยเหรอท่านพ่อ? ว่าแต่พวกเราจะปลุกมันยังไงล่ะ?” หลิงไช่หยุนถูกจุดประกายความสนใจ

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นกังวลทำตามที่พ่อบอกก็พอ”

จากนั้นทั้งสามคนก็ช่วยกันทำความสะอาดเอาวัชพืชที่เกาะรูปปั้นอยู่ออกทั้งหมด ต่อมาหลิงตู้ฉิงก็เอาผงที่บดได้มาจากทองคำสีชาดมาใช้วาดอักขระบางอย่างลงไปบนตัวรูปปั้น

“เอาล่ะลูกพ่อ ตอนนี้พวกเรามาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว ซึ่งต้องให้เจ้าเป็นคนลงมือเอง” หลิงตู้ฉิงพูดขึ้น “เดินเข้ามาหารูปปั้นและเอาเลือดของเจ้าป้ายไปที่กล้างหน้าอกรูปปั้นฟีนิกซ์”

หลิงไช่หยุนทำตามที่พ่อของนางบอกทันที นางกัดนิ้วของตัวเองและเอาปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดไปแตะที่หน้าอกของรูปปั้น

เมื่อได้รับเลือดของหลิงไช่หยุน รูปปั้นฟีนิกซ์ก็สั่นสะเทือนทันที จากนั้นมันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปยังหลิงไช่หยุน และถามขึ้นว่า “ท่านปลุกข้าขึ้นมาด้วยเรื่องอะไร?”

“ท่านพ่อข้าควรตอบว่ายังไงดี?” หลิงไช่หยุนหันไปถามหลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้างุนงง

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “ให้พ่อคุยกับมันเอง… นางคือองค์หญิงของเผ่าฟีนิกซ์เจ้า แต่ด้วยโชคชะตาบางอย่างนางจึงถูกส่งลงมาเติบโตยังโลกเบื้องล่าง ตอนนี้นางต้องการที่จะควบคุมภูเขาฟีนิกซ์ทั้งหมด”

“อืม…ข้าสามารถสัมผัสได้ถึงสายเลือดอันสูงส่ง ที่แท้ก็เป็นองค์หญิงนั่นเอง” รูปปั้นฟีนิกซ์พูดขึ้น “ในเมื่อองค์หญิงปรารถนาภูเขาฟีนิกซ์ เช่นนั้นภูเขาฟีนิกซ์ก็เป็นขององค์หญิง!”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “และอีกอย่าง ข้าต้องการพลังของเจ้าด้วยเพื่อพรางกายของพวกเรา ภายในภูเขาฟีนิกซ์ตอนนี้มีคนลอบวางแผนร้ายอยู่กลุ่มหนึ่ง ซึ่งมันจึงไม่เหมาะที่พวกเราจะเปิดเผยตัวตนของพวกเราตอนนี้”

“อำนาจของข้าในตอนนี้ไม่แข็งแกร่งเพียงพอที่จะบดบังกระจกฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์ให้กับพวกเจ้าได้ทั้งหมด” รูปปั้นฟีนิกซ์ตอบกลับ “นอกซะจากว่าพวกเจ้าทั้งหมดจะมาอยู่ใกล้กับข้าเท่านั้น”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ข้ารู้ ข้าไม่ได้ต้องการจะให้เจ้าพรางตัวให้พวกเราตลอดไป ข้าแค่ต้องการให้เจ้าพรางตัวให้พวกเราแค่ช่วงเวลานับจากนี้สั้น ๆ ชั่วคราวเท่านั้นเพื่อที่ใครบางคนจะได้หาพวกเราไม่เจอ และหลังจากนี้ข้าจะปลุกเจตจำนงของเจ้าขึ้นมาให้ครบ ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นอำนาจของเจ้าก็จะกลับมาแข็งแกร่งเหมือนเดิม”

รูปปั้นฟีนิกซ์ผงกหัว “ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีปัญหา!”

เมื่อพูดจบรูปปั้นฟีนิกซ์ก็ใช้พลังของมันเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาของทั้งสามคนให้เปลี่ยนแปลงไป

จากนั้นหลิงตู้ฉิง หมิงยู่ และหลิงไช่หยุนก็จากไป ส่วนรูปปั้นฟีนิกซ์ก็กลับไปอยู่ในสภาพเดิมที่ดูไร้ชีวิตชีวา

หลายวันถัดมา หลิงตู้ฉิง หมิงยู่ และหลิงไช่หยุนก็ตระเวนปลุกรูปปั้นฟีนิกซ์ไปได้อีก 4 ตัว ซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับโรงเตี๊ยมและส่งผลให้รูปร่างใบหน้าของคนอื่น ๆ ที่รออยู่ในโรงเตี๊ยมเปลี่ยนไปกันจนหมด

“เอาล่ะ ตอนนี้พวกเราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับได้โดยกระจกฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์อีกแล้ว” หลิงตู้ฉิงหัวเราะ

“สามี กระจกฟีนิกซ์ศักดิ์สิทธิ์มันทรงพลังขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?” หลิวเฟ่ยเฟ่ยถามขึ้น